Ακόμη και οι πιο διαπρύσιοι θαυμαστές του, θα πρέπει να έμειναν σκεφτικοί το βράδυ της περασμένης Τρίτης.

Η αγωνιστική εικόνα που παρουσίασε η Τσέλσι στον αγωνιστικό χώρο του Βιθέντε Καλντερόν ηχούσε στ’ αφτιά σαν ένα… πένθιμο εμβατήριο για το καλό ποδόσφαιρο, το οποίο ο Ζοσέ Μουρίνιο δεν έχει καθόλου σε υπόληψη, όταν πρόκειται για το αποτέλεσμα.

Θα αντιτείνει κανείς ότι ένας προπονητής πληρώνεται για να μη χάνει και να κερδίζει, αυτή είναι η δουλειά του είτε λέγεται Μουρίνιο είτε Γουαρδιόλα είτε Σιμεόνε είτε… Μόις. Και την Τρίτη το βράδυ το πέτυχε, κρατώντας τη «μηχανή» του Σιμεόνε στο μηδέν.

Η προσέγγιση, ωστόσο, του Πορτογάλου πήρε το ποδόσφαιρο αρκετά χρόνια πίσω, όταν οι ομάδες ταμπουρώνονταν στην περιοχή τους για να απωθήσουν την επιθετικότητα του αντιπάλου και να καταστρέψουν, χάριν του… αποτελέσματος, το παιχνίδι. Από καθαρά πραγματιστική άποψη, ουδέν μεμπτόν, όταν μάλιστα η συγκεκριμένη τακτική φέρνει και αποτέλεσμα.

Όμως, ποιοι ήταν αντιμέτωποι την Τρίτη το βράδυ στο στάδιο της ισπανικής πρωτεύουσας; Από τη μια, η πολύπειρη Τσέλσι, πρωταθλήτρια Ευρώπης του 2012, κάτοχος του Γιουρόπα Λιγκ το 2013, με πληθώρα έμπειρων και πρωτοκλασάτων ποδοσφαιριστών, με πολύ πλούσιες εμπειρίες και παραστάσεις στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, και μια μόνιμη σχεδόν παρουσία στην τετράδα την τελευταία δεκαετία.

Και με οδηγό, έναν από τους πιο έμπειρους προπονητές των ευρωπαϊκών γηπέδων αυτήν τη στιγμή, δις πρωταθλητή Ευρώπης, με οκτώ συμμετοχές σε ημιτελικούς και πάμπολλες άλλες διακρίσεις. Από την άλλη, μια νεανική… καταχρεωμένη ομάδα, με ελάχιστες ευρωπαϊκές παραστάσεις, αν εξαιρέσει κανείς την τελευταία διετία, και με έναν προπονητή που μόλις πριν από τρία χρόνια πάτησε το πόδι του ως τεχνικός στα ευρωπαϊκά γήπεδα. Θα ανέμενε να δει κανείς, αν όχι αντεστραμμένους ρόλους, τουλάχιστον ένα περισσότερο αμφίρροπο παιχνίδι. Αλλά ο Ζοσέ είχε κι αυτήν τη φορά διαφορετική άποψη…

Μιχάλης Παπαδόπουλος