Θα αποτελέσει άραγε την πανάκεια για εξάλειψη της βίας στα γήπεδα το νέο νομοσχέδιο για τη «Βία στους Αθλητικούς Χώρους», που υπερψήφισε η Βουλή των Αντιπροσώπων; Σίγουρα όχι, αλλά θα αποτελέσει ένα πρώτο βήμα στην καταστολή της ανάρμοστης συμπεριφοράς στα γήπεδα.
Δυστυχώς, το φαινόμενο της βίας στα γήπεδα μας, έφτασε σε ένα κομβικό και επικίνδυνο σημείο και κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά ότι δεν θα έφτανε η στιγμή να θρηνήσουμε θύματα. Μπορεί να μην ήταν μεγάλης έκτασης οι εκδηλώσεις βίας στα γήπεδα, αλλά έστω και αυτές που υπήρχανε «μύριζαν μπαρούτι». Και το χειρότερο είναι ότι η συγκεκριμένη μορφή βίας είχε περάσει και εκτός γηπέδων. Έξω στους δρόμους και πέριξ των γηπέδων, μακριά από Αστυνομικές δυνάμεις και τηλεοπτικές κάμερες…
Είναι για αυτό το λόγο, κυρίως, που διεωρωτόμαστε αν το νέο νομοσχέδιο για τη Βία θα αποτελέσει την πανάκεια για εξάλειψη της βίας στα γήπεδα. Η βία στα γήπεδα δεν είναι κοινωνικό φαινόμενο, όπως υποστηρίζουν οι ποδοσφαιρικοί και πολιτικοί άρχοντες του τόπου.
Κοινωνικό φαινόμενο είναι κάτι που συμβαίνει συχνά, σε μεγάλης έκτασης κλίμακα και από σημαντικά μεγάλο αριθμό ατόμων. Κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει με τη βία στα Κυπριακά γήπεδα. Εκείνο που συμβαίνει είναι το ότι οι 5-6 μεγάλες ομάδες της χώρας διαθέτουν οργανωμένα…μόνο στο όνομα σύνολα φιλάθλων, από την άποψη ότι ναι μεν είναι οργανωμένοι ως σύνολο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ελέγξουν τον καθένα τι κάνει και τι κουβαλά μαζί του στην κερκίδα.
Και η βία δεν είναι μόνο σωματική, είναι και λεκτική (υβριστικά συνθήματα), αλλά και συμβολική (πανό ρατσιστικού ή άλλου έκνομου περιεχομένου) και είναι προς πίστη του Νομοσχεδίου που καλύπτει και αυτές τις πλευρές της βίας. Θα μπορέσει άραγε να ελέγξει το Νομοσχέδιο τους παρεκτραπέντες από τα οργανωμένα σύνολα φιλάθλους που συρρέουν μαζικά στις κερκίδες, κάτι που δεν μπορούν να κάνουν από μόνα τους τα εν λόγω σύνολα;
Από μια άποψη και μέσα από την περιβόητη «κάρτα οπαδού» φαίνεται να «μπαίνει το νερό στο αυλάκι» για ένα τέτοιο έλεγχο, αλλά μέχρι εκεί. Θα πρέπει και η Αστυνομία, αλλά και οι επιτηρητές σταδίων να κάνουν καλά τη δουλειά τους και να αποτελέσουν ουσιώδες κομμάτι αυτής της προσπάθειας. Βεβαίως, το πρόβλημα δεν είναι αν θα εκδοθούν «κάρτες οπαδών» και κατά πόσο αυτές αποτελούν φακελώματα ατόμων/φιλάθλων, αλλά το πως θα φτάσουμε στο σημείο να μην χρειαζόμαστε προς εκφοβισμό, ούτε Νομοσχέδια, ούτε «κάρτες οπαδών».
Είναι εδώ που αποτύχαμε ως πολιτεία. Να φτιάξουμε τους σωστούς φιλάθλους. Στην Αγγλία τα μέτρα Θάτσερ λειτούργησαν και έπιασαν τόπο, διότι υπήρχε διαφορετική νοοτροπία και διαφορετική κουλτούρα, πέραν του ότι η βία ήταν και διαφορετικής μορφής από τη δική μας εδώ στην Κύπρο. Εκεί υπήρχαν οι «συμμορίες των δρόμων» και έβρισκαν αφορμή και το ποδόσφαιρο για να δράσουν, ενώ εδώ υπάρχει ένας τυφλωμένος «πολιτικο-ποδοσφαιρικός φανατισμός» που δρα εξ ονόματος διαφόρων καταστάσεων και αφορμών που συμβαίνουν στον ποδοσφαιρόκοσμο μας.
Στην Αγγλία άγγιζε τα όρια του κοινωνικού φαινομένου η δράση των χούλιγκανς. Εδώ δεν έχουμε χούλιγκανς. Έχουμε παρεξηγημένους νεαρούς που αναζητούν κοινωνική και προσωπική διέξοδο και αναγνώριση μέσα από τις κερκίδες και που πολύ αμφιβάλω αν είναι ενταγμένοι ουσιαστικά στα οργανωμένα σύνολα φιλάθλων.
Συνεπώς, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ιδιότυπη κατάσταση που παραπέμπει σε μια υπο-κουλτούρα, αποτελούμενη από πολύ λίγα άτομα με ισχυρούς δεσμούς (ομάδας, κόμματος, θρησκείας κ.τ.λ.) και προβαίνουν σε πράξεις έκνομες όταν νιώθουν ότι «απειλούνται», είτε από τους απέναντι της άλλης ομάδας, είτε από το διαιτητή του αγώνα υπό την έννοια ότι αδικεί την ομάδα τους, είτε και από τις διοικήσεις των ίδιων τους των ομάδων!
Εν κατακλείδι, το Νομοσχέδιο αποτελεί μια καλή αρχή για περιορισμό της βίας στα γήπεδα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πανάκεια. Πανάκεια θα αποτελέσει να φτιάξουμε μια νέα γενιά φιλάθλων (και ανθρώπων) βασισμένη σε σωστά πρότυπα με αξίες και αρχές. Ουτοπία στη σημερινή Κύπρο; Μπορεί και ναι, αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή…
