Δεν μας έφταναν τα τόσα δεινά που διαχρονικά ταλανίζουν τον χώρο του ποδοσφαίρου, δεν μας φτάνουν ούτε και οι ραγδαίες εξελίξεις που προκύπτουν από τις καταγγελίες Μάριου Παναγή, οδεύουμε σε επίσημη διάσπαση στον χώρο των σωματείων.

Σε μια εποχή που επιβάλλεται όλοι όσοι υποτίθεται νοιάζονται για το παρόν και το μέλλον του αθλήματος και έχουν υπεύθυνη θέση στα σωματεία τους να βγουν μπροστά και ενωμένοι να δείξουν ότι, και κάθαρση απαιτούν και ομόφωνοι είναι στα σοβαρά προβλήματα στον χώρο, φαίνεται να οδηγούμαστε σε σχίσμα το οποίο ασφαλώς και θα έχει προεκτάσεις.

Δεν είναι θέμα μόνο διαφωνίας στις ομάδες και στο καθεστώς που θα ισχύσει στο άμεσο μέλλον στον χώρο.

Είναι και ο τρόπος που δημιουργήθηκε αυτή η ένταση και σε τι αποσκοπεί.

Δημιουργήθηκε μεγάλο θέμα από το πουθενά και ορατός είναι ο κίνδυνος διαχωρισμού και πάλι των ομάδων σε δυο στρατόπεδα.

Η όλη εικόνα θυμίζει έντονα το πολιτικό μας πεδίο, όπου όταν υπάρχει κίνδυνος κάτω από τη λαϊκή πίεση βγαίνουν δηλώσεις ενότητας και ενιαίας πολιτικής δράσης και όταν ο κίνδυνος υποτίθεται έχει ξεπεραστεί επανερχόμαστε στη ρουτίνα της καθημερινής αντιπαλότητας.

Και στον χώρο του ποδοσφαίρου, μόνο στην περίπτωση που ένοιωσαν τα σωματεία ότι απειλούνται οικονομικά από την άμεση καταβολή φόρων στην Κυβέρνηση και με αποκοπή κάποιων χορηγιών, φάνηκε ότι για πρώτη φορά ήταν ομόγνωμα, αλλά αυτή η στάση και προσωρινή ήταν και κυρίως μοναδική.

Το ότι χρειάζονται αλλαγές και μάλιστα άμεσα, δεν νομίζω να πρέπει να είναι κάποιος ειδικός στον χώρο του αθλήματος για να το αντιληφθεί.

Ούτε νομίζω ότι θα υλοποιηθούν με τις ομάδες χωρισμένες σε στρατόπεδα είτε από γινάτι, είτε από συμφέρον, είτε και για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Εδώ είναι που θα έπρεπε να υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι στα κατάλληλα πόστα και αναφέρομαι και σε Ομοσπονδία και σε σωματεία, που θα είχαν πλήρη επίγνωση του όλου θέματος και θα μπορούσαν να κατεύθυναν και τις ομάδες στη σωστή κατεύθυνση.

Τι μηνύματα βγαίνουν με συσκέψεις που πραγματοποιούνται την ίδια μέρα και οι μισές ομάδες παρευρίσκονται στη μια πόλη και οι άλλες μισές σε άλλη;

Βαδίζουμε σε τεντωμένο σχοινί και δυστυχώς κάποια στιγμή θα κοπεί και θα έχουμε θλιβερά αποτελέσματα.

Χωριστήκαν οι ομάδες, αύριο θα χωριστούν και οι οπαδοί και στο τέλος θα κάνουμε μια τρύπα στο νερό ως συνήθως.

Είναι δικαίωμα του κάθε προέδρου, του κάθε σωματείου να έχει άποψη για το πώς θα πρέπει να διεξάγονται οι διοργανώσεις και ειδικά το πρωτάθλημα και πόσες ομάδες θα λαμβάνουν μέρος σε αυτό.

Όμως ο τρόπος που βαίνει προς τα έξω και η χρονική στιγμή, έχουν τεράστια σημασία για τα μηνύματα που στέλνει αλλά και στο πού αποσκοπεί.

Τόσες και τόσες συνελεύσεις πραγματοποιήθηκαν στις οποίες όλοι ήταν καλεσμένοι, γιατί δεν τέθηκε επίσημα και ενώπιον όλων η όποια εισήγηση για αλλαγή του υπάρχοντος σχεδίου διεξαγωγής του πρωταθλήματος;

Υποτίθεται ότι πέρασε σχεδόν ομόφωνα το υφιστάμενο σχέδιο, πώς τώρα θέλουν να το ρίξουν στο καναβάτσο όσοι το ψήφισαν;

Και για να τελειώνουμε με το όλο θέμα, μήπως για τα τραγελαφικά στον χώρο φταίει ο τρόπος που διεξάγεται το πρωτάθλημα;

Κύριοι, είτε 4 μείνουν οι ομάδες, είτε 8, 12 ή και 16, η σημερινή εικόνα σε ό,τι αφορά το κύρος και στην αξιοπιστία του χώρου θα παραμείνει.

Και γι' αυτό δεν φταίνε μόνο οι σημερινοί παράγοντες, αλλά και αυτοί που τους κληρονόμησαν όλα αυτά που σήμερα βγαίνουν και επισήμως στο φως της δημοσιότητας.

Το νούμερο ένα πρόβλημα στον χώρο είναι η αναξιοπιστία που πέρασε στον απλό οπαδό και αντί να ασχοληθούμε με τα πραγματικά σοβαρά προβλήματα, προσπαθούμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας να το παίξουμε οι οξυδερκείς και οι πιο προβληματισμένοι της παρέας και να στρέψουμε τα φώτα από την καρδιά του προβλήματος, σε δευτερευούσης σημασίας θέματα.

Αυτή δυστυχώς, κύριοι, είναι η ωμή πραγματικότητα.

Επαναλαμβάνω ότι βαδίζουμε σε τεντωμένο σχοινί…

Καλή Κυριακή να έχετε.