Τιμήθηκε η Εθνική επέτειος της 25ης Μαρτίου 1821, θα τιμηθεί όπου να 'νε και η επέτειος της 1ης Απριλίου 1955.

Θυμηθήκαμε και θα θυμηθούμε Αθάνατους ήρωες των ένδοξων αγώνων.

Μνημονεύσαμε τα ονόματά τους, αλλά θεωρώ ότι δεν είχε κανείς από αυτούς την ανάγκη να ανυψωθεί από ανθρώπους που σκύβουν τα κεφάλια εδώ και δεκαετίες, είτε αυτοί βρίσκονται στην Ελλάδα είτε στην Κύπρο.

Δεν θα επεισέλθω σε περεταίρω ανάλυση, απλά θέλω να τονίσω ότι στην εποχή που ξεκινούσαν οι αγώνες του Έθνους και πρότυπα είχαν οι αγωνιστές και πρότυπα αποτέλεσαν στη συνέχεια οι ίδιοι.

Στη σύγχρονη εποχή αναζητούμε πρότυπα γενικώς.

Είτε αυτά έχουν σχέση με πολιτική, οικονομική, αθλητική και όποια άλλη πλευρά θελήσουμε να αναφερθούμε.

Πολλές φορές γίνεται αντικείμενο συζήτησης η στάση της νεολαίας, το πού κινείται και τι την ενδιαφέρει και γιατί απαξιοί να ασχοληθεί με σημαντικά θέματα και κυρίως με την Ιστορία αυτού του τόπου.

Δεν είναι άσχετο αυτό με το ότι πλείστοι από εμάς, τους παλαιοτέρους, δεν μπήκαμε στον κόπο να ενημερώσουμε τη νέα γενιά και μαζί με εμάς κάποιοι και στα σχολεία δεν ασχολούνται ή δεν τους επιτρέπεται να ασχοληθούν όσο θα ήθελαν οι ίδιοι με το αντικείμενο.

Και από τη στιγμή που η κρίση εισήλθε βίαια στη ζωή μας, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα ότι η σκέψη και η προσοχή είναι αλλού στραμμένη στην καθημερινότητα του κάθε ενός ξεχωριστά .

Η επιβίωση έχει γίνει πλέον το νούμερο ένα στις προτεραιότητες του μέσου οικογενειάρχη.

Και όταν εξαπλώνονται, σαν μορφή επιδημίας, τα σκάνδαλα που αφορούν εκατομμύρια σε ευρώ που φαγωθήκαν ή «χαθήκαν», άντε να πείσεις τον άλλο να στρέψει αλλού το μυαλό και τη σκέψη του…

Εδώ και δεκαετίες αναζητούνται πρότυπα σε όλους τους τομείς.

Μπορεί να υπήρξαν και να υπάρχουν κάποιοι που να προσφέρονται για κάτι τέτοιο, όμως πραγματικά είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού.

Ποιον να εμπιστευθείς και ποιον να έχεις σαν παράδειγμα προς μίμηση, όταν κάθε βράδι στα κεντρικά δελτία ειδήσεων όλο και κάποιος αποκαθηλώνεται;

Είναι πραγματικά κρίμα και άδικο για έναν τόπο που γέννησε ήρωες, μαχητές και ιδεολόγους, να στερείται, σε κρίσιμη και καθοριστική για την τύχη του εποχή, ανθρώπων που να μπορούν να βγουν μπροστά και να παραδειγματίσουν τους λοιπούς.

Σε όλους τους τομείς έχουμε σοβαρό πρόβλημα.

Και αν κάποιοι ξεχωρίσουν πραγματικά με την αξία και τον βίο τους, θα τους απορροφήσει το σύστημα, θα συκοφαντηστούν και στο φινάλε και αυτοί θα λυγίσουν.

Το έχουμε στο αίμα μας, σαν Ελληνισμός, εύκολα να δοξάζουμε κάποιον, ευκολότερα να τον αποστέλλουμε στο ανάθεμα.

Υπάρχουν σωρεία ιστορικών παραδειγμάτων, από την Αρχαιότητα έως και τις μέρες που διανύουμε.

Δεν νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερη αναφορά των ονομάτων που πλήρωσαν ακόμη και με τη ζωή τους τη δόξα που απέκτησαν μαχόμενοι για την πατρίδα.

Γι' αυτά όλα και όχι μόνο, αποκτά στις μέρες μας περισσότερη αξία το παράδειγμα ανθρώπων, ειδικά νεαρών όπως του 15χρονου μαθητή-αγωνιστή της ζωής και άλλων που στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας από το κρεβάτι του πόνου, από την αναπηρική καρέκλα, από το φτωχικό τους…

Χάσαμε δυστυχώς το μέτρο και ασχολούμαστε με τα πολλά και ασήμαντα, αφήνοντας κατά μέρος τα λίγα και τα πραγματικά σημαντικά.

Αναζητούνται πρότυπα…

Θα μπορούσε να ήταν και αγγελία σε κάποια πρωινή εφημερίδα, απλά για να καταδείξει το μέγεθος του προβλήματος της σημερινής μας νεολαίας.

Μια νεολαία που χρεώθηκε πολλά χωρίς να φταίει σχεδόν σε τίποτα και επικρίνεται από αυτούς που με τις ενέργειές τους οδήγησαν τη χώρα στον μαρασμό και πολιτικά και οικονομικά και αθλητικά και γενικά σε ό,τι έχει σχέση με σημαντικούς τομείς της ζωής.

Αυτή είναι, δυστυχώς, σε γενικές γραμμές η σημερινή και χθεσινή και προχθεσινή κατάσταση στη μακάριά μας νήσο και όποιος δεν αντιλαμβάνεται το εύρος του προβλήματος, θεωρώ ότι είτε δεν το αγγίζει με τη σοβαρότητα που πρέπει, είτε και εθελοτυφλεί…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.