Είναι γνωστή η Κυπριακή παροιμία που αναφέρεται στο παπούτσι από τον τόπο σου και ας είναι τρυπημένο, θέλοντας να στείλει τα αυτονόητα μηνύματα γενικώς.

Στην ποδοσφαιρική πραγματικότητα, ισχύει, αλλά η μεγάλη διαφορά έγκειται στο ότι δεν ισχύει το... τρυπημένο, είτε αυτό αφορά στους προπονητές, είτε αφορά στους παίκτες.

Ειδικά τα τελευταία χρόνια, τεράστιες είναι οι επιτυχίες και για τους μεν και για τους δε.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι στο κεφάλαιο προπονητές, οι μισοί συν ένας που εργάζονται αυτή την εποχή στην A' κατηγορία είναι Κύπριοι και μάλιστα έχουν να επιδείξουν σημαντικό έργο.

Οι Κώστας Καϊάφας, Χρηστάκης Χριστοφόρου, Νικόδημος Παπαβασιλείου, Νίκος Παναγιώτου, Κώστας Σακκάς και Γιώργος Κοσμά, Απόστολος Μακρίδης κρατούν ψηλά τη σημαία του Κύπριου προπονητή και κάποιοι από αυτούς σήκωσαν και τρόπαια, ενώ οι λοιποί θεωρούνται ανερχομένη δύναμη στον χώρο.

Θυμίζω ότι τρόπαια σήκωσαν και ο σημερνός Ομοσπονδιακός προπονητής και μάλιστα πρωτάθλημα με την ΑΕΛ υστέρα από 44 ολόκληρα χρόνια, ο Νεόφυτος Λάρκου, ο Γιώργος Πολυβίου με την Πέγεια, στο μοναδικό της Κύπελλο.

Κι όλα αυτά σε λιγότερο από μια δεκαετία, για την ακρίβεια την τελευταία εξαετία στη διάρκεια της οπαίας συνέβησαν και άλλαξαν πολλά και μαζί αυξήθηκαν και οι απαιτήσεις γενικά.

Το τονίζω αυτό το γεγονός, γιατί σε προηγούμενες δεκαετίες ψάχναμε Κύπριους προπονητές σαν τον Αρχαίο Διογένη που έψαχνε ανθρώπους…

Και στο κεφάλαιο παίκτες, ευτυχήσαμε στο ίδιο διάστημα, αλλά για να είμαι εντελώς ειλικρινής στην τελευταία τριετία για την ακρίβεια, να βλέπουμε και να χαιρόμαστε νεαρούς και ταλαντούχους να κάνουν την εμφάνισή τους και με φανέλα μεγάλων ομάδων.

Είναι πολύ σημαντικό για το μέλλον των ιδίων των παικτών, για τις ομάδες τους στο οικονομικό και αγωνιστικό κομμάτι, αλλά και για την Εθνική ομάδα, η νέα φουρνιά παικτών να είναι άξιοι συνεχιστές κάποιων γνωστών παικταράδων που μόλις πρόσφατα τερμάτισαν τη μεγάλη τους καριέρα.

Ονόματα που πριν από λίγο καιρό ήταν σχεδόν άγνωστα στο ευρύ φίλαθλο κοινό και ξαφνικά αφού τους δόθηκε η ευκαιρία την άρπαξαν απ' τα μαλλιά και τώρα αποτελούν και πρώτα βιολιά κάποιοι, σε ομάδες όπως η Ανόρθωση κυρίως…

Μακάρι τα σημερινά παραδείγματα να αυξηθούν και κυρίως να αποτελέσουν μέτρο σύγκρισης και με κάποια νεαρότερα ταλέντα που έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες με τους σημερινούς παίκτες που θαμάζουν.

Είναι σημαντικό, τα σωματεία, να στρέψουν πλέον την προσοχή τους και να δώσουν ιδιαίτερη έμφαση και στις Ακαδημίες που διατηρούν.

Να τις εμπλουτίσουν με προπονητές και γενικά με επιτελείο άξιο των προσδοκιών και της σοβαρότητας που απαιτείται για κάτι τέτοιο.

Ένας ή και δύο Μακρήδες και Λαΐφιδες, Κολοκούδιες και Αντωνιάδηδες, Λοΐζου και Εγγλέζου αλλά και αρκετοί άλλοι που σήμερα είναι βασικοί στις ομάδες τους να βγαίνουν σε τακτά χρονικά διαστήματα, πολλά
εξοικονομούν τα σωματεία και κυρίως σε περισσότερα οφέλη ελπίζουν, για το άμεσο μέλλον.

Και ο συνδυασμός αυτός, αν τελικά καταφέρουν κάποιες από τις ομάδες μας και τον πετύχουν, πιθανότατα θα αλλάξει και την οικονομική τους εικόνα αλλά και τη γενική τους κατάσταση.

Ο Κύπριος οπαδός, θέλει και αν θέλετε απαιτεί από τις ομάδες να χρησιμοποιούν δικούς μας παίκτες που και να γνωρίζει και να χειροκροτεί και να χαίρεται διπλά γιατί αυτούς θα βλέπει στο γήπεδο και με το εθνόσημο στο στήθος να αγωνίζονται για την πατρίδα μας.

Άρα, θα πρέπει να αξιοποιήσει ο καθένας από τη δική του σκοπιά το κεφάλαιο Κύπριος παίκτης.

Από την άλλη, οι ίδιοι οι νεαροί σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να καβαλήσουν το καλάμι.

Τα φώτα είναι στραμμένα αυτή την εποχή πάνω τους, όμως αν δεν αξιοποιήσουν οι ίδιοι σωστά την όλη προβολή, πιθανόν, όπως έγινε πολλές φορές στο παρελθόν και στην Κύπρο και στον υπόλοιπο κόσμο, να σβήσουν και να μην ανάψουν ποτέ ξανά για πάρτη τους και θα είναι διπλή αποτυχία μια τέτοια εξέλιξη…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.