Ομόνοια
Η γενικότερη παρουσία της Ομόνοιας δεν αφήνει περιθώρια προοπτικής και ελπίδας

Κυριολεκτικά στον αναπνευστήρα βρίσκεται η Ομόνοια. Δεν είναι μόνο τα απανωτά χαστούκια που δέχεται, αλλά και η γενικότερη παρουσία της, που δεν αφήνει περιθώρια προοπτικής και ελπίδας για αναστροφή της κατάστασης. Όλοι και όλα φταίνε και κανένας δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι μέλλει γενέσθαι. Είναι ικανή η Ομόνοια να μπει στην εξάδα και να διεκδικήσει έξοδο στην Ευρώπη; Μπορεί το Σωματείο και κατ’ ουσίαν η διοίκηση να διαχειριστεί την οικονομική κατάσταση και να βρει τρόπους οικονομικής εξυγίανσης;

Ερωτήματα που βασανίζουν τον απλό Ομονοιάτη και, δυστυχώς, δεν βρίσκει ξεκάθαρες απαντήσεις. Και όμως η φετινή χρονιά ξεκίνησε διαφορετικά. Η καλή ευρωπαϊκή πορεία και ο άδικος αποκλεισμός από τη Διναμό άφησαν υποσχέσεις για το πρωτάθλημα. Ωστόσο, η Ομόνοια που βλέπουμε στο πρωτάθλημα δεν έχει καμιά σχέση με την Ομόνοια της Ευρώπης. Τι, άραγε, φταίει; Τι άλλαξε από τότε; Γιατί υπάρχει τόσο κακή ψυχολογία στην ομάδα; Ένα σωρό ερωτήματα…

Σκληροί αριθμοί
Συνήθως λένε ότι οι αριθμοί δεν λένε πάντα την αλήθεια. Ωστόσο, στην περίπτωση της Ομόνοιας αποτυπώνουν τη σκληρή αλήθεια. Ότι είναι μια ομάδα με χτυπητές αδυναμίες σε όλες τις γραμμές, που γίνονται ακόμη πιο χτυπητές λόγω της κακής ψυχολογίας των παιχτών. Σε σύνολο εννέα αγωνιστικών η ομάδα μετρά 4 νίκες, 1 ισοπαλία και 4 ήττες, έχοντας αρνητικό γενικό συντελεστή τερμάτων (9-11). Τα εννέα τέρματα που πέτυχε μέχρι στιγμής αποτελούν την τέταρτη χειρότερη επιθετική γραμμή στο πρωτάθλημα.

Επιπλέον, η Ομόνοια παρουσιάζει από την πρεμιέρα του πρωταθλήματος προβλήματα στην ανασταλτική της λειτουργία. Επιρρεπής στα λάθη και χωρίς ουσία στο παιχνίδι τους, οι ενίοτε ανασταλτικοί μέσοι αφήνουν συχνά εκτεθειμένο το κέντρο της άμυνας που παρουσιάζει ούτως ή άλλως πρόβλημα ταχύτητας. Η έλλειψη συγκέντρωσης στο παιχνίδι είναι κύριο χαρακτηριστικό του παιχνιδιού της Ομόνοιας, κάτι που αποδείχθηκε και στο προχθεσινό παιχνίδι με τον Απόλλωνα, όπου ενώ έδειχνε να είχε τον έλεγχο, με το που δεχόταν κάποια μορφή πίεσης την έπιανε πανικός.

Ψυχολογία στο ναδίρ
Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Το άψυχο πέναλτι του Ράμος, το αψυχολόγητο τετ-α-τετ του Φοφανά, το αδικαιολόγητο γύρισμα της μπάλας από τον Ράμος (ξανά) σε ξεκάθαρη ευκαιρία για γκολ, την άμυνα με τα μάτια και στα τρία γκολ που δέχθηκε, τις άστοχες τοποθετήσεις και επεμβάσεις του τερματοφύλακα Γιωργαλλίδη; Μερίδιο ευθύνης στην κακή ψυχολογία των παιχτών φέρει και η τεχνική ηγεσία της Ομόνοιας. Μπορεί οι αλλαγές που έκανε σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια να είχαν θετικό αντίχτυπο στην ομάδα, αλλά ώς εκεί. Τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Η ψυχολογία της ομάδας ήταν στο ναδίρ και μοιραία η εικόνα της ήταν πάνω-κάτω το ίδιο άσχημη με τις προηγούμενες φορές. Παίχτες όπως οι Ρούμπιο και Κιρμ, που έψαχναν την ευκαιρία, έμειναν στον πάγκο και δεν έφτανε μόνο αυτό, οι Ράμος και Φοφανά αποδείχθηκαν οι μοιραίοι του προχθεσινού αγώνα, αφήνοντας εκτεθειμένο τον Κώστα Καϊάφα.

Ο Απόλλωνας με μόλις τέσσερις τελικές προσπάθειες πέτυχε τρία γκολ και η Ομόνοια με τις υπερδιπλάσιες τελικές έμεινε άσφαιρη, σε ένα παιχνίδι που δεν μπορείς να ισχυριστείς ότι ήταν χειρότερη από τον αντίπαλό της. Και όμως κατάφερε να χάσει με 3-0. Ακολουθεί νέα διακοπή του πρωταθλήματος και πάλι θα γίνει προσπάθεια ανασύνταξης, αλλά οι προοπτικές για θετική αλλαγή δεν είναι μεγάλες. Τουλάχιστον αυτό έδειξε το δείγμα της προηγούμενης διακοπής, όταν δόθηκαν υποσχέσεις για ανάκαμψη και βελτίωση.

«Εγκληματικά λάθη»
Αναζητώντας τη ρίζα του κακού ο εκπρόσωπος Τύπου της Ομόνοιας, Ανδρέας Δημητρίου, δήλωσε χθες στο Ράδιο Πρώτο ότι «έγιναν εγκληματικά λάθη σε βάρος της Ομόνοιας το διάστημα 2008-2012, τα οποία δημιούργησαν τεράστιο χρέος, που επηρεάζει τη λειτουργία της ομάδας. Ο κόσμος αποδέχθηκε το γεγονός ότι δεν οροθετήθηκε σαν στόχος η κατάκτηση κάποιου τίτλου, αλλά η οικονομική σωτηρία. Ωστόσο, δεν αποδέχεται αυτό που βλέπει και προτιμά να μην το βλέπει καν. Οδηγούμαστε με μαθηματική ακρίβεια εκεί όπου στους χειρότερούς μας εφιάλτες δεν θέλουμε να φτάσουμε. Ο κόσμος πρέπει να μείνει κοντά στην ομάδα, διότι κινδυνεύει η ύπαρξη της Ομόνοιας. Θα πρέπει να αποδοθούν ευθύνες, αφού με αυτά τα δεδομένα το σωματείο πρέπει κάθε μήνα να πληρώνει 250 με 300 χιλιάδες ευρώ σε παλιούς διακανονισμούς».