Δίδεται την ερχόμενη Πέμπτη το εναρκτήριο λάκτισμα που όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι, ανά την υφήλιο, περίμεναν εδώ και τέσσερα χρόνια. Παρά την εντεινόμενη κοινωνική κατακραυγή, και παρά τα οργανωτικά, τεχνικά και άλλα προβλήματα, το Μουντιάλ της Βραζιλίας είναι έτοιμο να ανοίξει την αυλαία του, φιλοξενώντας τις 32 κορυφαίες ομάδες του κόσμου. Ανάμεσά τους, για ακόμη μια φορά, η Ελλάδα, που, αυτήν τη φορά, όλοι ελπίζουμε να έχει μια περισσότερο ευπρόσωπη αγωνιστική παρουσία και, γιατί όχι, να κάνει το παραπέρα βήμα για τους δεκαέξι. Ο όμιλος, αν και δύσκολος, ελλείψει… μεγαθηρίου, μοιάζει ισορροπημένος, και προσφέρεται για… όνειρα για τη συνέχεια.

Για πολλούς, το επί θύραις Μουντιάλ, προαλείφεται ως το θεαματικότερο και πιο αμφίρροπο των τελευταίων δεκαετιών, λόγω, αφενός, της ύπαρξης αρκετών πολύ καλών ομάδων που μπορούν να διεκδικήσουν το βαρύτιμο τρόπαιο, αλλά και των… θεαματικών αλλαγών προς το γρήγορο και θεαματικό ποδόσφαιρο που συνετελέσθησαν, τακτικά, τα τελευταία χρόνια.

Ασφαλώς, η παρουσία τριών πραγματικών σούπερ-σταρ, στα πρόσωπα των Ρονάλντο, Μέσι, Νεϊμάρ, που πλαισιώνονται από μια μεγάλη γκάμα σπουδαίων άσων κάθε… εθνικότητας, εγγυάται…απότομη άνοδο της αδρεναλίνης, ιδία εάν Βραζιλία, Αργεντινή και Πορτογαλία επιβεβαιώσουν τα προγνωστικά, που τους θέλουν να προχωρούν μακριά στη φετινή διοργάνωση. Κυρίως, όμως, γιατί η οικοδέσποινα «σελεσάο», δεν αποτελεί το ακατανίκητο φόβητρο άλλων εποχών, που, σε συνδυασμό με την έδρα, θα καθίστατο το απολύτως απόλυτο φαβορί για την επικράτηση.

Μάλιστα, θα μπορούσε να πει κανείς ότι, η συγκεκριμένη 23άδα του Σκολάρι, δεν είναι καν το πρώτο φαβορί, δοθέντος και του άγχους που φορτώνει τους βραζιλιάνους ποδοσφαιριστές το ενδεχόμενο ενός νέου… «Μαρακανάζο». Το φάντασμα του οποίου έχουν όλοι ανάγκη, στη χώρα της σάμπας, να εξορκίσουν, σαν μια απολυτρωτική τελετουργία εθνικής κάθαρσης… Μένει να δούμε, πόσο πρόθυμα αλλά και ικανά θα αποδειχθούν τα πόδια του Νεϊμάρ, του Όσκαρ και του Σίλβα.

Μιχάλης Παπαδόπουλος