Πολλοί ισχυρίζονται ότι ο αθλητικός και κυρίως ο ποδοσφαιρικός μας χώρος ξεπέρασε πλέον και την κόκκινη γραμμή και σωτηρία δεν έχει.

Έχουν, ειδικά για το πιο δημοφιλές άθλημα, απόλυτο δίκαιο.

Όμως, επειδή θα πρέπει να συνεχίσει να υφίσταται ποδόσφαιρο ως άθλημα, κάτι που σημαίνει ότι θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν και η Ομοσπονδία και τα σωματεία και η διαιτησία και ο απλός ο οπαδός, εξυπακούεται ότι κάποιοι θα πρέπει επιτέλους και ευθύνες να αναλάβουν και πρωτοβουλίες και να βγουν μπροστά για το γενικότερο καλό.

Ποιοι είναι αυτοί και ποιοι θα τους προτείνουν ή και θα τους αποδεχθούν είναι το τεράστιο ερώτημα.

Και επειδή είμαστε στην Κύπρο, όπου σαρωτικές αλλαγές δεν βλέπουμε και άτομα κοινής αποδοχής δεν βρίσκουμε, θεωρώ ότι θα συνεχίσουμε στο ίδιο έργο θεατές, όπως πολλές φορές γράψαμε απ' αυτήν εδώ την στήλη.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει διάθεση από άτομα που βρίσκονται σε καίρια πόστα να αποχωρήσουν, ούτε και από σχεδόν όλα τα σωματεία, για να απαιτήσουν αλλαγή πορείας τουλάχιστον.

Και η ευθύνη για τα κακώς έχοντα στον χώρο, κατά την άποψή μου, βαραίνει περισσότερο τα σωματεία παρά αυτούς που διοικούν την Ομοσπονδία.

Οι παράγοντες των σωματείων στέλλουν στην ΚΟΠ τους εκπροσώπους τους, οι παράγοντες των σωματείων ψηφίζουν την ηγεσία τους, οι παράγοντες των σωματείων δέχονται αδιαμαρτύρητα το καταστατικό και όλους τους νόμους με τους οποίους δικάζει η αρμόδια επιτροπή της Ομοσπονδίας.

Οι παράγοντες των σωματείων φωνασκούν και αμφισβητούν τα πάντα, στρέφονται κατά ηγεσίας και όχι μόνο, αλλά όταν έρθει η στιγμή της κρίσης, πλείστοι εξ αυτών την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια και το παίζουν οι πιο καλοί οι μαθητές…

Όμως, με αυτόν τον τρόπο οι ίδιοι μένουν εκτεθειμένοι και ουσιαστικά τίποτα δεν αλλάζει, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαιώνουν πολλούς φιλάθλους, ανεξαρτήτως σωματειακής προτίμησης, που κάνουν αναφορά για αλληλεξαρτήσεις που δεν επιτρέπουν σε κάποιους να έρθουν σε μετωπική σύγκρουση με τους εκάστοτε κρατούντες…

Αυτή είναι, δυστυχώς, η εικόνα και η εντύπωση που έχει ο απλός οπαδός και που τίποτα και ποτέ δεν έκαναν παράγοντες για να τη διαφοροποιήσουν.

Επιτέλους πρέπει να ξυπνήσουμε όλοι όσοι θέλουμε να συνεχίσει το άθλημα να υπάρχει, έστω με τα λάθη και τις παραλείψεις του, όπως γίνεται σχεδόν παντού, όχι όμως με ψευτιές, βρομιές και ό,τι άλλο του καταμαρτυρούμε.

Οι καταγγελίες Μάριου Παναγή ήταν και εξακολουθούν να είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να προβληματιστούν όλοι.

Να παραδεχθούν όσοι έχουν ευθύνη τα λάθη τους, να προβούν, επιτέλους, σε στιγμιαία έστω αυτοκριτική και να υποσχεθούν πρώτιστα στον εαυτό τους ότι τουλάχιστον θα προσπαθήσουν για κάτι καλύτερο στη συνέχεια.

Ζητώ πολλά, έτσι δεν είναι;

Το δυστύχημα είναι ότι μέχρι τώρα, τουλάχιστον, κάποιοι κόμπαζαν κιόλας για τα κατορθώματά τους και ότι ελέγχουν τον χώρο.

Τα πράγματα είναι απλά και ας τα θεωρούν πολλοί ότι είναι περίπλοκα.

Αν θέλουμε και απαιτούμε πραγματικές αλλαγές, είναι στο χέρι των ηγούμενων των σωματείων να τα καταφέρουν.

Αν απλώς επιδιώκουμε να κερδίζουμε τις εντυπώσεις ή και την εύνοια την Κυριακή και την επόμενη να σωπαίνουμε, απλώς θα επαναλαμβάνουμε τον εαυτό μας, θα στρουθοκαμηλίζουμε και θα συνεχίσουμε στην ίδια πορεία που χαράξαμε εδώ και δεκαετίες.

Τα υπόλοιπα είναι λόγια και υποσχέσεις του αέρα.

Εδώ, χώρες με εκατομμύρια πληθυσμό και πολύ σοβαρότερα προβλήματα από εμάς τα έλυσαν, αποτελώντας παράδειγμα προς μίμηση.

Εμείς, που είμαστε μια σταγόνα στον ωκεανό γενικά, θεωρούμε και στο ποδοσφαιρικό πεδίο ότι είμαστε το κέντρο της Γης και ότι όλοι ασχολούνται μαζί μας…

Αυτός ο αρχοντοχωριατισμός και ο εγωισμός μάς οδήγησαν στο βούρκο, και ακόμη και τώρα βρίσκονται άνθρωποι στον χώρο που τα βλέπουν όλα μέλι-γάλα και ας μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας από το βάρος που κουβαλάμε.

Αλλά είπαμε, κάποιοι ζουν ακόμη στον δικό τους κόσμο…

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.