Το μοναδικό ίσως γήπεδο που έμεινε ανέπαφο από το ανελέητο ποδοσφαιρικό ροντέο, που παίχθηκε την περασμένη Τρίτη στους αγώνες του Τσάμπιονς Λιγκ, ήταν το ΓΣΠ.

Παρακολουθώντας, με κομμένη την ανάσα είναι η αλήθεια, τι έκαναν Μπάγερν, Σαχτάρ, Τσέλσι και λοιποί στα δικά τους παιχνίδια, θα περίμενε κανείς πως έναν ανάλογο… οδοστρωτήρα ετοίμαζε για τον ΑΠΟΕΛ η πολυδιαφημισμένη Παρί Σεν Ζερμέν. Η οποία, ακόμη και χωρίς τους Ιμπραΐμοβιτς και Λαβετσί, φάνταζε, για την ομάδα μας, φοβερή και τρομερή σε όλες τις γραμμές, ένα παραλυτικό σε δύναμη και όψη τέρας.

Άλλωστε, χωρίς τον Ίμπρα, κατέβαλε την μάλλον αναγεννημένη φέτος Μπάρσα, μάλιστα με πειστική εμφάνιση, εκπορθίζοντας την απόρθητη, έως τότε, εστία των Καταλανών τρεις φορές.

Είναι αλήθεια πως στην ανάπαυλα των αγώνων, το σκορ στο στάδιο της πρωτεύουσας έμοιαζε με ανεξήγητη παραφωνία στο φρενιτιώδες επιθετικό κρεσέντο που «σάστιζε» τα υπόλοιπα γήπεδα.

Και, όμως, οι πρωταθλητές μας όχι μόνον κρατήθηκαν σαν ίσος προς ίσον στον αγώνα, αλλά στην επανάληψη εμφανίστηκαν ακόμη καλύτεροι, αναγκάζοντας τους Γάλλους να δουν τον… Χάρο με τα μάτια τους 4-5 φορές και τον Νταβίντ Λουίς να κάνει την απόκρουση της διοργάνωσης μέχρι στιγμής, στερώντας από την ομάδα μας το γκολ που ενδεχομένως να σφράγιζε την πιο τεράστια νίκη της ιστορίας.

Από την άλλη πλευρά, η Παρί είχε να επιδείξει μόνον ένα… τυφλό γκολ τύχης αλλά και κλάσης, από έναν μεγάλο ποδοσφαιριστή που επιβεβαίωσε πως, στο ποδόσφαιρο, μια μόνο στιγμή αρκεί για να κατεδαφιστούν τα όνειρα, η προσπάθεια και οι προσδοκίες ενός μεγαλειώδους ενενηνταλέπτου.

Η απογοήτευση, λοιπόν, για τους «γαλαζοκιτρίνους» είναι απόλυτα δικαιολογημένη, όμως η επιβεβαίωση, γι’ ακόμη μια φορά, των μεγάλων δυνατοτήτων αυτής της ομάδας, που ακόμα κτίζεται, είναι το καλύτερο ελιξίριο αυτοπεποίθησης, για να κρατήσουν ψηλά το κεφάλι, για την ακόμη πιο δύσκολη συνέχεια που έρχεται.

Μιχάλης Παπαδόπουλος