Το ελληνικό ποδόσφαιρο σε κατάσταση διάλυσης… Από τη μια, το ποδόσφαιρο των νονών, των μπράβων, του μαύρου παρασκηνίου και των εισαγγελέων, από την άλλη τα ερείπια της πάλαι ποτέ περήφανης και κραταιάς Εθνικής, που χλευάζει όλη η υφήλιος.

Αυτό το διπλότυπο ταιριάζει, πλέον, απόλυτα, λειτουργεί σαν δυο αντικριστοί καθρέφτες, σε πλήρη ομοιοστασία.

Έως πριν από δύο μήνες, καυχιόμασταν πως οι ομάδες του Ρεχάγκελ και του Σάντος είχαν ξεφύγει από τη θλιβερή ελληνική ποδοσφαιρική πραγματικότητα, λειτουργώντας σαν μια γλυκιά μελωδία σ’ ένα κακόγουστα οργανωμένο ορχηστρικό φάλτσο.

Τώρα, πλήρης συνάφεια και ομοείδεια πραγμάτων, ταυτοσημία εικόνων και συμπεριφορών.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο μοιάζει να παλινδρόμησε δεκαετίες πίσω, σε εποχές που ακόμα και τρεις συνεχόμενες εντός έδρας ήττες από Ρουμανία, Βόρειο Ιρλανδία και Νησιά Φαρόε, και μάλιστα χωρίς γκολ (!), ήταν κάτι αδιανόητο.

Οι ευθύνες της ΕΠΟ είναι προφανέστατες, τόσο για την επιλογή του Ρανιέρι όσο και για το πλαίσιο διαχείρισης που του πρόσφερε, αλλά, ασφαλώς, και του ίδιου του Ιταλού προπονητή, ο οποίος, ένα βήμα πριν από την προπονητική του συνταξιοδότηση, με τη συμπεριφορά και τις αποφάσεις του, φρόντισε να πλήξει ανεπανόρθωτα την ήδη κλονισμένη υστεροφημία του.

Οι κινήσεις τής ήδη επιβεβαιωμένα… ακατάλληλης θεσμικής ηγεσίας του ελληνικού ποδοσφαίρου θα πρέπει να είναι άμεσες και ριζοσπαστικές. Πιο κάτω από τον πάτο δεν υπάρχει, οπόταν επιβάλλονται νουνεχείς και θαρραλέες λύσεις, αλλά όχι υπό το κράτος πανικού. Χθεσινά δημοσιεύματα του ελλαδικού Τύπου έφεραν τον Τζιοβάνι Τραπατόνι, ένα μόλις βήμα πριν από τον πάγκο της «γαλανόλευκης». Ο πολύπειρος και αποδεδειγμένα ικανός Ιταλός τεχνικός, μπορεί να αποδειχθεί ένας καλός διαχειριστής της δύσκολης αυτής συγκυρίας. Στα 75 του χρόνια, ωστόσο, είναι απελπιστικά ληξιπρόθεσμος για ένα πλάνο διάρκειας. Πού θα επενδύσουν οι ιθύνοντες του ελληνικού ποδοσφαίρου; Ίδωμεν.

Μιχάλης Παπαδόπουλος