ΑΕΛ
Η ΑΕΛ πέτυχε μια ιστορική νίκη αλλά την περιμένει μια δύσκολη ρεβάνς στην Αγία Πετρούπολη

Το πίστευαν, το ένοιωθαν και το πέτυχαν ο Ιβάιλο Πέτεφ και οι ποδοσφαιριστές του. Μετά την αρχική ψυχρολουσία της κλήρωσης που τους έφερε την Ζενίτ στο δρόμο τους, όλοι στο κίτρινο στρατόπεδο όσο περνούσαν οι μέρες τόσο και πίστευαν ότι έχουν τύχη απέναντι στην Ρώσικη Αρκούδα. Και το απέδειξαν το βράδυ της Τετάρτης στην Λάρνακα. Ναι με σύμμαχο την τύχη, όμως αυτό δεν αφαιρεί ούτε ένα εκατοστό από την μεγάλη επιτυχία της λεμεσιανής ομάδας. «Οι Ρώσοι είναι παικταράδες αλλά είναι και άνθρωποι. Και οι άνθρωποι κάνουν λάθη.

Εμείς πρέπει να τα εκμεταλλευτούμε αυτά τα λάθη» τόνισε την Δευτέρα ο Ιβάιλο Πέτεφ. Και οι παίκτες του τα εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο. Ο Γκικίεβιτς με σεντερφορισιο γκολ, αξιοποίησε την γλυκιά σέντρα του Μπεμπέ στο 64 και μετέτρεψε σε ουσία την μοναδική καλή επιθετικά στιγμή της ΑΕΛ στο προχθεσινό παιγνίδι. Και δύο λεπτά μετά ήταν αυτός που με την αντίδραση του οδήγησε τον Κροάτη διαιτητή να αποβάλει τον Βίτσελ για το κτύπημα του στον Ντανιελζίνιο.

Είχε πολλά στοιχεία
Η ΑΕΛ κέρδισε γιατί είχε πλάνο, γιατί είχε θέληση, είχε τσαμπουκά, είχε πάθος, είχε τύχη. Ο Ιβαίλο Πέτεφ επέλεξε τρεις μέσους με ανασταλτικές ικανότητες βάζοντας πιο μπροστά τον Ζεζίνιο και αφήνοντας στον πάγκο τον Μπεμπέ. Όταν ο Αφρικανός με Πορτογαλικό διαβατήριο κουράστηκε (αφού μόλις την Παρασκευή ήρθε στην Κύπρο) έριξε μέσα τον «κοντό» και λίγα λεπτά μετά, σέρβιρε το γκολ της νίκης στον Γκικίεβιτς.

Επέλεξε Σαρδινέρο αντί Κάρλος Μιγκέλ στο φτερό γιατί απλά ο Ισπανός θα βοηθούσε περισσότερο στο ανασταλτικό κομμάτι. Και βοήθησε. Ο Εντμάρ αν και στα πρώτα λεπτά τα βρήκε σκούρα με τον Χουλκ, στην συνέχεια βρήκε τον ρυθμό του σαν μπακ και δικαίωσε τον προπονητή του. Στο τέλος απλά περπατούσε γιατί το προχθεσινό ήταν το πρώτο του 90λεπτό μετά από μήνες και οι κράμπες τον έφθασαν στο όριο της θλάσης. Η ομάδα δεν είχε αλλαγές και για να αποφύγει τον μυϊκό τραυματισμό απλά περπατούσε στο γήπεδο.

Θέληση, πάθος, τσαμπουκάς. Τρία στοιχεία που τα είχαν όλοι οι ποδοσφαιριστές της ΑΕΛ. Όταν η κούραση τους κατέβαλε, όταν τα πόδια άρχισαν να μην υπακούν στο μυαλό, αυτά τα τρία στοιχεία οδήγησαν τους κίτρινους να πέφτουν σαν καμικάζι σε κάθε Ρωσική προσπάθεια για να υπερασπιστούν το πολύτιμο 1-0. Και το πέτυχαν. Με τον Γκικίεβιτς να λέει μετά τον αγώνα ότι από την κούραση τα έβλεπε όλα θολά στις καθυστερήσεις.

Και τύχη ναι. Γιατί χρειάζεσαι την «Θεά» όταν αγωνίζεσαι με τόσο μεγάλες ομάδες. Ιδιαίτερα στο πρώτο 25λεπτο που ο Χουλκ έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο, ο Ντάνι και ο Βίτσελ ήταν ασταμάτητοι, και ήταν σύμμαχος και η τύχη, που όπως λένε βοηθά τους γενναίους. Τον ρέκορτμαν Μάριο Νικολάου, τον Σιέλη, τον Κανού, τον Φεκρούς, τον Ντιαλό που έτρεχε ασταμάτητα μέχρι και το 97.

Η ΑΕΛ σημείωσε μια ιστορική νίκη, όμως δεν έχει προκριθεί. Αυτό το γνωρίζουν όλοι, περισσότερο ο Ιβάιλο Πέτεφ και οι ποδοσφαιριστές του. Τους περιμένει μια καυτή ρεβάνς στο «Πετρόφσκι», όμως τώρα ξέρουν ότι μπορούν. Θα δώσουν το 200% των δυνάμεων τους όπως είπαν οι Νικολάου και Σιέλης για να ολοκληρώσουν το θαύμα που ξεκίνησαν στο «Α. Παπαδόπουλος».

«Δεν θα πάμε για τουρισμό»
Ο γενικός διευθυντής της ΑΕΛ Πλουτής Αβραάμ με δηλώσεις του χθες στο Ράδιο Πρώτο τόνισε «Μετά το τέρμα πιστεύαμε ότι θα δεχθούμε πίεση, όμως, ήρθε η κόκκινη του αντιπάλου. Ίσως μπορούσαμε να κυνηγήσουμε και δεύτερο τέρμα. Φτάσαμε σε μεγάλη νίκη. Πανηγυρίζουμε γιατί δεν κερδίζεις κάθε μέρα την Ζενίτ. Το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι παραμένουμε ζωντανοί. Δεν θα πάμε στην Αγία Πετρούπολη για τουρισμό αλλά για να διεκδικήσουμε την πρόκριση. Στο πρώτο παιγνίδι πήραμε βαθμό άριστα με θαυμαστικό.

Η φετινή ΑΕΛ θα είναι πολύ καλύτερη στη συνέχεια. Περιμένουμε στην Αγία Πετρούπολη να έχουμε περισσότερο πάθος και διάθεση. Θα δεχθούμε μεγάλη πίεση και από τον κόσμο που δημιουργεί καυτή ατμόσφαιρα. Πάμε να απολαύσουμε και να διεκδικήσουμε το παιγνίδι. Η Ζενίτ παραμένει το ακλόνητο φαβορί».

Ο κόσμος της ΑΕΛ ήταν συγκλονιστικός στο «Α. Παπαδόπουλος» προχθές. Περισσότεροι από 6500 φίλοι της λεμεσιανής ομάδας μετέτρεψαν το γήπεδο της Λάρνακας σε ηφαίστειο, ενώ στήριξαν τους ποδοσφαιριστές τους ιδιαίτερα στο τέλος όταν η κούραση άρχισε να τους καταβάλει. Στο τέλος πανηγύρισαν με την καρδιά τους την σπουδαία επιτυχία της ομάδας τους.