Άρχισε η μεγάλη γιορτή του ποδοσφαίρου, την οποία αναμένει με τεράστια ανυπομονησία ο φίλαθλος -και όχι μόνο- κόσμος ανά την υφήλιο.

Πολλά και ενδιαφέροντα μάς αναμένουν, είναι αυτονόητο, και από την στιγμή που συμμετέχει για άλλη μια φορά στη διοργάνωση η Εθνική Ελλάδας, το ενδιαφέρον μεγαλώνει για τους απανταχού Έλληνες.

Και σε αυτήν τη γιορτή του παγκοσμίου ποδοσφαίρου είναι λογικό να δούμε και θέαμα υψηλών προδιαγραφών και ντέρμπι φωτιά και μεγάλους παίκτες να αποδεικνύουν την κλάση τους, αλλά και παίκτες ή και χώρες που θα ανεβάσουν το κασέ τους στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο.

Ταυτόχρονα, λογικό είναι να δούμε και παίκτες ή και ομάδες που θα απογοητεύσουν με την παρουσία τους, διαιτητές που θα κάνουν σημαντικά λάθη και γενικά όλα όσα είδαμε και στο παρελθόν σε παγκόσμιο κύπελλο ή και σε ευρωπαϊκή διοργάνωση.

Γιατί τα υπενθυμίζω όλα αυτά;

Γιατί απλώς από τη συμπεριφορά των προπονητών, των ποδοσφαιριστών, των διαιτητών αλλά και του απλού οπαδού στην εξέδρα, θα πρέπει να πάρουμε τα θετικά μηνύματα και επιτέλους να παραδειγματιστούμε σε ό,τι αφορά το πώς αντικρίζουμε το άθλημα στην ολότητά του.

Θα πει κάποιος, τόσα χρόνια βλέπουμε από τηλεοράσεως και κάποιοι ζωντανά κάποιες από τις πολύ μεγάλες αναμετρήσεις αλλά τίποτα ουσιαστικά δεν αλλάζει στο πώς σκεφτόμαστε και, κυρίως, στο πώς συμπεριφερόμαστε στα γήπεδα.

Γιατί να αναμένουμε κάτι διαφορετικό αυτήν τη φορά;

Θεωρώ ότι από τη στιγμή που όλοι συμφωνούμε ότι πιάσαμε πάτο με όλα όσα διαδραματίστηκαν και στη φετινή περίοδο και επειδή οι οιωνοί για το άμεσο μέλλον κάθε άλλο παρά άριστοι είναι, έχουμε υποχρέωση όλοι όσοι υποτίθεται αποτελούμε αλλά και αγαπούμε το άθλημα, να το προφυλάξουμε με τα καλά και τα κακά του.

Είναι τόσο απλά τα πράγματα, που νομίζω εδώ στην Κύπρο αν πράξει ο καθένας το αυτονόητο, θα θεωρηθεί σαν το όγδοο θαύμα του κόσμου…

Κι όμως, ένα μικρό λιθαράκι να τοποθετήσει ο καθένας, κάτι μπορεί να αλλάξει.

Βεβαίως έχει τεράστια σημασία ποιος η ποιοι θα δώσουν το σωστό παράδειγμα και θα είναι οι μπροστάρηδες της αλλαγής πλεύσης που όλοι αναμένουμε.

Δυστυχώς, δεν έχουμε άτομο ή άτομα σε οποιοδήποτε σημαντικό πόστο, να αποτελεί τον άνθρωπο πρότυπο, αυτόν δηλαδή που θα διαφοροποιηθεί βγαίνοντας μπροστά και με τις εισηγήσεις και περισσότερο με τις πράξεις του να παραδειγματίσει και τους λοιπούς…

Σκεφτείτε ποιοι διοικούν γενικά στον χώρο, και θα αντιληφθείτε εύκολα ότι από δύσκολο έως αδύνατο θα είναι ένα τέτοιο εγχείρημα να υλοποιηθεί, πόσω μάλλον να πραγματοποιηθεί και μάλιστα λίαν συντόμως…

Εξακολουθούμε να στέλνουμε την μπάλα και τις ευθύνες στους άλλους, ποτέ και για τίποτα δεν φταίμε εμείς, για όλα έχουμε λύσεις, αλλά οι άλλοι πρέπει πρώτοι να τις υλοποιήσουν και γενικά ζούμε σε μια κατάσταση μπάχαλου, η οποία φαίνεται -και αυτό είναι το τραγικότερο των τραγικών- κάποιους να βολεύει, για να συνεχίζουν το έργο τους αφού η προσοχή του απλού οπαδού θα είναι αλλού στραμμένη.

Το ότι δηλαδή ο φανατισμός έφτασε στα ύψη και το ότι κανείς δεν εμπιστεύεται πια κανένα, για κάποιους που κατέχουν σημαντικά πόστα δεν αποτελεί κατάρα, αλλά... ευλογία.

Και υστέρα διερωτόμαστε γιατί δεν έχουμε συμπεριφορά οπαδών, προπονητών ή και ποδοσφαιριστών, όπως αυτή που ζούμε ή και που βλέπουμε σε κάθε μεγάλη διοργάνωση ή σε κάθε μεγάλο ντέρμπι από τηλεοράσεως.

Πολύ απλά γιατί ο καθένας από το δικό του πόστο δεν έχει τη διάθεση να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά.

Στο τέλος της ημέρας, ίσως αυτό να είναι το κλίμα μέσα στο οποίο μάθαμε να ζούμε και το οποίο συντηρείται εδώ και δεκαετίες ολόκληρες.

Έτσι, ο τίτλος του σημερινού σχολίου, «επιτέλους, ας παραδειγματιστούμε», το πιο πιθανό είναι να παραμείνει άλλη μια ευχή ανεκπλήρωτη, όπως τόσες άλλες στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν…

Καλή Κυριακή να έχετε.