Μπορεί όταν μας συμφέρει να το παίζουμε ισότιμοι με τους λοιπούς πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην οποία από το 2004 ανήκουμε, όμως η συμπεριφορά μας και πολλές αποφάσεις που λαμβάνουμε, κατά καιρούς, καμιά σχέση δεν έχουν με αυτό που θέλουμε να διακηρύττουμε ότι είμαστε.

Σε πλείστα θέματα, που έχουν σχέση με τον πολιτικό, οικονομικό και αθλητικό τομέα, ακόμη και στον τρόπο αντίδρασής μας σε κανόνες που ισχύουν και για τις 26 χώρες μέλη της Ένωσης, δρούμε σαν κράτος εν κράτει και θεωρούμε ότι πολλά από τα άρθρα των νόμων, εμάς, δεν μας αγγίζουν…

Όταν μας συμφέρει, όμως, αυτά επικαλούμαστε για να επιχειρηματολογήσουμε και να υπερασπιστούμε αποφάσεις που πήραμε, ειδικά αν είμαστε στα κεντρικά μαγειρεία.

Στον αθλητικό τομέα και ειδικά στον ποδοσφαιρικό, πόσες φορές αποφάσεις που λαμβάνονται ή και το αντίθετο, δηλαδή τα αυτονόητα που δεν τηρούνται, δεν έφεραν και την αναγκαία σύγκριση με το τι γίνεται στις πλείστες των χωρών της Ηπείρου μας;

Πόσες φορές νιώσαμε, ως άνθρωποι του χώρου, ότι όχι απλώς μειονεκτούμε έναντι σχεδόν όλων των Ευρωπαίων, αλλά η κοροϊδία από μέρους κάποιων από το ευρύ φάσμα των εμπλεκομένων του ποδοσφαιρικού τοπίου και συνεχής είναι και προκλητική.

Από τις πιο μικρές λεπτομέρειες έως και σε πολύ σοβαρά θέματα δρούμε, συνήθως, με βάση το συμφέρον το σωματειακό και, ακόμη χειρότερα, πολλές φορές το προσωπικό.

Αδιαφορούμε για τους λοιπούς, ιδίως αν αυτοί ανήκουν στην κατηγορία των λεγομένων μικρομεσαίων, και δεν έχουν μεγάλο αριθμό οπαδών για να σταθούν ασπίδα και ουσιαστικά να προσθέσουν την απαιτούμενη πίεση στους έχοντες και το μαχαίρι και το κρέας…

Το παίζουμε μάγκες και ανυποχώρητοι έναντι αυτών, την ιδία ώρα που κωλώνουμε όταν αποφάσεις που λήφθηκαν ή θα ληφθούν αφορούν κάποιον ή κάποιους από την παρέα των μεγάλων σε συλλογή τροπαίων, αλλά και κόσμου που τους ακολουθεί.

Το πρόβλημα για τους κρατούντες μετατρέπεται σε μεγάλο και συνάμα σοβαρό, όταν κάποιες αποφάσεις αφορούν αυτό το γκρουπ, τους πρωτοκλασάτους δηλαδή, και οι πιέσεις εντείνονται προς όποιους έχουν την ευθύνη της λήψης των αποφάσεων.

Όμως, αυτό είναι το τίμημα, για όποιους θέλουν να κρατούν δυο σχοινιά για να είναι συμπαθείς σε όλους …

Και αυτό φάνηκε πολλές φορές στο παρελθόν, δυστυχώς θα αποδειχθεί και πολλές φορές στο μέλλον.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν είναι και λίγες οι φορές που μεγάλα σωματεία βγαίνουν και με πομπώδεις δηλώσεις διακηρύττουν ότι είναι αδικημένα και έχουν πέσει θύματα του έντονου παρασκηνίου.

Το υποστηρίζουν αυτό, γιατί προβαίνουν σε συγκρίσεις με τα άλλα μεγάλα σωματεία και όχι με το σύνολο των μελών της Ομοσπονδίας.

Και είναι εκεί που αρχίζουν τα δύσκολα γι' αυτούς που είναι στα διάφορα νευραλγικά πόστα, στα αποκαλούμενα από τον απλό οπαδό και ως μαγειρεία, που πρέπει να αποδείξουν στην παρέα των μεγάλων ότι τους αντιμετωπίζουν ισότιμα και όχι αναλόγως ιδίων συμφερόντων.

Πάντως, ούτε και σε αυτόν τον τομέα κατάφεραν να πείσουν οι άμεσα υπεύθυνοι, φανταστείτε τι γίνεται με τους λοιπούς που ανήκουν στο δεύτερο γκρουπ, και όσον αφορά στη δυναμικότητα στο αγωνιστικό κομμάτι και σε ό,τι αφορά στον κόσμο που τους ακολουθεί.

Κι αν θέλετε και παραδείγματα για το τι συμβαίνει διαχρονικά στις λοιπές κατηγορίες, θα χρειαστεί μια εφημερίδα ολόκληρη για να βγάλουν τον πόνο τους άνθρωποι που παλεύουν σε καθημερινή βάση όχι για να πρωταγωνιστήσουν και να δοξαστούν, αλλά για να διατηρήσουν τις ομάδες τους, κυρίως αν αυτές είναι προσφυγικες και ιστορικές, στη ζωή...

Εκεί, όπου και οι κάμερες απουσιάζουν, μια ζωή γίνονται πράγματα και θαύματα και κανενός το αφτί δεν ιδρώνει.

Βλέπετε, η προσοχή είναι στραμμένη στη βιτρίνα του ποδοσφαίρου μας και πουθενά αλλού.

Γι' αυτό και θα συνεχίσουμε να απέχουμε πάρα πολύ από άλλες χώρες, με τις οποίες υποτίθεται έχουμε και τους ίδιους κανονισμούς και τους ίδιους στόχους.

Καλή Κυριακή να έχετε.