*Τρεις είναι οι μεγαλύτερες ομάδες της ιστορίας και αναβλύζουν όλες από την ίδια πηγή: η Βραζιλία του 1982, η Βραζιλία του 1958, και η Βραζιλία του 1970. Η πρώτη υπήρξε η η θεαματικότερη όλων, η δεύτερη η μεγαλύτερη όλων και η τρίτη απλώς ανίκητη. Το γεγονός ότι η σελεσάο του Σαντάνα δεν στέφθηκε πρωταθλήτρια, αφορά τη στατιστική της επιτυχίας και όχι το μεγαλείο της δόξας.

*Υπήρξε τίποτε μεγαλύτερο στην ιστορία της τέχνης από το να παίζουν μαζί ο Πελέ και ο Γκαρίντσα; Ίσως, στο σενάριο μιας φανταστικής ιστορίας, μαζί ο Ματίς και ο Πικάσο, σ’ ένα υπεραισθησιακό μπρα ντε φερ χρωμάτων.

*Η διαφορά του Ζίκο από τον Μαραντόνα. Ο πρώτος, δεξιοτεχνικότερα πιο πονηρός, ο δεύτερος, αισθησιακότερα πιο ανέντιμος.

*Οι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές μοιάζουν μέσα στην αγωνιστική πειθαρχία των ευρωπαϊκών ομάδων όπως ο προσπολιτισμένος ιθαγενής μέσα στο αποικιοκρατικό κοστούμι του.

*Στο ποδόσφαιρο, συχνά, σε αντίθεση με την ιστορία των λαών και των τάξεων, πιο σημαντική από την ιστορία των νικητών, είναι η ιστορία των ηττημένων: είναι η ιστορία του Πούσκας, του Κότσιτς και του Χιντεγκούτι, του Κρόιφ, του Κάιζερ και του Νέεσκενς, του Σόκρατες, του Φαλκάο και του Ζίκο.

*Είναι δύσκολο να πείσεις έναν διανοούμενο για την αξία του ποδοσφαίρου. Όπως είναι αδύνατον να πείσεις έναν μουσικό ακαδημαϊστή για την αξία της τσιγγάνικης μουσικής: Βρίσκουν και στα δύο έναν ακατέργαστο πρωτόγονο.

*Κρόιφ: Ο καλλιτέχνης μέσα στον φιλόσοφο. Διαβάζοντας σε μιαν ιστοσελίδα ατάκες από δηλώσεις του (όχι μόνον για το ποδόσφαιρο), νόμιζα πως διάβαζα αποσπάσματα από το καφέ βιβλίο του Βιντγκεστάιν… Μόνο που ο φιλόσοφος ήρθε και φορέθηκε στο κορμί του καλλιτέχνη αργότερα, όπως το σούρουπο το πουλί της σοφίας, όταν καταλαγιάζει η χλαλοή της μέρας.