Οι καταγγελίες του Μάριου Παναγή έπεσαν σαν χιονοστιβάδα.

Ο διαιτητής μίλησε για πράγματα που όλοι υποπτευόμασταν και ξέραμε για το ποδόσφαιρό μας, έστω κι αν γι’ αυτά δεν υπήρχαν απτές και αδιάσειστες αποδείξεις.

Αλλά η ζωή δεν είναι δικαστήριο για να μιλούμε, να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σύμφωνα με τις δικαστικές αποφάσεις.

Προσωπικά, αν και ποδοσφαιρόφιλος από… γεννησιμιού, εδώ και χρόνια έχω απομακρυνθεί από τα γήπεδα, αν και με βάρος ασήκωτο στην καρδιά. Μ’ έδιωξε η αποφορά όσων συμβαίνουν τόσο στο παρασκήνιο όσο και στο προσκήνιο του ποδοσφαίρου μας, η αποφορά των νοοτροπιών και των συμπεριφορών, της σήψης και της διαφθοράς, αλλά και της οργανωμένης ασέλγειας πάνω στο αθλητικό πνεύμα και τη νοημοσύνη των αγνών φιλάθλων.

Εκείνων που συνεχίζουν να αγαπούν το άθλημα και την ομάδα τους, αλλά δεν αντέχουν άλλο τον καθ’ ημέραν διασυρμό τους.

Γι’ αυτήν τη στάση, δεν χρειάστηκαν ούτε αποδείξεις ούτε καν οι δημόσιες καταγγελίες ενός διαιτητή που τόλμησε, έστω για τους δικούς του λόγους, να διατρανώσει τη φωνή του και να μιλήσει.

Ήταν υπεραρκετά τα λόγια, οι χειρονομίες, οι ωρυμαγδοί σ’ αυτό το κακόγουστο θέατρο που είναι το ποδόσφαιρό μας.

Εκείνο, όμως, που περισσότερο εκπλήσσει είναι ότι, μέσα και παρά τον καταιγισμό των καταγγελιών, ομάδες με τεράστια ιστορία στο ποδόσφαιρό μας είτε αρκέστηκαν στη σιωπή είτε στην τυπική επισήμανση του αυτονόητου: Οι αρμόδιες Αρχές να διερευνήσουν τις καταγγελίες και, εάν υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία, να πράξουν τα εκ του Νόμου προβλεπόμενα. Υπήρξαν και κάποιες που «επιτέθηκαν», με δηλώσεις παραγόντων τους, στον διαιτητή, θεωρώντας αστήρικτα και υποβολιμαία όσα καταγγέλλει.

Βεβαίως, η διερεύνηση των καταγγελιών θα πάρει τον δρόμο της. Φοβάμαι, όμως, πως όποιος κι αν είναι αυτός, το ποδόσφαιρό μας θα συνεχίσει να πορεύεται μακαρίως στον δικό του «στραβό» δρόμο. «Έχουν γνώσιν οι φύλακες» γι’ αυτό.

Μιχάλης Παπαδόπουλος