Μεγάλη βδομάδα, για το πού θα οδεύσει ο ποδοσφαιρικός μας χώρος στο αγωνιστικό κομμάτι, αποτελεί αυτή που εισερχόμαστε, με αφορμή την επικείμενη σύγκληση της Γενικής Συνέλευσης της Ομοσπονδίας, η οποία θα εξετάσει και θα τοποθετηθεί στις εισηγήσεις για αύξηση ή μείωση των ομάδων στην Α κατηγορία και όχι μόνο.

Και ο όρος «μεγάλη βδομάδα» έχει να κάνει με το γεγονός ότι η όποια απόφαση παρθεί θα έχει αντίκτυπο τόσο στο αγωνιστικό επίπεδο όσο και στο οικονομικό κομμάτι και πιθανόν να φέρει νέα δεδομένα, που καμία σχέση δεν θα έχουν με όσα γνωρίζαμε μέχρι τώρα.

Ακουστήκαν αμφοτέρων οι απόψεις. Με όλο το σέβας, καμία από αυτές δεν έπεισε περί του δικαίου και κυρίως περί της άμεσης ανάγκης να περάσουν οι αλλαγές που εισηγούνται.

Ήταν και παραμένει θέση του γράφοντα, ότι ακούστηκαν και υποστηρίχτηκαν δύο ακραία σενάρια. Είτε το ένα σχέδιο αλλαγής περνούσε είτε και το άλλο, προσωρινά θα ικανοποιούσε το εγώ κάποιων και κυρίως των υποστηρικτών τους, μακροπρόθεσμα όμως μπορεί να αποτελούσε το κύκνειο άσμα πολλών ομάδων.

Ειλικρινά, δεν νομίζω να πείστηκε κανένας, ή τέλος πάντων ελάχιστοι πίστεψαν -για να μην είμαι απόλυτος-, ότι οι 6 ομάδες ή και οι 16, αν περνούσαν οι σχετικές τροποποιήσεις, θα μπορούσαν να είχαν βοηθήσει σημαντικά τον χώρο, τις ομάδες και τον κόσμο που πάει ακόμη στο γήπεδο.

Και δεν πειστήκαμε για το χρονικό σημείο αλλά και για τους λόγους για τους οποίους βγήκαν στην επιφάνεια οι εισηγήσεις αυτές - πολύ περισσότερο όταν στο τέλος της ημέρας η ίδια η εξέλιξη του μαραθωνίου δίνει αποστομωτική απάντηση σε όλους όσοι αμφισβητούν το υφιστάμενο σύστημα διεξαγωγής του πρωταθλήματος.

Ουδείς υποστηρίζει ότι οι 12 ομάδες και οι 2 όμιλοι είναι το ιδανικότερο σχέδιο, αλλά αποδεικνύεται, στην πρώτη χρονιά εφαρμογής του, πολύ ενδιαφέρον και σαφώς καλύτερο από ό,τι είχαμε στα προηγούμενα χρόνια.

Στο κάτω-κάτω της γραφής, κάτι νέο δικαιούται και μια δεύτερη ευκαιρία, άρα ας παραμείνει ως έχει και στη νέα περίοδο και ας κριθεί αυστηρότερα, πιο δίκαια και αντικειμενικά στο τέλος της επόμενης χρονιάς….

Όλη αυτή η βιασύνη -και μάλιστα προς το τέλος της κανονικής περιόδου- όλων των κατηγοριών μόνο σούσουρο και αναστάτωση προκαλεί και τίποτα άλλο.

Ειδικά στη μεγάλη κατηγορία, όπου από την ερχόμενη βδομάδα ξεκινά η διαδικασία των μπαράζ και η προσοχή όλων θα έπρεπε να είναι εκεί και πουθενά αλλού, το όλο θέμα ανησυχεί ιδιαίτερα πολλούς.

Αν λύνονταν όλα τα λοιπά και σοβαρά προβλήματα που ταλανίζουν τον χώρο και το τελευταίο εμπόδιο για να ορθοποδήσει το άθλημα ήταν να μείνουν 6 ή να φτάσουν στις 16 οι ομάδες σε όλες τις κατηγορίες, θα είμασταν με το σπαθί στο χέρι, ώστε να περάσει ένα από τα δύο σενάρια.

Όμως, δυστυχώς, καθόλου έτσι δεν έχουν τα πράγματα και πραγματικά ξενίζει ο χωρισμός των ομάδων σε δύο στρατόπεδα, σε μια εποχή που υποτίθεται όλοι αντιμετωπίζουν σημαντικά οικονομικά προβλήματα και εκεί θα έπρεπε να επικεντρωθούν.

Αναμένουμε πραγματικά ότι θα επικρατήσουν δεύτερες σκέψεις και αν επέλθουν όποιες αλλαγές, να μην χαρακτηριστούν και να μην περάσουν στο τέλος της ημέρας σαν ακραίες.

Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι μόνο άσπρο ή μαύρο, ενδιάμεσα υπάρχουν μπόλικες επιλογές…

Και ενώ θα συνεδριάζουν οι έχοντες και το μαχαίρι και το κρέας εκτός αγωνιστικού χώρου, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές, αυτοί που ιδρώνουν στο γήπεδο για να πετύχουν στους στόχους τους, ετοιμάζονται για τις σπουδαιότερες των σπουδαίων αναμετρήσεις στα μπαράζ.

Δυστυχώς, όπως πάνε τα πράγματα, τα φώτα θα είναι στραμμένα και πάλι σε ανθρώπους που είτε το επιδιώκουν, είτε με τις πράξεις και τις δηλώσεις τους μεταφέρουν τους προβολείς πάνω τους, αδικώντας κατάφωρα όλους αυτούς που και κόσμο φέρνουν στα γήπεδα και ξεχωρίζουν για τις επιδόσεις τους…

Είναι έργο που ζήσαμε επί πολλά έτη, όμως δυστυχώς επαναλαμβάνεται, με μόνη διαφορά ότι αραιά και πού αλλάζουν οι πρωταγωνιστές του.

Αυτοί είμαστε, έτσι μάθαμε να ζούμε, δυστυχώς…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.