Η ιστορία στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο φαίνεται να ξαναγράφεται, αλλά μάλλον αντίστροφα.

Το 1967 ήταν η σπουδαία Σέλτικ του Στιν που κατεδάφισε το «ακατανίκητο» κατενάτσιο του Ερέρα, για να το ενταφιάσει οριστικά ο μεγάλος Άγιαξ πέντε χρόνια αργότερα (1972), στη θεωρούμενη ως την πιο μεγάλη στιγμή του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου (2-0 την Ίντερ στον τελικό).

Πέρυσι, ήταν η ανυπέρβλητη Μπάγερν του Χάινκες που κατεδάφισε το «ακατανίκητο» τίκι-τάκα της Μπαρσελόνα, για να έρθει ένα μόλις χρόνο μετά η «φοβερή και τρομερή» Ατλέτικο του Σιμεόνε, για να… ολοκληρώσει τη δουλειά.

Την πρώτη φορά, αυτό που νικήθηκε ήταν κάτι που θεωρήθηκε από αρκετούς ως όνειδος για το ποδόσφαιρο, ένα στυλ που έμοιαζε περισσότερο με «αντι-ποδόσφαιρο», καθώς βασιζόταν πάνω στην ιδέα της καταστροφής και όχι της δημιουργίας.

Τη δεύτερη, αυτό που ηττήθηκε ήταν ό,τι πιο όμορφο και θεαματικό γνώρισαν τα ποδοσφαιρικά γήπεδα, την τελευταία τουλάχιστον εξαετία.

Υπάρχουν όμως και κάποιοι άλλοι κοινοί τόποι, που προσομοιάζουν στις δύο στιγμές - ορόσημα στην εξέλιξη του φουτμπόλ: Αν και από εντελώς διαφορετικές αφετηρίες, τόσο το σύστημα του Ερέρα όσο και το σύστημα του Γουαρδιόλα, είχαν την ίδια απόβλεψη: να μην επιτρέψουν στον αντίπαλο να αγωνιστεί, να γίνει δημιουργικός και επικίνδυνος, να αφοπλιστεί, με άλλα λόγια, είτε με τη μέθοδο της αδυσώπητης άμυνας είτε με τη μέθοδο της καθολικής κατοχής.

Επιπλέον, και τα δύο συστήματα ηττήθηκαν από μια μεθοδολογία που μόνον ως «αντιποδοσφαιρική» δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Λίγη σημασία έχει, βεβαίως, το γεγονός ότι, το εξουθενωτικό τίκι - τάκα των Καταλανών, έχει τις καταβολές του, με διάμεσο τη Μίλαν, στον «ολοκληρωτισμό» του ολλανδικού στυλ. Ούτε το ότι αυτήν την τελευταία (Μίλαν), είναι που θυμίζει και το «οργισμένο» τρανζίσιον της Ατλέτικο. Βεβαίως, ο Πεπ είναι ακόμα εδώ, και με την υπερηχητική Μπάγερν, φιλοδοξεί να αποκαταστήσει την τάξη, με μια παραλλαγή του ποδοσφαιρικού του οράματος. Ίδωμεν…

Μιχάλης Παπαδόπουλος