Ακόμα ένα Μουντιάλ ανήκει στην ιστορία και στα δεφτέρια της καταγράφηκε η κατάκτηση του 4ου τίτλου από την Γερμανία. Όπως και η κατάκτηση του Χρυσού Παπουτσιού από τον Χάμες Ροντρίγκες, του Χρυσού Γαντιού από τον Νόιερ και την αμφιλεγόμενη ανάδειξη του Μέσι ως του κορυφαίου του Μουντιάλ.

Είναι, όμως, κάποια πράγματα που δεν θα τα βρείτε πουθενά γραμμένα. Κάποιες μικρές, ξεχωριστές στιγμές. Όμορφες, μαγικές εικόνες. Ένα γκολ, μια απόκρουση, μια πάσα, ένα σκληρό φάουλ. Ο καθένας αποτυπώνει τις δικές του εικόνες και θα τον συνοδεύουν για πάντα. Όπως κουβαλάμε στιγμές και εικόνες από τα Μουντιάλ των παιδικών μας χρόνων. Ο καθένας απ' τη δική του εποχή.

Οι πρώτες δικές μου στιγμές, νωπά αποτυπωμένες, ήταν απλά κάποιες απίθανες αποκρούσεις του Ντασάεφ και τα δυο διασημότερα γκολ στην ιστορία των Μουντιάλ που πέτυχε ο Μαραντόνα στον προημιτελικό με την Αγγλία, στο Mexico 86. Πιο έντονες και πιο έγχρωμες είναι οι εικόνες από το Italia 90.

Το πέναλτι του Μπρέμε, το κλάμα του Ντιέγκο, ο εμβληματικός πανηγυρισμός του Ροζέ Μιλά, το ευφυέστατο γκολ του Γκασκόιν, η τσίχλα του Ζένγκα, οι Ιταλοί να πανηγυρίζουν στο San Paolo της Νάπολι την πρόκριση του Μαραντόνα εις βάρος της Ιταλίας(!), οι αγέρωχοι Σίλτον και Θουπιθαρέτα, ο «Ιπτάμενος» Φαν Μπρόκελεν, είναι μόνο μερικές.

Όπως θα θυμάμαι για πάντα, κάποιες στιγμές του φετινού Μουντιάλ. Την γκολάρα και λίγες μέρες μετά το κλάμα του Χάμες Ροντρίγκες, τον Νταβίντ Λουιζ να τον παρηγορεί και να τον αποθεώνει, τη μαγική κάθετη πάσα του Μέσι στον Ντι Μαρία, τη γιγαντοοθόνη να δείχνει το απίστευτο 1-7 και τους Βραζιλιάνους να κλαίνε στις εξέδρες, τον Κιελίνι να τρέχει τον διαιτητή για να του δείξει το... αποτύπωμα της δαγκωματιάς του Σουάρεζ, τις 16 αποκρούσεις του Χάουαρτ κόντρα στους Βέλγους, την ιπτάμενη κεφαλιά του Φαν Πέρσι και άλλες δεκάδες στιγμές και εικόνες από το πιο θεαματικό και συναρπαστικό Μουντιάλ του 21ου αιώνα. Αυτό είναι άλλωστε το ποδόσφαιρο. Στιγμές. Στιγμές και εικόνες.