Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Κύπρο του 2015.

Σχεδόν κάθε βράδυ στα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων αποκαλύπτεται και νέα ηχογραφημένη συνομιλία, με αφεντικά να δίνουν εντολές σε διαιτητές για να σφάξουν ομάδες και, βεβαίως, να ευνοήσουν άλλες.

Σχεδόν σε όλες τις κατηγορίες της ΚΟΠ, ακόμη και στα πρωταθλήματα τα προαιρετικά, έριξαν πλοκάμια οι ψαράδες συνειδήσεων και παρασκηνίου.

Είτε για πολιτικούς λόγους είτε για οικονομικούς είτε και για καθαρά σωματειακούς και αγωνιστικούς, οι άρχοντες της «παράγκας» δρούσαν θυμίζοντας περασμένους αιώνες και νοοτροπίες, που υποτίθεται η σύγχρονη εποχή έχει αποβάλει…

Αυτοί, όμως, φαίνεται να θεωρούσαν ότι ο καιρός των αυτοκρατόρων δεν έχει παρέλθει και ότι ακόμη και στη σύγχρονη εποχή μπορούν να σκέφτονται και, κυρίως, να δρουν με πανομοιότυπο τρόπο.

Δεν εξηγείται διαφορετικά το ύφος και το περιεχόμενο των διαταγών προς ανθρώπους, που φαίνεται να τους θεωρούσαν και δεδομένους και ταυτόχρονα υπηκόους.

Δεν είναι απλώς το περιεχόμενο των συνομιλιών ή και των οδηγιών που ενοχλεί, αλλά και η θρασύτητα με την οποία το ζητούν αυτό τα αφεντικά, καθώς και οι χαρακτηρισμοί που συνοδεύουν κάθε αναφορά τους σε ομάδες που θα πρέπει να πάνε στο σφαγείο για να κατακρεουργηθούν.

Είναι απίστευτη η θρασύτητα που είχαν όταν ζητούσαν ή, καλύτερα, απαιτούσαν να γίνει το δικό τους.

Μιλούσαν με τόσο μισός για αντίπαλες ομάδες, κόμματα και παράγοντες, που θα νόμιζε κανείς αν τα άκουγε για πρώτη φορά και δεν ήξερε την κυπριακή πραγματικότητα, ότι η νήσος των Αγίων βρίσκεται συνεχώς σε εμπόλεμη κατάσταση…

Κι είναι οι ίδιοι που πλείστες φορές το έπαιζαν οι τιμιότεροι των τιμίων και μάλιστα δεν δέχονταν μύγα στο σπαθί τους, όταν οι λοιποί έκαναν αναφορά σε παρασκήνιο, σάπιες καταστάσεις και δράση κατ' εντολήν ατόμων από/ή εκτός ποδοσφαιρικού χώρου.

Δημιούργησαν για πολλά χρόνια κατάσταση που θύμιζε κράτος εν κράτει, θεωρούσαν μαγκιά τον έλεγχο διαιτητών και γενικά του χώρου της διαιτησίας και γελούσαν σε βάρος όλων αυτών που ζητούσαν ίση μεταχείριση.

Στον βωμό της προσωπικής, σωματειακής ή και κομματικής ανέλιξης, θυσίασαν τα πάντα.

Έτσι γίνεται συνήθως με ανθρώπους που τους δίνεται η ευκαιρία με εύκολο τρόπο να πετύχουν τους όποιους στόχους έχουν.

Το δυστύχημα γι' αυτούς και το ευτύχημα για την πλειοψηφία είναι ότι σιγά-σιγά ξετυλίγεται το κουβάρι και ολοένα σφίγγει ο κλοιός γύρω τους.

Η συνέχεια αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, γιατί αυτήν τη φορά φαίνεται να υπάρχουν και αποδείξεις και ονόματα και πιθανόν η όλη υπόθεση να μην έχει την τύχη άλλων σοβαρών, όπως για παράδειγμα των κόκκινων φακέλων, ή και καταγγελιών για σικέ αγώνες που έμειναν στα ράφια και ξεθώριασαν…

Τουλάχιστον, απ' εδώ και μπρος, ας γίνει μια προσπάθεια από αυτούς που ορίζουν διαιτητές και από αυτούς που σφυρίζουν ή και σηκώνουν σημαίες στα γήπεδα, να στείλουν το μήνυμα ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο.

Ας σεβαστούν, επιτέλους, τον κόσμο και όσους ασχολούνται με το άθλημα, αφού μέχρι τώρα απέδειξαν ότι όχι μόνο αυτούς δεν σέβονται, αλλά ούτε και τον ίδιο τον εαυτό τους.

Το τονίζω αυτό, όχι γιατί περιμένω -όπως κι εσείς- θαύματα σε αυτό το κεφάλαιο, αλλά γιατί ειδικά φέτος είναι τόσο λεπτές οι ισορροπίες στο αγωνιστικό κομμάτι και για πάνω και για κάτω, που θα ήταν διπλή πρόκληση να κριθούν και πάλι όλα εκτός αγωνιστικού χώρου.

Είναι κρίμα και για ομάδες που πετυχαίνουν τους στόχους τους να έχουν τη ρετσινιά του ευνοημένου του παρασκηνίου και όλοι να αμφισβητούν τις επιτυχίες τους, είτε αυτές βρίσκονται ψηλά ή και χαμηλά στη βαθμολογία.

Σε έναν χώρο όπου αμφισβητούνται τα πάντα, δεν χρειάζεται να εξακολουθούν να δίνουν τροφή για περαιτέρω σχόλια, όλοι αυτοί που έτσι έμαθαν να πράττουν μια ζωή…

Ας αφήσουν, επιτέλους, τις ομάδες να αποδείξουν στο γήπεδο, και πουθενά αλλού, και πόσο αξίζουν και τι μπορούν να πετύχουν.

Ζητώ πολλά, έτσι δεν είναι;..

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.