Εξαιρέσει του περυσινού αγώνα για το Τσάμπιονς Λιγκ στο στάδιο Γεώργιος Καραϊσκάκης μεταξύ Ολυμπιακού Πειραιώς - Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (ελέω Γιουνάιτεντ), είχα να πάω σε ελληνικό γήπεδο για πάνω από μια δεκαετία.

Θα πει κανείς, και με το δίκιο του, πως είχες περισσότερα να κερδίσεις παρά να χάσεις, μακριά από ένα πρωτάθλημα σημαδεμένο από τις εγκληματικές οργανώσεις, τις παράγκες, τους βρόμικους παράγοντες, τους αργυρώνητους διαιτητές, τα «στημένα» και τη βία.

Τι νόημα, άλλωστε, θα είχε να πας σ’ ένα άδειο σχεδόν γήπεδο, για να δεις ένα ποδοσφαιρικό θέαμα παρωδία, που θα σου προκαλούσε μόνο σιχασιά και αηδία.

Είπα, λοιπόν, την περασμένη βδομάδα, γεμάτος από τη… δίψα της ΑΕΚ αλλά και ενός γεμάτου ΟΑΚΑ, να σπάσω τον νόμο της αποχής, και να παρακολουθήσω τον επαναληπτικό για τους «8» του Κυπέλλου Ελλάδας ανάμεσα στον «δικέφαλο» και τον Ολυμπιακό Πειραιώς.

Δεν θα σταθώ στα σφυρίγματα του Καλόπουλου, στο τελευταίο κυρίως 10λεπτο, το γκολ - «χέρι» του Χάρα, τις υποδείξεις των δύο βοηθών, τις ασχημονίες του Περέιρα και του Κασάμι, και την απαράδεκτη εισβολή μερικών αυτοαποκαλούμενων φιλάθλων στον αγωνιστικό χώρο μετά το γκολ των Πειραιωτών.

Όλα αυτά ανήκουν στην παραφιλολογία της αθλιότητας που ταλανίζει εδώ και δεκαετίες το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Θα σταθώ μόνο στην ανεπανάληπτη, συγκλονιστική ατμόσφαιρα που δημιούργησαν οι υπόλοιπες 72 χιλιάδες των ΑΕΚτζήδων οπαδών στις κερκίδες του Ολυμπιακού Σταδίου, μια νύχτα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου ως η κορωνίδα της ποδοσφαιρικής μου μυθολογίας (σε φίλαθλο παλμό και πάθος).

Πάω στα γήπεδα από 5 χρονών (Κύπρο, Ελλάδα, Αγγλία, Ισπανία, τελικούς Τσάμπιονς Λιγκ), αλλά όσα έζησα την προπερασμένη Τετάρτη στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, ανήκουν στη… στρατόσφαιρα της ψυχικής μεταρσίωσης του οπαδού. Κάτι μοναδικό κι αξεπέραστο.

Μόνο και μόνο από τούτο το γεγονός, επικυρώνεται, ανεπίστρεπτα, ότι ο ιστορικός δικέφαλος επέστρεψε…

Μιχάλης Παπαδόπουλος