Αποχωρήσας ποδοσφαιριστής που πρόσφερε πολλά στον ΑΠΟΕΛ τα τελευταία χρόνια, τόσο στο κυπριακό πρωτάθλημα όσο και στην Ευρώπη, εξιστορούσε τον «Γολογοθά» των ποδοσφαιριστών (ιδία κυπριακής ομάδας), όταν αγωνίζονται ταυτόχρονα στο πρωτάθλημα και σε μια διοργάνωση όπως το Τσάμπιονς Λιγκ, με ομάδες μεγαθήρια όπως η Μπάρσα, η Παρί, κ.ά.

Πρόκειται για καταπόνηση σωματική, ψυχική και κυρίως πνευματική, που κανένας εκ των απέξω (φίλαθλοι πρωτίστως, παράγοντες και δημοσιογράφοι) δεν μπορεί να καταλάβει. Ούτε ακόμα ποδοσφαιριστές, αν δεν έχουν ζήσει οι ίδιοι την εμπειρία.

Αυτήν την εμπειρία, πλούσια, βεβαίως, σε παραστάσεις, επιτυχίες, δόξα αλλά και… κούραση, την κουβαλά ο ΑΠΟΕΛ στις αποσκευές του αδιαλείπτως τα τελευταία έξι χρόνια, ανεξαρτήτως ρόστερ.

Ως εκ τούτου, είναι φυσιολογικό, η αγωνιστική εικόνα της ομάδας να μην είναι πάντα η επιθυμητή ή σταθερά σε υψηλό επίπεδο. Είναι λογικό ακόμη και να βρίσκεται στην παρατεταμένη μετριότητα που παρουσιάζει, με κάποιους… εκτυφλωτικούς εκτροχιασμούς να συντηρούν την τροχιά στην κορυφή, όπως συνέβαινε (και) φέτος με τους πρωταθλητές.

Προσωπικά θεωρώ, με αυτά τα δεδομένα, χωρίς να υπεισέρχομαι σε άλλους παράγοντες -μετεγγραφές, «επένδυση» που έγινε σε κάποιους ποδοσφαιριστές κ.λπ.- τη χρονιά των γαλαζοκιτρίνων, έως τώρα, επιτυχημένη (πρόκριση στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, εξαιρετική παρουσία στους τρεις πρώτους αγώνες, πρωτοπορία στο πρωτάθλημα), παρά το ότι τα αποτελέσματα και η αγωνιστική συμπεριφορά της ομάδας αυτόν τον τελευταίο μήνα φυσιολογικώς έχουν ενεργοποιήσει το καμπανάκι της ανησυχίας. Ως εκ τούτου, φρονώ ότι ήταν μάλλον πρόωρο να κριθεί η χρονιά από τώρα, με την απόφαση αλλαγής στην τεχνική ηγεσία, χωρίς να δοθεί ο απαραίτητος χρόνος ανάκαμψης από τη φοβερή καταπόνηση των ευρωπαϊκών αγώνων.

Έργο που θα επιχειρήσει ο νέος προπονητής, ο οποίος, βεβαίως, έχει μια εξαιρετικά δύσκολη αποστολή, να διατηρήσει μια εξαιρετικά επιτυχημένη ομάδα στον δρόμο των επιτυχιών. Που στην Κύπρο, όπως ξέρουμε όλοι, είναι γεμάτος… φίδια και αγκάθια.

Μιχάλης Παπαδόπουλος