Είναι να τρελαίνεσαι μερικές φορές… Άνθρωποι που αποθεώνουν το «χέρι του θεού», προπαγανδίζοντας τη «θρυλική» κλεψιά του Ντιέγκο Μαραντόνα ως μιαν από τις μεγαλειωδέστερες στιγμές στην ιστορία του ποδοσφαίρου, που απορρίπτουν την εισαγωγή της τεχνολογίας στο παιχνίδι, προκειμένου να μην… αλλοιωθεί ο απρόβλεπτος και ενδεχομενικός χαρακτήρας του -λόγω της επιρρεπούς, στα λάθη, ανθρώπινης φύσης-, που αναπτύσσουν θεωρίες επί θεωριών για το κατακυρωθέν μη γκολ του Χιρστ στον τελικό του 1966 αλλά και για το μη κατακυρωθέν γκολ του Λάμπαρντ, πάλι με τη Γερμανία, το 2010, διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το «πέσιμο» του θνητού… Φρεντ στην προχθεσινή πρεμιέρα του Μουντιάλ, στήνοντας στον τοίχο τη Βραζιλία, για σκανδαλώδη εύνοια από διαιτησία.

Για ένα, μόλις, αμφισβητούμενο σφύριγμα! Προτού, ωστόσο, στεγνώσει το μελάνι της εμπάθειας και, σε ορισμένες περιπτώσεις, χολερικού μίσους εναντίον των Καριόκας, ήρθαν τα απείρου κάλλους και πολύ τραγικότερα διαιτητικά λάθη στους αμέσως επόμενους αγώνες, απογυμνώνοντας από κάθε σοβαρό έρεισμα το ρεφρέν της ενορχηστρωμένης επωδού τους.

Τα δύο ακυρωθέντα κανονικότατα γκολ του Μεξικού στον αγώνα με το Καμερούν, καθώς και τα ασύγγνωστα διαιτητικά λάθη στο ντέρμπι Ισπανίας - Ολλανδίας - το επιθετικό φάουλ του Κόστα που δόθηκε… πέναλτι και το καταλογισθέν τρίτο γκολ των Οράνιε - φάουλ πάνω στον Κασίγιας - διαιτητικώς είναι πολύ σοβαρότερα από την απόφαση του Ιάπωνα διαιτητή, που έδωσε το προβάδισμα στη Σελεσάο.

Κι όμως, δεν είδαμε πουθενά το ίδιο… συνωμοσιολογικό μένος υπέρ των ευνοουμένων, πουθενά τους ίδιους πυρίκαυστους χειμάρρους κατά της αδικίας: Τα λάθη, σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις, ερμηνεύθηκαν ως καθαρή έκφραση της ανεπάρκειας και των αδυναμιών της διαιτησίας να ανταποκριθεί στα υψηλά της καθήκοντα… Γι’ αυτό, εύχομαι, όσα θα δούμε στη συνέχεια -που φρονώ θα δούμε… πολλά- να σταθμιστούν μέσα από έναν πιο ψύχραιμο φακό και με λιγότερη οπαδική προκατάληψη…

Μιχάλης Παπαδόπουλος