Μία αναδρομή στα μέγιστα ονόματα που ήρθαν και αγωνίστηκαν στο πρωτάθλημά μας τα τελευταία σαράντα χρόνια

Σε συνέχεια του ρεπορτάζ από την περασμένη εβδομάδα (για τους ξένους παίκτες που ήρθαν και έκαναν τεράστια καριέρα στην Κύπρο), θα θυμηθούμε σήμερα τα μεγαλύτερα ονόματα παικτών που αποφάσισαν για διάφορους λόγους να αγωνιστούν στο νησί μας. Η αλήθεια είναι ότι στην Κύπρο πάτησαν το πόδι τους ορισμένα πολύ τρανταχτά ονόματα. Άλλοι με παγκόσμια ή πανευρωπαϊκή αναγνώριση, άλλοι με περγαμηνές, άλλοι με μεγάλη καριέρα στη χώρα τους ή σε μεγάλους συλλόγους. Οι εποχές φυσικά και τα κριτήρια της απόφασής τους για κάθοδο είναι διαφορετικά. Άλλο τέλη της δεκαετίας του '70, άλλο τα 80s, άλλο τα 90s, άλλη κατάσταση ο 21ος αιώνας. Ο Γιον Άρνε Ρίισε είναι αυτή τη στιγμή το πιο τρανταχτό όνομα στο ποδόσφαιρό μας. Λίβερπουλ, Ρόμα, Εθνική Νορβηγίας. Τέσσερεις δεκαετίες μετά τις πρώτες καθόδους ξένων παικτών.

Τα 80ς

Στα 1981 και 1982, έρχονται τέσσερεις σπουδαίοι Βούλγαροι στην Κύπρο. Στα τριάντα τόσα τους φυσικά και για μισθό πενταροδεκάρες, αλλά οι Κόλεφ (Ομόνοια), Μιχαΐλοφ (Σαλαμίνα), Ντένεφ (Άρης), Γκοράνοφ (Αλκή) ήταν για χρόνια βασικοί (πάνω από 35 συμμετοχές όλοι) στην Εθνική, έπαιξαν σε Μουντιάλ (οι δύο πρώτοι σε δύο). Στα μέσα της δεκαετίας ήρθε ο Σπας Τζεβίζοφ (βασικός στην Εθνική, ο μόνος στην καλύτερή του ηλικία) και ο Τόντορ Μπαρζόφ (για τον Απόλλωνα).

Την ίδια εποχή ο ΑΠΟΕΛ, από το 1983 και μετά, στράφηκε στη Βρετανία. Ο Ίαν Μουρς είχε περγαμηνές στην Αγγλία. Ο Τόμι Κάσιντι είχε μεγάλη καριέρα στην Αγγλία και ήταν βασικό στέλεχος της Εθνικής Βορείου Ιρλανδίας, στο Μουντιάλ του 1982. Φυσικά ο Τέρι Μακ Ντέρμοντ ήταν το κάτι άλλο. Μέλος της μεγάλης Λίβερπουλ (σάρωνε σε Αγγλία και Ευρώπη) της περιόδου '76-'84. Βασικό εξάρι στην Εθνική Αγγλίας, σούπερ παίκτης. Ίσως να έμενε ως το μεγαλύτερο όνομα που ήρθε στην Κύπρο, αν στα τέλη της δεκαετίας του '80, δεν ερχόταν για λογαριασμό του… Άρη ο Όλεγκ Μπλαχίν. Στα 37 του μεν, αλλά ήρθε. Ο κάτοχος της χρυσής μπάλας στα 1975, με 102 συμμετοχές στην Εθνική, αναρίθμητους τίτλους, ένας από τους καλύτερους επιθετικούς στον κόσμο στα ντουζένια του.

Στα 90s

Τη δεκαετία του '90 κυριάρχησαν στην Κύπρο οι Γιουγκοσλάβοι. Μεγάλο όνομα στη χώρα του ήταν πάντως μόνο ο Σλάβιτσα Μπίνιτς, πρωταθλητής Ευρώπης με τον Ερυθρό Αστέρα, τρία χρόνια πριν έρθει στον ΑΠΟΕΛ. Θα σταθούμε στο τρίο του «γαλαζοκιτρίνων» από την Ουγγαρία, τον Κίπριχ, τον Κόσμα και τον Κόβατς. Με μεγάλη καριέρα εκτός Ουγγαρίας και δεκάδες συμμετοχές στην Εθνική. Όνομα και ο Αυστριακός Χέρνταγκλ (καμιά 30αρά διεθνείς συμμετοχές). Σίγουρα στη πεντάδα των κορυφαίων ξένων όλων των εποχών ήταν ένα απόκτημα της ΑΕΛ. Ο Γκενάντι Λιτοφτσένκο. Ήρθε το 1996, στα 33 του, έχοντας πάρει Κύπελλο Κυπελλούχων, παίζοντας σε τελικές φάσεις Γιούρο και Μουντιάλ. Βάλτε και τους Κιριάκοφ, Τόντοροφ, στελέχη της σπουδαίας Εθνικής Βουλγαρίας στη δεκαετία, που αγωνίστηκαν στην Ανόρθωση.

Στη νέα χιλιετία

Μπαίνοντας στον 21ο αιώνα, οι μνήμες είναι φυσικά πιο νωπές και καθαρές. Φυσικά, όλα άλλαξαν. Τα σύνορα έπεσαν (λόγω Μποσμάν), οι αλλαγές στον κοινωνικοπολιτικό χάρτη συνεχείς. Το ποδόσφαιρο παγκοσμιοποιήθηκε. Ονόματα πάντως συνέχισαν να έρχονται. Ο Τσαούς (στον ΑΠΟΕΛ, με 70 συμμετοχές στην Εθνική Μαρόκου). Ο Μουτίου ήρθε για την ΑΕΛ με 48 διεθνείς συμμετοχές στην τότε πανίσχυρη Νιγηρία. Σούπερ αφίξεις, ο σπουδαίος Γκεόργκι Κινκλάτζε και ο Σάβιο (έπαιξε Ρεάλ ο άνθρωπος) στην Ανόρθωση. Η οποία έφερε ένα σούπερ σκόρερ, τον Κόβαλτσικ, αλλά τον πρώην σούπερ σκόρερ Ζαρντέλ, με μπόλικη κοιλίτσα από τις καταχρήσεις.

Ο Πάολο Ρινκ είναι επίσης ένα τεράστιο όνομα, διεθνής με την Εθνική Γερμανίας 13 φορές και παρών στο Γιούρο 2000. Της ίδιας εποχής και ο Ζε Ελίας, 20 φορές διεθνής με την Εθνική Βραζιλίας. Τέλος είναι ο Καμίλ Κοσόφκσι (52 φορές διεθνής) και ο Τιμ Ντε Κλερκ της ΑΕΚ (μεγάλη καριέρα σε Άγιαξ, Αλκμάαρ, Φέγιενορντ, Εθνική Ολλανδίας). Με βάση την παγκοσμιοποίηση και τα κριτήρια (από πού ήρθαν, καριέρα, διεθνείς συμμετοχές κ.τ.λ.), ονόματα με εκτόπισμα είναι ο Χάμπερ, ο Έμερσον, ο Λούα Λούα, ο Σεϊρού, ο Τζιμπούρ, ο Πάβλιν, ο Ζουράφσκι, ο Ζεβλάκοφ, ο Μεντί, ο Νούνες, ο Ρέζεκ και πάει λέγοντας. Η λίστα ανοίγει πολύ και σίγουρα κάποιον θα έχουμε αδικήσει. Τέλος, στεκόμαστε σε δύο περιπτώσεις. Ήρθαν σαν ταλέντα, έφυγαν και επέστρεψαν σαν μεγάλα ονόματα. Κετσπάγια και Ομπίκου.