Για δεύτερη διαδοχική αγωνιστική οι αγώνες της Σούπερ Λιγκ στην Ελλάδα διεξάγονται χωρίς κόσμο. Μόλις την περασμένη Τετάρτη, περισσότεροι από 65 χιλιάδες φίλοι της ΑΕΚ βρέθηκαν στο ΟΑΚΑ, αλλά έγινε… ό,τι έγινε και λήφθηκε ξανά η απόφαση της Πολιτείας για «κεκλεισμένων των θυρών». Σίγουρα, δεν αποτελεί την πανάκεια του προβλήματος της βίας στα γήπεδα, αλλά σε ένα κράτος κρίσης και κοινωνικής ανέχειας, όπου κυριαρχεί η ανασφάλεια, οι τραμπουκισμοί και το στενό σωματειακό συμφέρον, δεν μπορούσε να παρθεί άλλη απόφαση.

Κάτι ανάλογο γίνεται και εδώ στην Κύπρο. Χωρίς μέτρα και διάθεση για ορθολογιστικές, προληπτικές αποφάσεις, ακολουθούμε την εύκολο οδό. Πρόστιμα στα Σωματεία ή/και αναβολές των αγωνιστικών. Βάζουν βόμβα στο αυτοκίνητο ενός διαιτητή και αμέσως διακοπή του πρωταθλήματος. Αλήθεια, τι γίνεται με εκείνες τις έρευνες της Αστυνομίας; Τίποτα, όπως τίποτα δεν γίνεται με τις καταγγελίες Παναγή και όπως τίποτα δεν έγινε με τους «κόκκινους φάκελους» της Ουέφα. Και ενώ βρίσκονται σε εκκρεμότητα τέτοιας σημασίας θέματα, οι «ποδοσφαιρο-πατέρες» μας ασχολούνται με τον αριθμό των ομάδων. Λες και αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα του ποδοσφαίρου μας, αλλά από τη στιγμή που δεν υπάρχουν οι κατάλληλες δομές και οι τεχνοκρατικές προσεγγίσεις, δεν μπορείς να αναμένεις καλύτερα αποτελέσματα.

Δυστυχώς, τόσο στην Κύπρο, όσο και στην Ελλάδα, ο κόσμος δεν αγαπά πραγματικά το ποδόσφαιρο, ως άθλημα και εναλλακτικό τρόπο ζωής. Το αγαπά με «αρρωστημένο» πάθος, διαμέσου του στενού οπαδικού διαύλου της ομάδας του. Πολλές φορές, πρώτα μισεί τον αντίπαλο και μετά αγαπά την ομάδα του. Πώς περιμένετε να υπάρχει χώρος για πραγματική αγάπη προς το άθλημα; Πώς περιμένετε να υπάρχει ανιδιοτελής εξυπηρέτηση των αναγκών του; Κάπως έτσι στήνεται το σκηνικό, που ευνοεί έκνομες συμπεριφορές.