Τα τελευταία χρόνια, μια εμμονή στοίχειωνε το παγκόσμιο ποδοσφαιρικό φαντασιακό: Να δούμε έναν τελικό Τσάμπιονς Λιγκ ανάμεσα στη Ρεάλ Μαδρίτης και την Μπαρσελόνα, μια… μεταφορά του θρυλικό El Clasico σε παγκόσμια «διασκευή».

Που θα ήταν, ταυτόχρονα, μια αναμέτρηση ανάμεσα στους δύο μεγαλύτερους ποδοσφαιρικούς σταρ της εποχής - Μέσι, Ρονάλντο -, ανάμεσα στους δύο μεγαλύτερους ή έστω πιο πολυσυζητημένους σύγχρονους μάνατζερ (Γουαρδιόλα, Μουρίνιο), και μια τιτανομαχία που θα έμενε στην πιο περίοπτη θέση της ιστορίας των ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

«Δυστυχώς», άλλοτε τα κέφια της κληρωτίδας και άλλοτε τα αγωνιστικά κέφια εξίσου αποφασισμένων και ικανών αντιπάλων, έστειλαν το… πανευρωπαϊκό El Clasico στην… αίθουσα αναμονής, χωρίς κανείς να γνωρίζει άμποτε το ιστορικό ραντεβού γίνει πραγματικότητα.

Ωστόσο, τα απρόβλεπτα νάζια της θεάς μπάλας έφεραν, εκεί όπου κανείς δεν το φανταζόταν ή το περίμενε, ένα άλλο ραντεβού, εξίσου… τρομακτικό σε αντιπαλότητα και ίσως σημαντικότερο σε συμβολισμούς από το «κατεστημένο» El Clasico.

Γιατί ένας τελικός ανάμεσα στη Ρεάλ και την Ατλέτικο Μαδρίτης αποτελεί μια πρωτόγνωρη… καινοτομία, καθώς είναι η πρώτη φορά που δύο ομάδες της ίδιας πόλης -δυο ομάδες μάλιστα που εκφράζουν δυο εντελώς διαφορετικούς κόσμους και δυο εντελώς διαφορετικές φιλοσοφίες- θα βρεθούν αντιμέτωπες στον τελικό της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Και κανείς δεν αμφιβάλλει, όπως έδειξε και η πορεία τους προς τον τελικό, ότι ήταν αδιαμφισβήτητα οι δύο κορυφαίες ομάδες, φέτος, του θεσμού, πετυχαίνοντας πειστικές και εμφαντικές προκρίσεις σε όλες τις φάσεις των νοκ άουτ.

Υπό αυτά τα δεδομένα, πρόκειται για έναν τελικό χωρίς… προγνωστικά και φαβορί, αφού ούτε η πείρα ούτε το όνομα ούτε τα εννιά τρόπαια της Ρεάλ μπορούν να ρίξουν στο καναβάτσο, πριν από το εναρκτήριο λάκτισμα, την Ατλέτικο του Σιμεόνε. Που γράφει φέτος μιαν από τις πιο μαγικές ποδοσφαιρικές ιστορίες, από εκείνες που μένουν αξεθώριαστες στη μνήμη για πολλά χρόνια.

Μιχάλης Παπαδόπουλος