Σαν χθες, πριν από 57 ολόκληρα χρόνια, άφηνε την τελευταία του πνοή, στο νοσοκομείο του Μονάχου, μόλις στα 21 του χρόνια, ο Ντάνκαν Έντουαρντς, ο μεγαλύτερος από τους μεγάλους «μπέμπηδες» του Ματ Μπάσμπι, που άφησαν τη ζωή τους την αποφράδα 6η Φεβρουαρίου του 1958.

Δεν ήταν, απλώς, άλλη μια τραγική ανθρώπινη απώλεια, ήταν η μεγαλύτερη απώλεια στην ιστορία του βρετανικού αθλητισμού, η απώλεια που προσέδωσε στην τραγωδία της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ τον χαρακτήρα του πιο σκληρού ανεκπλήρωτου πεπρωμένου.

Ο θάνατός του ήταν ο σκοτεινός αέρας που έσβησε και την τελευταία φλόγα ελπίδας, που τρεμόπαιζε μέσα στις στάχτες της χαμένης Γιουνάιτεντ, για τον Μπάσμπι.

Ήταν η απώλεια που επισφράγιζε το οριστικό, το αμετάκλητο τέλος εκείνης της μεγάλης ομάδας, της μεγαλύτερης και πιο ταλαντούχας που πέρασε ποτέ από τα βρετανικά γήπεδα.
Ίσως κανένας άλλος αθλητικός θάνατος να μην τραυμάτισε τόσο πολύ τη θέληση γύρω του. Γιατί ο Μπάσμπι πίστευε πως θα μπορούσε, εάν ο 21χρονος γίγαντας του Ντάντλεϊ επιζούσε, να ξανακτίσει τους νέους «μπέμπηδες» γύρω από το απαράμιλλο ταλέντο του.

Οι βουλές, όμως, του Πεπρωμένου ήταν άλλες… Ο Έντουαρντς, μόλις στα 21 του χρόνια, ήταν ήδη το κορυφαίο ταλέντο του αγγλικού ποδοσφαίρου, μια ολοένα αυξανόμενη δύναμη ευφυΐας και φυσικών προσόντων, που προδιέγραφε αποστομωτικά τη συναρπαστική εκπλήρωσή της στο μέλλον.

Για τον ίδιο τον Σερ Ματ, ο Έντουαρτς ήταν ο μεγαλύτερος ποδοσφαιριστής που είδε ποτέ να αγωνίζεται, προορισμένος να γίνει ανώτερος ακόμη και από τον Πελέ, ένα πλήρες ποδοσφαιρικό πολυεργαλείο που μπορούσε να παίξει σε όλες -πλην τερματοφύλακα- τις θέσεις και να είναι ο καλύτερος…

Και έπρεπε να περάσουν άλλα τρία μαρτυρικά χρόνια, ώσπου ο θρυλικός Μπομπ Μπίσοπ να του φέρει το άγγελμα για την ύπαρξη άλλης μιας ιδιοφυΐας, που άκουε στο όνομα Τζορτζ Μπεστ, για να ξαναθεριέψει μέσα του η φλόγα της ελπίδας...

Μιχάλης Παπαδόπουλος