Απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια η πρόσφατη ενέργεια του προέδρου της Νέας Σαλαμίνας και κατ' επέκταση του συμβουλίου των «Ερυθρολεύκων» να προβούν σε διακανονισμό εξόφλησης παικτών, που νομικά πιθανόν να μη δικαιώνονταν, όμως ηθικά τους τα χρωστούσε η ομάδα της Αμμοχώστου γιατί αυτά ήταν δεδουλευμένα.

Σε άλλες χώρες αυτά είναι ψιλά γράμματα γιατί απλά δεν συμβαίνουν και ακόμη και να συμβαίνουν είναι σπάνιο φαινόμενο και καταδικάζεται αμέσως από την κοινή γνώμη.

Εδώ όμως είναι Κύπρος και δυστυχώς την εξαίρεση του κανόνα τη μετατρέπουμε σε σύνηθες φαινόμενο, γι' αυτό και στις προσφυγές παικτών και προπονητών τα τελευταία χρόνια, ήμασταν στην κορυφή του σχετικού πίνακα απ' όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Αυτό το ποσό που άγγιζε τις 215 περίπου χιλιάδες σε ευρώ και στο φινάλε κατέληξε στις 165 χιλιάδες, είναι πολύ σημαντικό για τη λειτουργία του οικοδομήματος της Νέας Σαλαμίνας, όμως δυστυχώς για την ομάδα της Αμμοχώστου, κατέβαλε συνολικά πολύ περισσότερα από τρύπες που δημιουργηθήκαν, ειδικά, στην προηγουμένη δεκαετία…

Η διοίκηση Ανδρέα Παρασκευά, κατάφερε να καταβάλει ένα ποσό που ξεπερνά το 1,2 εκατομμύρια σε ευρώ.

Μιλάμε για ποσό φοβερό, αν αναλογιστεί κανείς ότι περίπου κάπου εκεί κυμαίνεται ο προϋπολογισμός της ομάδας για μια ολόκληρη χρονιά.

Θυμίζω ότι τον περασμένο Ιούνιο οι «Ερυθρόλευκοι» κινδύνευσαν άμεσα να ξεκινήσουν και αυτήν την περίοδο με αφαίρεση βαθμών, γιατί παρουσιάστηκε οικονομική υποχρέωση της τάξεως των 60 περίπου χιλιάδων ευρώ

και μάλιστα μέσα σε δέκα μέρες έπρεπε να καταβληθεί το ποσό αυτό…

Πόσα να αντέξει η νυν διοίκηση και ποιος ξέρει τι ακόμη την αναμένει;

Πραγματικά κάνει υπεράνθρωπες προσπάθειες ο πρόεδρος και οι συνεργάτες του, όμως, άνθρωποι είναι και αυτοί, πιθανόν κάποια στιγμή να λυγίσουν.

Ξέρω πολύ καλά ότι αυτό που τους κρατάει ακόμη στις επάλξεις, είναι αφενός η παθολογική αγάπη που τρέφουν προς τη Νέα Σαλαμίνα και αφετέρου η ευαισθητοποίηση του απλού οπαδού της ομάδας που από το υστέρημά του καταβάλλει όσα μπορεί για να συνεχίσει να βρίσκεται στη ζωή το καμάρι του, η Νέα Σαλαμίνα Αμμοχώστου.

Άλλοι στη θέση του νυν συμβουλίου, με πολύ λιγότερα χρέη και προβλήματα, τα βρόντηξαν και έφυγαν και δεν αναφέρομαι μόνο στην ομάδα της Αμμοχώστου, αλλά σε πολλές ομάδες, ειδικά στην τελευταία δεκαετία που παράγοντές τους άλλα ανέμεναν, άλλα βρήκαν και φεύγοντας έριξαν και μαύρη πέτρα πίσω τους…

Είναι ένα κεφάλαιο η αλλαγή στη διοικητική πυραμίδα, που αποδείχτηκε ότι μοιάζει με τη Λερναία Ύδρα, αφού κλείνοντας οι αντικαταστάτες μια τρύπα, παρουσιάζονται άλλες δύο και πάει λέγοντας.

Υποτίθεται ότι με τον μηνιαίο έλεγχο και με την εφαρμογή των κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ, τέτοια φαινόμενα στο μέλλον δεν θα παρουσιάζονται.

Όμως, παραμένουν ακόμη πολλά ποσά σε εκκρεμότητα που σιγά-σιγά έρχονται στην επιφάνεια και πιθανόν να αναγκάσουν αρκετές ομάδες σε αλλαγή πλεύσης, τόσο σε αγωνιστικό όσο και σε οικονομικό επίπεδο.

Από την άλλη, επειδή στην Κύπρο ζούμε και επειδή η παροιμία με την ουρά του σκύλου είναι γνωστή, είμαστε προετοιμασμένοι ότι κάποιοι ακόμη και τώρα συνεχίζουν να δρουν, έχοντας σαν οδηγό, παλιές αμαρτωλές συνήθειες…