Δεν έχει σημασία ποιοι παίζουν. Το… μπαλέτο στη σκηνή είναι το ίδιο. Γιατί είναι η ίδια η παλιά, αρυτίδωτη αβανγκάρντ, που έρχεται πάντα από τις φωταψίες του μέλλοντος.

Είναι η ομάδα που δεν έχει αντιγράψει κανέναν, αλλά την έχουν αντιγράψει οι πάντες, η σχολή των σχολών, το ίδιο το ποδόσφαιρο αυτοπροσώπως.

Δεν ξέρω αν ο προχθεσινός Άγιαξ είχε στις τάξεις του ποδοσφαιριστή πάνω από 25 χρόνια, είχε, όμως, έντεκα ποδοσφαιριστές που νόμιζες πως έβγαιναν από την… υψικάμινο της ποδοσφαιρικής ωριμότητας, σφύζοντας από δύναμη, αθλητικότητα και ταλέντο. Τεχνικά και τακτικά απαράμιλλοι, σε μια σχεδόν υπερβατική χορογραφία, όπου η νοημοσύνη και η έμπνευση χύνονταν ραφιναρισμένα στη σάρκα της χάρης.

Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος της συμμετοχής στους ομίλους των ευρωπαϊκών διοργανώσεων και ιδιαίτερα στο Τσάμπιονς Λιγκ, περισσότερο από τα χρήματα και την αγωνιστική καταξίωση: Να βλέπουμε και να θαυμάζουμε ομάδες χωρίς τις οποίες το ποδόσφαιρο θα ήταν κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι το ξέρουμε.

Ο «μικρός» Άγιαξ του Φρανκ ντε Μπουρ, παρότι υπολείπεται των θρυλικών μεγάλων ομάδων του παρελθόντος, ήταν προχθές μια πανέμορφη πορσελάνινη φιγούρα στο φως του μεγαλείου τους. Για τον υπογεγραμμένο, σε… δωρεά ενενηνταλέπτου, η καλύτερη ομάδα που πέρασε από το ΓΣΠ τα τελευταία χρόνια στον θεσμό του Τσάμπιονς Λιγκ, πάνω ακόμη και από τις «σιδερόφρακτες» ομάδες του Μουρίνιο - τη γαλαξιακή Ρεάλ και την Ίντερ -, την Τσέλσι, την Ατλέτικο, την Πόρτο, τη Σαχτάρ κ.λπ.

Και είναι, αναμφισβήτητα, σπουδαίο επίτευγμα το γεγονός ότι το ΑΠΟΕΛ δεν έχασε, κοίταξε στα μάτια τους «ιπτάμενους Ολλανδούς» και, με λίγο περισσότερη προσοχή στην τελική προσπάθεια, θα μπορούσε να φύγει από το ΓΣΠ ακόμα και με τη νίκη.

Μα, πάνω απ’ όλα, είναι αυτή η σπάνια, μοναδική αίσθηση να φεύγεις από το γήπεδο χορτασμένος από ποδόσφαιρο... Ναι, έχει απόλυτο δίκιο ο Μ. Αναγνωστάκης: «Άγιαξ, για πάντα!».

Μιχάλης Παπαδόπουλος