Τελικά φαίνεται ότι, εκτός νέων σημαντικών ανατροπών, οδεύουμε στο απόλυτο φετινό ντέρμπι, με ΑΕΛ και ΑΠΟΕΛ να τίθενται ενώπιος ενωπίω με έπαθλο την κούπα του πρωταθλητή.

Αυτό το σενάριο έπαιζε πολύ, κυρίως μετά τις απώλειες του Απόλλωνα με Ομόνοια στην πρεμιέρα των μπαράζ, και πολύ περισσότερο μετά τη νίκη του ΑΠΟΕΛ στο μεταξύ τους ντέρμπι στο ΓΣΠ.

Ήταν και είναι ένα σενάριο που προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα.

Από τη μια ικανοποίηση σε όσους αρεσκονται στην αγωνία και στις αποδείξεις στο αγωνιστικό κομμάτι και από την άλλη τρόμος για το τι μπορεί να δημιουργηθεί κυρίως εκτός γηπέδου.

Η ουσία είναι μια.

Ότι οι «γαλαζοκίτρινοι» Λεμεσού και Λευκωσίας, ανεξάρτητα ποιος θα βολεύεται με δυο αποτελέσματα και ποιος θα θέλει μόνο νίκη, θα πρέπει ο καθένας, από τη δική του σκοπιά και ευθύνη, να δείξει το καλό του πρόσωπο, γιατί ανεξαρτήτως έκβασης της αναμέτρησης, θα υπάρχει και η επόμενη μέρα.

Να θυμίσω ότι δεν είναι η πρώτη φορά που στο τελευταίο κυριολεκτικά ματς της περιόδου κρίνεται τίτλος πρωταθλητή και μάλιστα με αντιπάλους βασικούς διεκδικητές του τίτλου.

Το 1970 ραντεβού τίτλου είχαν ΕΠΑ και Ομόνοια, και το τελικό 3-3 έφερε τριπλή ισοβαθμία, αφού στην παρέα ήταν και ο μέχρι την τελευταία αγωνιστική πρωτοπόρος Πεζοπορικός, και η ΕΠΑ κατέκτησε τον τίτλο για 3η και τελευταία φορά στην ιστορία της.

Αρκετά αργότερα, το 1993, στο Μακάρειο στάδιο, τελευταία αγωνιστική είχαν ραντεβού Ομόνοια και Απόλλων, με τους «κυανόλευκους» να κατακτούν τον τίτλο ακόμη και με ισοπαλία, και τους «πράσινους» να χρειάζονται μόνο νίκη.

Νίκησε 2-0 η Ομόνοια και κατέκτησε τον τίτλο.

Άρα, πιθανόν να τριτώσει το όλο σκηνικό με αναμέτρηση ΑΕΛ - ΑΠΟΕΛ για ανάδειξη του πρωταθλητή.

Αυτά αφορούν το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, για το οποίο γράφαμε και χθες, και μπορεί κάποιος να ισχυριστεί ότι τελειώνει την άλλη βδομάδα μια από τις
πιο συναρπαστικές κούρσες στην ιστορία του θεσμού.

Από την άλλη, είναι γι' άλλη μια χρονιά τόσα πολλά τα αρνητικά στοιχεία, που αυξάνουν σε επικίνδυνο βαθμό τον αριθμό αυτών που προβληματίζονται κατά πόσο θα πρέπει να συνεχίσουν να πηγαίνουν γήπεδο και γενικά να ανακατεύονται με τον ποδοσφαιρικό μας χώρο.

Κι αυτό είναι και επικίνδυνο και ανησυχητικό, θα έλεγα και αντιφατικό, αφού αντί να στρέφεται η προσοχή στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και στην προσπάθεια των ομάδων μέσα στο γήπεδο, οι προβολείς στρέφονται σε άτομα ουσιαστικά άσχετα με το αντικείμενο και με τις ενέργειές τους εκτός γηπέδων.

Κι όλα αυτά, σε μια περίοδο αλλαγών και στην καρδιά της οικονομικής κρίσης που αναμένεται εντονότερη στη νέα περίοδο.

Δυστυχώς, φαίνεται ότι γι' άλλη μια φορά, πλείστοι των παραγόντων των μεγάλων ομάδων ζουν και αναπνέουν για το σήμερα, και αδιαφορούν ή δεν σκέφτονται το αύριο που πλησιάζει…

Γι' αυτό και πιθανόν η ποιότητα των μεγάλων ομάδων να είναι φτωχότερη από τα προηγούμενα χρόνια, γι' αυτό και πολύ δύσκολα θα ζήσουμε ξανά έπη όπως τα ζήσαμε στην προηγουμένη πενταετία.

Το δέντρο και όχι το δάσος σκέφτονται κάποιοι.