Μικρός ακόμη θυμάμαι πολλές φορές σε γραφεία ή καταστήματα τη χαρακτηριστική πυραμίδα με το σαλίγκαρο να ξεκινά από τη βάση της και να φτάνει στην κορυφή. Θυμάμαι μάλιστα και τα λόγια που συνόδευαν το κάθε βήμα στην ανέλιξή του. Ήταν λογικό τότε να μην έδιδα σημασία, γιατί ούτε πολύ καταλάβαινα το περιεχόμενο, ούτε παραστάσεις είχα. Άλλωστε στα πρώτα χρόνια της ζωής μας άλλες είναι οι προτεραιότητες.

Μεγαλώνοντας, και ξαναβλέποντας την πυραμίδα με το σαλίγκαρο, παραδέχτηκα τη σοφία που είχε ο πρωτεργάτης αυτής της «εικόνας».

Οι Κινέζοι λένε ότι μία φωτογραφία αξίζει χίλιες λέξεις και στην περίπτωση του σαλίγκαρου ένα ρητό αξίζει πολύ περισσότερα.

Διαχρονικά τα διάφορα σαλιγκάρια και ευδοκιμούσαν και ανέβαιναν στην ιεραρχία είτε αυτή αφορά πολιτική, είτε επαγγελματική είτε ο,τιδήποτε έχει σχέση με οικονομικό συμφέρον.

Διαχρονικά, επίσης, τα «σαλιγκάρια» συνήθως είναι άτομα ανίκανα που ενώ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να φτάσουν με την αξία τους ψηλά, χρησιμοποιούν όλα τα μέσα, θεμητά και κυρίως αθέμητα, για να φτάσουν ψηλά.

Αδιαφορούν για τους πάντες, δημιουργούν λυκοφιλίες και στηρίζονται πάντα σε άτομα τα οποία θεωρούν ότι έχουν δύναμη, ότι περνά ο λόγος τους και μέσω αυτών συνήθως επιτυγχάνουν το στόχο τους.

Ο κάθε ένας από εμάς έχει αρκετά παραδείγματα να αναφέρει.

Κυρίως επαγγελματικά, όπου καθημερινά βλέπει, ακούει και ζει με σαλιγκάρια που μεταφράζονται σε αυλοκόλακες και στο τέλος με συμπεριφορά και χρώμα χαμαιλέοντα φτάνουν στον ύψιστο τους στόχο.

Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά; Απλά επειδή είναι ανέκαθεν στην επικαιρότητα. Ζουν οι σαλίγκαροι ανάμεσά μας ή κοντά μας και η σχετική πυραμίδα παραμένει σε πολλά γραφεία σε περίοπτη θέση για να θυμίζει την ιεραρχία και κυρίως την ανέλιξη του σαλίγκαρου.

Πόσες φορές νιώσατε να σας πνίγει το δίκαιο, να βλέπετε δίπλα σας την αδικία, να είστε αποδεδειγμένα ο κατάλληλος ή η κατάλληλη για ανέλιξη και ξαφνικά να προκύπτει σαλιγκάρι από την εξωτερική;

Να ελίσσεται, να γλείφει και να ανεβαίνει την πυραμίδα κι εσύ να κοιτάς, να νευριάζεις, να κτυπιέσαι, αλλά αποτέλεσμα μηδέν.

Το πιο κουφό είναι ότι συνήθως ο σαλίγκαρος ξεχωρίζει τον αρχισαλίγκαρο για προστάτη και προαγωγό του. Κι από τη στιγμή που ο αρχισαλίγκαρος ξέρει την οδό ανέλιξης, είναι πολύ πιο εύκολο να οδηγήσει τον ανίκανο κολλητό του σε «πεδία δόξης λαμπρά».

Έτσι είναι τα πράγματα εδώ και χρόνια. Σαλίγκαροι ευδοκημούν και επιπλέον ικανοί μένουν και κοιτάζουν με ανοικτό το στόμα. Πού τα θυμήθηκα όλα αυτά;

Μου τα θύμισε η σχετική πυραμίδα στο γραφείο του κυρ-Κώστα και μη ρωτάτε ποιος είναι. Είναι ένας από εμάς.

Άνθρωπος που έζησε και είδε πολλά και έχει την «πυραμίδα» σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Σε αντίθεση με πλείστους σαλίγκαρους.

Αυτό ήταν σχόλιο της στήλης δημοσιευμένο πριν από δυο ακριβώς χρόνια στην εφημερίδα Σημερινή.

Και επειδή το μήνυμα του παραμένει διαχρονικό, κυρίως σε αυτή την εποχή που ζούμε είναι και επίκαιρο, έκρινα σκόπιμο να το υπενθυμίσω, έτσι για να μην ξεχνούν οι αδικημένοι σε όλους τους τομείς ότι οι σαλίγκαροι και ευδοκιμούν και σε επικίνδυνους μετατρέπονται…