Σε μια περίοδο που η οικονομική κρίση συνεχίζεται και κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να ισχυριστεί πότε θα τελειώσει το μαρτύριο όλων μας, όταν ακούς για ποσά που εξακολουθούν να δαπανώνται για παίκτες αλλά και προπονητές, διερωτάσαι κατά πόσο ζεις στην Κύπρο της δυστυχίας και των συσσιτίων ή στην Κύπρο της ευμάρειας και του Χρηματιστηρίου…

Θα πει κάποιος, από το δώμα του όπως θέλει κατεβαίνει ο καθένας, φτάνει όμως η κάθοδός του να μην επηρεάζει άλλους και να μην προκαλεί.

Δυστυχώς, με αφορμή φετινές αλλά και περσινές προσφυγές παικτών και προπονητών που εκδιωχθήκαν από τις ομάδες τους, με πιο πρόσφατη αυτή του Βούλγαρου προπονητή, φαίνεται ότι συνεχίζει το κασέ πολλών να είναι σε επίπεδα απαγορευτικά για τα κυπριακά δεδομένα. Ταυτόχρονα εξακολουθούν κάποιοι παράγοντες να δημιουργούν την εντύπωση ότι ούτε κρίση τους αγγίζει ούτε λογαριασμό δίνουν σε κανένα.

Θα ισχυριστεί πάλι άλλος ότι λεφτά δικά τους είναι κι όπως θέλουν τα διαχειρίζονται.

Αυτό είναι μεγάλο λάθος και πολύ λανθασμένη προσέγγιση.

Διότι, υπάρχει προϊστορία, παρόν και κυρίως μέλλον, κάτι το οποίο όφειλαν οι αποχωρούντες και, βεβαίως, οι νυν διοικούντες να είχαν κατά νου όταν διαχειρίζονταν τα οικονομικά της όποιας ομάδας ηγούνταν ή και ηγούνται.

Από τη στιγμή που είναι φυσιολογικό, κάποτε -όσο δυνατός και να νιώθεις ότι είσαι, όσα λεφτά και αν μπορείς να δαπανήσεις- να αποχωρήσεις και να αντικατασταθείς, οφείλεις να δεις και την επόμενη μέρα στην ομάδα χωρίς τη δική σου παρουσία.

Αυτό συνέβηκε αρκετές φορές σε ομάδες που κρεμιόντουσαν από τα χείλη μόνο του ενός, είτε οι συνεργάτες το επέτρεψαν είτε ο ίδιος το επέβαλε.

Κι όταν ήρθε η στιγμή της αποχώρησης, είτε αυτή ήταν αναγκαστική είτε οικιοθελής, φάνηκε ότι δεν ήταν διαχειρίσιμη η όλο οικονομική κατάσταση που δημιουργήθηκε.

Αυτός ήταν και παραμένει ο μεγαλύτερος φόβος του απλού οπαδού, που μπορεί να χαίρεται με κάποιες πρόσκαιρες επιτυχίες, όμως γνωρίζει πολύ καλά τι θα ακολουθήσει, όταν έρθει η στιγμή της αντικατάστασης των οικονομικών αιμοδοτών της ομάδας του, γιατί απλά το έργο αυτό το έχουν ζήσει αρκετές ομάδες, ακόμη και στο πρόσφατο παρελθόν.

Οι ομάδες δεν ήταν ποτέ και δεν πρέπει να μετατραπούν σε τσιφλίκι κανενός, ειδικά σε εποχές οικονομικής κρίσης.

Όσο κάποιοι επιμένουν να βολεύονται με τούτη την κατάσταση και να βολεύουν και άλλους αυλοκόλακες, ο προβληματισμός για την επόμενη μέρα κάθε ομάδας και εντονότερος θα είναι και καταστροφικές συνέπειες την αναμένουν.

Στην προκείμενη περίπτωση ισχύει η γνωστή παροιμία, ότι το γινάτι βγάζει μάτι, γιατί δυστυχώς όταν ουσιαστικά ένας ή και δύο ασκούν πολιτική και οι υπόλοιποι ακούν, σωπαίνουν και κατεβάζουν το κεφάλι, είναι αναπόφευκτο και λάθη να γίνουν και αποφάσεις που θα τις βρει μπροστά της η ομάδα σύντομα, να παρθούν.

Μακάρι να μην ισχύουν απ' εδώ και μπρος αυτά τα δεδομένα και οι προβληματισμοί να έχουν να κάνουν μόνο με το τι απέδειξε το παρελθόν, όμως δυστυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν στο μυαλό πολλών, ειδικά όταν σκέφτονται την επόμενη μέρα, αλλά και όταν βλέπουν πώς λειτουργεί η υφιστάμενη κατάσταση που έχει δημιουργηθεί.

Αυτά είναι παραδείγματα και συνάμα προβληματισμοί που αφορούν ομάδες, αλλά υπάρχουν άλλα που αφορούν Ομοσπονδίες και οργανωμένα σύνολα, στα/ες οποία/ες η καταστροφή επήλθε από τέτοιου είδους προσεγγίσεις και στη σκέψη και στην οικονομική πολιτική.

Πολλοί εξακολουθούν να λένε ότι κινδυνολογούμε και ότι μετατρέπουμε την εξαίρεση του κανόνα σε κανόνα. Μακάρι να είναι έτσι τα πράγματα, όμως η προϊστορία άλλα απέδειξε…

Και ειδικά αυτή την εποχή, την εποχή της θλίψης και της τεράστιας κρίσης, κάθε επανάληψη σκηνικών προηγούμενων ετών μετρά πολύ περισσότερο σε μια επικείμενη καταστροφή.

Καλή Κυριακή να έχετε όλοι.