Τώρα που έστω και κουτσουρεμένα άρχισε η νέα ποδοσφαιρική περίοδος, είναι καλά πέραν της βιτρίνας και του σόου, να ρίξουμε μια ματιά και σε θέματα που σε άλλες χώρες θεωρείται αυτονόητο ότι ποτέ δεν θα προκαλέσουν πρόβλημα στην εξέλιξη του μαραθωνίου, όμως εδώ, παραμένουν άλυτα και σε τακτά χρονικά διαστήματα ανεβαίνουν στην επιφάνεια εξαιτίας της ανευθυνότητας των υποτιθεμένων υπευθύνων ή ακόμα και των εκάστοτε οικοδεσποτών σε γήπεδα που καμιά σχέση δεν έχουν με προδιαγραφές που ισχύουν σε άλλες χώρες.

Κι αυτό το τελευταίο, με τις προδιαγραφές, δεν είναι νέο φρούτο για να ισχυριστεί κάποιος ότι, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης απουσιάζουν και τα πιο απαραίτητα από τα πλείστα γήπεδά μας.

Άλλωστε, δεν είναι στη διάρκεια της κρίσης που η ΟΥΕΦΑ για παράδειγμα, ουσιαστικά μας είπε ότι μόνο το ΓΣΠ και υπό προϋποθέσεις το «Αντώνης Παπαδόπουλος» πληρούν τα κριτήρια για ευρωπαϊκές αναμετρήσεις κάποιου επιπέδου και κάποιου κύρους…

Όμως, ακόμη και για τα στενά κυπριακά πλαίσια, όπου οι απαιτήσεις -κακώς κατ' εμένα- είναι πολύ κάτω των μέσων ευρωπαϊκών χωρών, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρότατα προβλήματα που δυσκολεύουν τους φιλάθλους -πελάτες- των πλείστων ομάδων.

Όταν τα τελευταία χρόνια, με τη δημιουργία απ' όλους των εισιτηρίων διαρκείας, τάζουμε λαγούς και πετραχήλια για να εισπράξουμε, σε ουσιαστικά νεκρό χρόνο, αρκετές δεκάδες χιλιάδες σε ευρώ, είτε για να περάσουμε τα κριτήρια, είτε για να κάνουμε καμιά μετεγγραφή, αυτούς που παρακαλούμε πρέπει και να τους σεβόμαστε και μετά που θα τους εκδώσουμε το διαρκείας τους.

Και βεβαίως ο σεβασμός δεν πρέπει να στρέφεται μόνο προς αυτούς ,αλλά προς τον κάθε ένα που πάει γήπεδο είτε κάθε Σαββατοκύριακο είτε όποτε το γουστάρει ή και μπορεί.

Απλά ανέφερα τους κατόχους διαρκείας που και πληρώνουν προκαταβολικά και υποτίθεται έχουν και μόνιμη θέση και πιο άμεση εξυπηρέτηση…

Όμως και αυτοί και οι λοιποί, έχουν μεγάλες δυσκολίες πρόσβασης στα γήπεδα, συνήθως η θέση όπου κάθονται θέλει γενικό καθάρισμα, στα αποχωρητήρια για να μπουν κρατούν τη μύτη τους και όταν βγουν θέλουν να κάνουν εμετό, οι καντινιέρηδες έχουν τιμές που θυμίζουν ακόμη την εποχή του χρηματιστηρίου, κάνουν και μια ώρα για να βγουν απλά από τον χώρο στάθμευσης με το αμάξι τους και γενικά ταλαιπωρούνται και εισερχόμενοι και εξερχόμενοι στα γήπεδα, ακόμη και την ώρα διεξαγωγής των αγώνων.

Όλα αυτά, κανέναν δυστυχώς δεν συγκινούν.

Τα σωματεία καταγγέλλονται για παράδειγμα γιατί το νερό στο μπάνιο των διαιτητών δεν ήταν ζεστό, ή γιατί κάποιος άναψε πυρσό, ή γιατί παίκτες τους δεχτήκαν πέντε κίτρινες κάρτες.

Όμως, τους επιτρέπεται να αγωνίζονται σε γήπεδα που δεν πληρούν τους βασικούς όρους ασφαλείας, ακόμη και υγιεινής και που γενικά το όλο σκηνικό σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει χώρα ενταγμένη στην
Ευρωπαϊκή Ένωση εδώ και μια ολόκληρη δεκαετία.

Ούτε φέτος αναμένεται να δούμε καμιά αλλαγή προς το καλύτερο σε όλα αυτά τα θέματα, όπως και σε πλείστα άλλα που υποτίθεται έπρεπε να συζητηθούν και να τροχιοδρομηθούν λύσεις και μάλιστα με άμεση εφαρμογή, όμως, όπως γίνεται συνήθως στη μακάριά μας νήσο, άμα περάσουν λίγες ημέρες τα επίκαιρα θέματα ξέχνιουνται.

Έτσι έχουν τα πράγματα και δυστυχώς για άλλη μια χρονιά, θα συζητούν έντονα κάποιοι οπαδοί για τη θέση τους, θα στριμώχνεται στην είσοδο και έξοδο ο κόσμος, θα ταλαιπωρείται για να πάει και να φύγει από το γήπεδο, θα είναι ο οπαδός με το χαρτομάντιλο στο χέρι για να καθαρίσει τη θέση του, θα σκέφτεται δυο και τρεις φορές να πάει στην τουαλέτα ή στην καντίνα και γενικά στα πλείστα γήπεδα θα επικρατούν συνθήκες που σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζουν την Ήπειρο που ανήκουμε πολιτικά και ποδοσφαιρικά γιατί είναι γνωστό ότι γεωγραφικά αλλού ανήκουμε…

Για πολλούς αυτά είναι λεπτομέρειες και πιθανόν θέματα που δεν πουλούν.

Για εμάς εξακολουθούν να είναι πολύ σοβαρά και τα θυμίζουμε τώρα που είμαστε στην αρχή, για προβληματισμό…

Καλή Κυριακή να έχετε.