Ο Αντώνης Κωνσταντινίδης που οδηγεί τη Ενέρτζια Ροβινάρι από επιτυχία σε επιτυχία, έχει θέσει ως μεγάλο στόχο την κούπα του Eurochallenge.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ο Αντώνης Κωνσταντινίδης πήρε την απόφαση να εργαστεί εκτός Κύπρου και συγκεκριμένα στην Ενέρτζια Ροβινάρι στη Ρουμανία. Ίσως αρκετοί να ξαφνιάστηκαν με την απόφασή του να αφήσει τον ΑΠΟΕΛ όντας πρωταθλητής και να εργαστεί σε μία ομάδα που ακόμη ψαχνόταν και μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε κατακτήσει τον πρώτο της τίτλο (κύπελλο). Το μότο του Κύπριου κόουτς, ότι στην καλαθόσφαιρα δεν γίνεται τίποτα τυχαία, φάνηκε ξεκάθαρα ότι λειτούργησε και σε αυτή την περίπτωση.

Στην πρώτη του χρονιά, ο Αντώνης Κωνσταντινίδης κατάφερε να πετύχει κάτι το ασύλληπτο για την ομάδα. Να την οδηγήσει στην τελική φάση του πρωταθλήματος και να διεκδικήσει για πρώτη φορά στην ιστορία της το πρωτάθλημα αλλά, το κυριότερο, πέτυχε να βρεθεί στο final four του Eurochallenge. Εκεί όπου την ερχόμενη Παρασκευή θα προσπαθήσει να γράψει ιστορία απέναντι στην οικοδέσποινα Τραμπζονσπόρ.

-Πώς περιγράφεις τη φετινή χρονιά;

«Μόνο με τη λέξη ονειρική μπορεί να χαρακτηριστεί. Όταν ξεκινούσαμε το καλοκαίρι κανείς δεν πίστευε ότι μπορούσαμε να πετύχουμε τόσα πολλά. Πρόκειται για μία ομάδα που βρίσκεται στην Α’ Κατηγορία τα τελευταία πέντε χρόνια. Η πιο ψηλή θέση στην οποία τερμάτισε στο πρωτάθλημα ήταν η όγδοη. Πέρυσι γνώρισε την πρώτη μεγάλη της επιτυχία με την κατάκτηση του κυπέλλου. Πλέον, μιλάμε για μία ομάδα που ήδη έχει εξασφαλίσει τη συμμετοχή της στο final four του Eurochallenge, ενώ βρίσκεται και στην τελική φάση του πρωταθλήματος».

-Για να φτάσετε σε αυτό το επίπεδο χρειάστηκε πολλή δουλειά…

«Φυσικά, άλλωστε στην καλαθόσφαιρα δεν γίνεται τίποτα τυχαία. Δουλέψαμε πολύ καλά και το αποτέλεσμα φαίνεται. Άλλωστε, οι απαιτήσεις είναι πολύ μεγάλες σε αυτό το επίπεδο. Είμαι πολύ ευχαριστημένος και πολύ χαρούμενος για τους παίκτες μου. Ήταν παίκτες που τόσα χρόνια βρίσκονταν στην αμφισβήτηση. Στο Ρουμανικό πρωτάθλημα θεωρούνταν μέτριοι και φέτος έκαναν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Εάν εξαιρέσουμε τον Γλυνιαδάκη και τον Λαμόν Μαρκ που είναι οι έμπειροί μας παίκτες, οι υπόλοιποι έκαναν πραγματικά κάτι το ασύλληπτο φέτος».

-Πηγαίνοντας στην Ενέρτζια Ροβινάρι, το καλοκαίρι, πίστευες ότι μπορούσε να φτάσει τόσο μακριά στο πρωτάθλημα;

«Για να είμαι ειλικρινής ήταν μια συζήτηση που είχα με τους παίκτες που ήδη βρίσκονταν στην ομάδα τα τελευταία έξι με επτά χρόνια. Τους είπα ότι εάν θέλουμε να διεκδικήσουμε την είσοδό μας στην τετράδα πρέπει να κοιτάμε ψηλά. Όχι να κοιτάμε πώς θα τερματίσουμε στην όγδοη θέση και μετά να θέσουμε ως στόχο την τετράδα. Θέσαμε πολύ ψηλά τον πήχη. Το πρώτο πράγμα που έπρεπε να γίνει ήταν να πιστέψουν στους εαυτούς τους και πραγματικά το έκαναν. Βοήθησε όμως απίστευτα και η Ευρώπη».

-Γιατί;

«Αρχίσαμε λέγοντας ότι έπρεπε να κάνουμε τις νίκες που έπρεπε να κάνουμε. Κερδίζοντας ομάδες πολύ δυνατές, αφού η έδρα μας είναι πολύ δυνατή και δύσκολα χάνουμε εκεί, πήραμε τρομερή αυτοπεποίθηση. Είναι κάτι που λένε και άλλοι προπονητές ότι δηλαδή η αυτοπεποίθηση της ομάδας είναι απίστευτη όταν αγωνίζεται εντός έδρας».

Η μεγάλη επιτυχία και το final four

-Θεωρείς ότι η μεγαλύτερη επιτυχία της ομάδας ήταν η πρόκριση επί της Λε Μαν;

«Ναι, νομίζω ότι δεν υπάρχει θέμα σύγκρισης με οτιδήποτε άλλο για πολλούς λόγους. Το Eurochallenge δεν είναι το ίδιο όπως πριν λίγα χρόνια. Είναι πολύ πιο υψηλό το επίπεδο. Λαμβάνουν μέρος ομάδες από την Τουρκία, την Ισπανία, την Ιταλία και τη Ρωσία. Ήταν κάτι που επιδίωξε η FIBA. Αυτό μεγαλώνει τη δική μας επιτυχία».

-Φαντάζομαι ότι η σκέψη σας είναι στραμμένη αποκλειστικά στον αγώνα της Παρασκευής με την Τραμπζονσπόρ στο final four του Eurochallenge. Τι λες σε αυτή την περίπτωση στους παίκτες σου;

«Κοίταξε, δεν είμαι της φιλοσοφίας ούτε και οι ίδιοι το θέλουν πλέον να τους πω ότι ήδη είμαστε πετυχημένοι και ότι θα πάμε να το απολαύσουμε. Δεν σκεφτόμαστε με αυτό τον τρόπο. Σίγουρα θα το απολαύσουμε αλλά πάμε για να κερδίσουμε και να περάσουμε στον τελικό για να διεκδικήσουμε το τρόπαιο. Άλλωστε, οι ομάδες που αποκλείσαμε φέτος όπως η Αστάνα, η Μπρίντιζι και η Λε Μαν είναι πιο δυνατές από την Τραμπζονσπόρ. Η μόνη μας ατυχία είναι ότι το final four διεξάγεται στην Τουρκία. Φέτος όμως αφήσαμε πολλούς άφωνους και είναι κάτι που σίγουρα θα επιδιώξουμε να κάνουμε και την Παρασκευή».

Πρόταση από Α1 και Γερμανία

-Με τις επιτυχίες που έχεις αναμφίβολα μεγαλώνουν οι μετοχές σου στο καλαθοσφαιρικό χρηματιστήριο. Έχει δεχτεί προτάσεις από ομάδες του εξωτερικού;

«Για να σου είμαι ειλικρινής, η διοίκηση μου έκανε μία πολύ καλή πρόταση για να ανανεώσω το συμβόλαιό μου. Όμως δεν θέλω να βιαστώ. Θέλω να τελειώσει το Eurochallenge και το πρωτάθλημα και μετά να πάρω την οριστική μου απόφαση. Ήδη έχω στα χέρια μου κάποιες προτάσεις από ομάδες απ' το εξωτερικό. Από Γερμανία και Ελλάδα από ομάδα που αγωνίζεται στην Α1. Δεν είμαι όμως άτομο που βιάζεται. Έχω υπομονή και θέλω να κάνω μικρά, σταθερά και αργά βήματα στην καριέρα μου, όπως έκανα μέχρι σήμερα. Άλλωστε σε όλες τις ομάδες που δούλεψα έμεινα τουλάχιστον δύο χρόνια».

-Στο πλευρό σου εδώ και λίγο καιρό έχεις ένα πολύ καλό σου φίλο και συνεργάτη τον Χριστόφορο Λειβαδιώτη

«Ναι, για τον επόμενο ενάμιση μήνα μέχρι να ολοκληρωθεί η χρονιά. Τον ήθελα από την αρχή αλλά δεν μπορούσε λόγω του ότι είχε αναλάβει την τεχνική ηγεσία της ΕΘΑ».

Πώς κρίνεις την πορεία του;

«Να σου πω την αλήθεια δεν μου προκάλεσε έκπληξη. Ο Χριστόφορος κατέχει το μπάσκετ περισσότερο από πολλούς προπονητές στην Κύπρο. Είναι άρρωστος με τη δουλειά του περισσότερο θα έλεγα και από μένα. Εγώ αν αφήσω και λίγες ώρες ελεύθερες, αυτός δεν το κάνει ποτέ. Η ΕΘΑ έπαιξε φέτος το καλύτερο μπάσκετ στην Κύπρο. Στο παιχνίδι της υπήρχαν αρχές, όροι και τακτική. Γι’ αυτό πέτυχε τόσα πολλά».

-Σκέφτεσαι το ενδεχόμενο να επιστρέψεις για να εργαστείς στην Κύπρο;

«Φυσικά, όταν οι συνθήκες θα είναι σαφώς καλύτερες. Βλέπω ότι με τη νέα ηγεσία στην Ομοσπονδία γίνονται πολύ καλά πράγματα. Θεωρώ όμως ότι χρειάζεται χρόνος και αυτή τη στιγμή δύσκολα θα επιστρέψω άμεσα. Ίσως μετά από κάποια χρόνια, θα δούμε…»