Μέρες ανάτασης για το κυπριακό ποδόσφαιρο… Πρώτα, ήταν η πρόκριση του ΑΠΟΕΛ και του Απόλλωνα στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ και του Γιουρόπα Λιγκ αντίστοιχα. Διττή επιτυχία που, αν δεν ήταν η ανεκδιήγητη διαιτησία του Ρουμάνου ρεφ στο ΓΣΠ επί της Ομόνοιας, θα μιλούσαμε για μιαν ανεπανάληπτη τριπλή συμμετοχή στους ομίλους των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, κάτι πρωτόγνωρο, ασφαλώς, για το ποδόσφαιρό μας.

Έπειτα ήρθε το πιο… απρόσμενο ίσως απ’ όλα: Η νίκη - θρίαμβος της εθνικής ομάδας επί της μουντιαλικής Βοσνίας, και μάλιστα εκτός έδρας, που μας ξαναθύμισε πως, ναι, υπάρχει και μια ομάδα που λέγεται Εθνική Κύπρου.

Και πριν από λίγες ημέρες, η συγκλονιστική εμφάνιση του ΑΠΟΕΛ μέσα στο κάστρο της Μπάρσα, που δημιούργησε προσδοκίες για πορεία, αν όχι εφάμιλλη, τουλάχιστον εξίσου φιλόδοξη με την ανεπανάληπτη πορεία του 2012.

Το… ντόμινο των κυπριακών επιτυχιών ήρθε να επιστεγάσει η περιπετειώδης νίκη του Απόλλωνα επί της Ζυρίχης, η οποία, έστω και με τον τρόπο που επιτεύχθηκε, ανοίγει τον δρόμο αλλά και την όρεξη στους κυανολεύκους να κάνουν τα δικά τους όνειρα για τη συνέχεια, παρά την προφανή δυσκολία του ομίλου.

Ειδικά, όμως, η εμφάνιση των πρωταθλητών μέσα στο θρυλικό Καμπ Νόου, απέναντι σε μια Μπάρσα που, παρότι δεν κατήλθε στον αγωνιστικό χώρο εντελώς πλήρης, είχε τις ίδιες αποστάσεις ποιότητας και μεγέθους απέναντι στην ομάδα μας, θα μείνει γραμμένη ως μια από τις συγκλονιστικότερες στην ιστορία των γαλαζοκιτρίνων.

Και αν η θεά Τύχη μάς έκανε το χατίρι στις τρεις-τέσσερις τελευταίες επιθέσεις προς την εστία των Καταλανών, σήμερα θα μιλούσαμε για τη μεγαλύτερη, ίσως, επιτυχία του ποδοσφαίρου μας, δίπλα στην επική πρόκριση στην οκτάδα του Τσάμπιονς Λιγκ πριν από δύο χρόνια.

Το θέμα, βεβαίως, είναι να υπάρξει και συνέχεια. Για να μη μείνουν και αυτές οι επιτυχίες σαν ξεθωριασμένα αναμνηστικά, στα χέρια ηρωικών απόμαχων ενός άνισου πολέμου.

Μιχάλης Παπαδόπουλος