Φέτος οι ομάδες της Α΄ Κατηγορίας ήταν 12. Του χρόνου θα είναι 14. Υπήρχε η σκέψη και για 10 ή 16 κ.λπ. Σαφώς όλες αυτές οι αλχημείες γίνονται με στόχο την πολυσυζητημένη και πάντοτε επιδιωκόμενη ανταγωνιστικότητα του πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει πιο άχαρη και ανούσια αγγαρεία να κατεβαίνει μια ομάδα να αγωνιστεί σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα και να μην έχει κάποιο βαθμολογικό ή άλλο κίνητρο, καθώς χάνεται η όλη πεμπτουσία του αθλητισμού, η οποία προσελκύει τις μάζες των φιλάθλων.

Το κυπριακό πρωτάθλημα έχει βρεθεί διαχρονικά στο στόχαστρο λόγω των αδιάφορων από τον Φεβρουάριο, πολλές φορές, ομάδων, οι οποίες συχνά αγωνίζονται και με τους μισούς παίκτες τους, απλώς για να δώσουν τον αγώνα. Παρά την εφαρμογή του συστήματος με τα playoffs βλέπουμε σήμερα ότι επτά στροφές πριν από την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος τουλάχιστον 4 ομάδες ουσιαστικά έχουν μείνει χωρίς στόχους.

Οι αιτίες που συμβαίνει αυτό είναι αρκετές, αλλά πώς αλλάζει; Μα σαφώς με την αναβάθμιση του προϊόντος που προσφέρεται. Ασφαλώς δεν μπορούμε να συγκριθούμε με μεγάλα πρωταθλήματα της Ευρώπης αλλά χαρακτηριστικό παράδειγμα ανταγωνιστικού πρωταθλήματος που μπορούμε να μελετήσουμε είναι η League 1, η τρίτη τη τάξει κατηγορία της Αγγλίας. Με 24 (!) ομάδες να αγωνίζονται στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα, βλέπουμε επτά αγωνιστικές πριν από το τέλος καμία ομάδα να μην είναι αδιάφορη!

Για παράδειγμα, η 16η Walsall μπορεί με δύο νίκες να κοντέψει σε απόσταση αναπνοής την 6η θέση που οδηγεί στα playoffs αλλά, στην αντίθετη περίπτωση, με δύο ήττες να βρεθεί σε πολύ δυσάρεστη θέση προς τον βυθό της βαθμολογίας… Ανάλογη η περίπτωση και άλλων ομάδων. Το θέμα δεν είναι να ληφθούν κάποιες σπασμωδικές πρόχειρες λύσεις για να λέμε ότι πετύχαμε κάτι, αλλά χρειάζεται αναδόμηση από τη βάση, ώστε το πιο αγαπητό άθλημα στη χώρα μας να αναβαθμιστεί πραγματικά.