Οι αυτοβιογραφίες μάνατζερ και ποδοσφαιριστών, κάθε βεληνεκούς, δίνουν και παίρνουν τα τελευταία χρόνια στο βρετανικό αθλητικό μάρκετινγκ, με μερικές από αυτές, όπως η πολύκροτη αυτοβιογραφία του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον -η οποία, βεβαίως, εκδίδεται σε σειρές, όπως τα δραματικά επεισόδια μιας τηλεοπτικής σαπουνόπερας- να κτυπούν την κορυφή των ευπωλήτων.

Μέσα από την πρακτική των προδημοσιεύσεων στις διάφορες ταμπλόιντ εφημερίδες, που, μονίμως, μέσα στο «κίτρινο» φόντο τους, διψούν για ίντριγκες, κουτσομπολιό και αντιπαραθέσεις, προβάλλουν τα πιο πιπεράτα κεφάλαια των ηρωικών αυτών αφηγημάτων, με αποτέλεσμα να διασφαλίζεται στο διηνεκές η εμπορική τους επιτυχία, προς τέρψιν, βεβαίως, των εκδοτών, των εφημερίδων και των ίδιων των συγγραφέων - που δεν είναι πάντοτε οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές αλλά, αντ’ αυτών, ειδικοί συγγραφείς αυτοβιογραφικών… δραμάτων.

Η αυτοβιογραφία που αυτήν την εποχή «συγκλονίζει» το Μεγάλο Νησί, είναι αυτή του πρώην αρχηγού και ηγέτη της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, του Ρόι Κιν, του οποίου ο ταραχώδης, και όχι μόνον, ποδοσφαιρικός βίος, συνοδευόμενος από την παροιμιώδη αθυροστομία του, εγγυάται ένα βέβαιο εκδοτικό μπεστ σέλερ.

Στο επίκεντρο ασφαλώς του ενδιαφέροντος, η πολύχρονη κόντρα του με τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, στα δοξασμένα, πλην τρικυμιώδη χρόνια του στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η οποία χρυσοπουλάει εδώ και μέρες σε όλα τα βρετανικά ΜΜΕ, όχι τόσο αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της μεταξύ τους διένεξης, όσο προσδίδοντας περισσότερο άρωμα σε μια… κόντρα που, ελέω δημοσιογραφικής «αναγνωσιθηρίας», δεν λέει να σταματήσει.

Αποκαλύπτει, ταυτόχρονα, πτυχές και όψεις του ανθρώπου που, παγκοίνως, σχεδόν, στη Γηραιά Αλβιώνα, αναγνωρίζεται ως ο «μεγαλύτερος αρχηγός στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου», πάνω, φυσικά, ακόμη και από τους θρύλους και Σερ, Μπόμπι Τσάρλτον και Μπόμπι Μουρ, οι οποίοι ήταν υπερβολικά… ευγενικοί και «soft» για να διεκδικήσουν αυτόν τον τίτλο. Και επιβεβαιώνει πως, με όλα τα στραβά και τις φοβέρες του, ο Κίνο ήταν και παραμένει ένας «true legend».

Μιχάλης Παπαδόπουλος