Ήταν η επιβεβαίωση μιας επίγνωσης που κρατά από το πρωτοφανέρωμα του ποδοσφαίρου.

Κάτι ανάλογο με το αγγλικό ποδόσφαιρο, και ιδία την… πεμπτουσία του, το FA Cup, παρά τις κατηγορίες περί… καμινάδων, αγαρμποσύνης, μειωμένης τεχνικής και τακτικής ικανότητας, δεν υπάρχει στον ποδοσφαιρικό κόσμο. Βάλτε όσους Ρονάλντο, Μέσι και Νεϊμάρ θέλετε στην Πριμέρα, πολλαπλασιάστε επί δύο το Decima της Ρεάλ, φτιάξτε όσες Μπάγερν ορέγεται η ψυχή σας στην Μπουντεσλίγκα, τη μαγεία του αγγλικού ποδοσφαίρου, τίποτα και κανένας δεν τη φτάνει.

Γιατί πουθενά αλλού δεν γίνεται -δεν μπορεί- οι κορυφαίες ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ να εξοντωθούν, με τον τρόπο που εξοντώθηκαν το περασμένο Σαββατοκύριακο, από τις ομάδες της Championship, της League One, ακόμα και της League Two.

Το αγγλικό ποδόσφαιρο διαμορφώθηκε μέσα στα χρόνια πάνω σ’ ένα είδος ακαταδάμαστου ηρωισμού και αυταπάρνησης, συνεπαγωγή του οποίου είναι η άγνοια κινδύνου, το πάθος και η αλύγιστη περηφάνια.

Και επειδή έχει τις ρίζες του σε μια ιστορία πέραν των 150 χρόνων, όλες οι ομάδες, μεγάλες, μικρές, μικρομεσαίες, σημαντικές, ασήμαντες, έχουν ένα μερίδιο δόξας να θυμούνται, πατούν σε μια βαθιά, σχεδόν πνευματική σχέση με το άθλημα, που δεν εξαϋλώνεται στους χαώδεις κρημνούς των αριθμών.

Είναι η δύναμη που κάνει την Κέιμπριτζ, μια ομάδα της… Conference που μόλις ανέβηκε στη League Two, να κοιτάζει στα ίσα τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, την Μπράτφορντ να «διαλύει» τη χαλύβδινη Τσέλσι του υπερφίαλου Μουρίνιο, σε δεκαπέντε, μόλις, λεπτά στο απόρθητο Στάμφορντ Μπριτζ, τη Μίντλεσμπρο να απειλεί με πραγματικό διασυρμό τους πρωταθλητές μέσα στην έδρα τους - ο αποκλεισμός με μόνο 0-2 της Σίτι μοιάζει με… ψέμα, βάσει της πραγματικής εικόνας του αγώνα στο Etihad.

Αυτή υπάρχει, και θα υπάρχει όσο υπάρχει αγγλικό ποδόσφαιρο. Και θα συνεχίζει να χαρίζει στιγμές και Σαββατοκύριακα όπως το περασμένο. Όπου τα μάτια θαμπώνουν, και ο νους τρελαίνεται…

Μιχάλης Παπαδόπουλος