Έξι Φεβρουαρίου, 1958, ώρα 3.04μ.μ. Το ρολόι του χρόνου, σταμάτησε για πάντα στο Μόναχο… One cold and bitter Thursday in Munich, Germany, Eight great football stalwarts conceded victory, Eight men will never play again who met destruction there, The flowers of English football, the flowers of Manchester…

Οι στίχοι του Pete Martin, εδώ και 57 χρόνια, ακούγονται, απ’ άκρου σ’ άκρο της γης, σαν η πιο πένθιμη επωδός του μεγαλύτερου ποδοσφαιρικού μύθου της ιστορίας. Το πέρασμα της μεγάλης Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Busby από τα γήπεδα, δις πρωταθλήτριας Αγγλίας και επίδοξης πρωταθλήτριας Ευρώπης, ήταν σύντομο, έγινε, όμως, συνώνυμο του μεγαλείου.

Αν υπάρχει μια αλήθεια στη λέξη αιωνιότητα, σίγουρα στο ακατάλυτο φως της ακτινοβολούν τα ονόματα των Geoff Bent, Roger Byrne, Eddie Colman, Duncan Edwards, Mark Jones, David Pegg, Tommy Taylor, Liam Whelan… Τα οκτώ λαμπρά μέλη των θρυλικών Busby Babes -προσωνύμιο που έδωσε ο δημοσιογράφος της Manchester Evening News, Tom Jackson, στα νεαρά βλαστάρια του Busby-, που θάφτηκαν στα συντρίμμια του μακάβριου BEA Elizabethan το απόγευμα της 6ης Φεβρουαρίου 1958, στο κατάλευκο χιόνι του Μονάχου, φορώντας, για πάντα, στο κορμί τους, την κόκκινη φανέλα.

Το μέλλον, θα τους συναντούσε πρόωρα, σ’ ένα πρωθύστερο, μακάβριο ραντεβού με τη δόξα: «Ήμασταν το μέλλον, αλλά το μέλλον ήρθε τόσο γρήγορα»… Ήρθε τόσο γρήγορα, που όλος ο χρόνος στο Ολντ Τράφορντ πάγωσε σ’ εκείνη τη στιγμή, έγινε ολάκερος παρελθόν… Έκτοτε, κάθε αγώνας της Γιουνάιτεντ, είναι ένα μνημόσυνο για τους νεκρούς, ένα σημειωτόν της μνήμης, σ’ εκείνη τη στιγμή που ακινητοποίησε την ιστορία.

«Η ομάδα του Μονάχου, ήταν η μεγαλύτερη που είδα ποτέ»… Τα λόγια του Busby, έχουν την ευθυκρισία εκείνου που αντίκρισε με όλο του το είναι τον θάνατο, ώστε κάθε του λόγος να είναι μια ανεπιφύλακτη ετυμηγορία για τη ζωή.

Μιχάλης Παπαδόπουλος