Δεν γνωρίζω τι έγινε χθες βράδυ στον αγωνιστικό χώρο του Ντα Λουζ, όμως είμαι πεπεισμένος πως ήταν ο καλύτερος επίλογος για τη φετινή, εξαιρετική σε ποιότητα, διοργάνωση του Τσάμπιονς Λιγκ. Ό,τι και να συνέβη, όποιος κι αν σήκωσε το βαρύτιμο τρόπαιο στον ουρανό της Λισαβόνας, χθες βράδυ, γράφτηκε ιστορία. Ιστορία που την έγραψαν οι δύο κορυφαίες - σύμφωνα πάντα με τα αγωνιστικά πεπραγμένα στο γήπεδο και όχι στα… χαρτιά ή τις εκτιμήσεις - ομάδες της φετινής διοργάνωσης, Ρεάλ και Ατλέτικο Μαδρίτης.

Η πορεία, μάλιστα, των μαδριτίστας προς τον τελικό, κυρίως από τη φάση των νοκ άουτ και έπειτα, επιβεβαιώνει την αδιαμφισβήτητη αυτή διαπίστωση, καθώς και οι δύο ψεσινοί φιναλίστ απέκλεισαν, με πειστικότατο και δίκαιο τρόπο, τους ισχυρότερους, θεωρητικά, ανταγωνιστές στη διοργάνωση - Μπάρτσα, Τσέλσι, Ντόρτμουντ, Μπάγερν.

Ιστορία γράφτηκε, λοιπόν, όχι μόνον από το γεγονός ότι ήταν η πρώτη φορά που δύο ομάδες από την ίδια πόλη ετίθεντο αντιμέτωπες στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, αλλά και γιατί το αποτέλεσμα θα κατέτασσε τον νικητή στο πάνθεον μιας μοναδικής ιστορίας.

Για τη μεν Ρεάλ, μια ενδεχόμενη νίκη θα την εκτόξευε στον ονειρεμένο ουρανό των δέκα (!) ευρωπαϊκών κατακτήσεων, όνειρο που οι μερένγκες κυνηγούν τα τελευταία 12 χρόνια, για τη δε Ατλέτικο, θα της πρόσφερε την περιφανή είσοδο στο κλαμπ των 23 (έως χθες βράδυ ήταν 22) ομάδων που κατέκτησαν το τρόπαιο, καθιστάμενη, μάλιστα, μόλις η έβδομη ομάδα στην ιστορία που κατέκτησε τον τίτλο αήττητη. Ιστορία, βεβαίως, γράφτηκε και από τους προπονητές, αφού με νίκη ο Ανσελότι θα ισοφάριζε το... στοιχειωμένο ρεκόρ του μεγάλου Μπομπ Πέισλι, ενώ ο Σιμεόνε θα έπαιρνε το πρώτο στην ήδη αρκετά ευρύχωρη τροπαιοθήκη του. Και επειδή, ακριβώς, χθες βράδυ γράφτηκε ιστορία, είπα πως δεν αξίζει ποσώς να γράψω για την καθ' ημάς βυσσοδομούσα αθλιότητα…

Μιχάλης Παπαδόπουλος