Ημερολογιακά υπολείπονται ακόμη δύο εβδομάδες, αλλά χρονικά και συμβολικά συμπληρώνουμε ένα χρόνο από την απόφαση του Γιούρογκρουπ για το περιβόητο "κούρεμα με το πιστόλι στον κρόταφο". Πέρυσι, τον καρνάβαλο, ξεφαντώσαμε και καθόλου δεν διαμαρτυρηθήκαμε -όπως έκαναν οι Ισπανοι για εμάς στη δική τους χώρα- προτιμώντας τις "μάσκες". Ανέκαθεν, όμως, προτιμούσαμε να φοράμε "μάσκες".

Ένα χρονό μετά, το σκηνικό το ίδιο. Η Βουλή καταψηφίζει το νομοσχέδιο για τις αποκρατικοποιήσεις και ο κόσμος ανησυχεί, διότι κυρίως δεν ξέρει τι και ποιους να πιστέψει και να εμπιστευτεί. Γενικώς, ένα χρόνο μετά, όλα είναι τα ίδια. Όπως ήταν πάντα. Τίποτα δεν αλλάζει στην Κύπρο. Κάνουμε πολιτική όχι με πολιτικά κριτήρια, αλλά με αλληλοκατηγορίες, συκοφαντίες, βολέματα και συμφέροντα. Παίζουμε ποδόσφαιρο με προκατάληψη, φωνές, εκατομμύρια χρέη και βία. Τυφλή βία που κρύβεται πίσω από τον φανατισμό. Δεν ανεχόμαστε να χάνουμε και ούτε να νιώθουμε ότι πιθανώς κάποιοι μας κλέβουν. Μόνο εμείς μπορούμε να κλέβουμε τους άλλους.

Ο κόσμος απηύδησε και κλείστηκε σπίτι του. Δείχνει να μην ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του, διότι κουράστηκε να τον κοροϊδεύουν. Έχει την αίσθηση ότι τίποτα δεν λειτουργεί σωστά στη χώρα. Θέλει να ξεφύγει, αλλά δεν υπάρχουν χώροι. Ένας από αυτούς ήταν το ποδόσφαιρο. Χάθηκε όμως και εκεί η εμπιστοσύνη του κόσμου. Αμφιβάλλουν για τη γνησιότητά του και ας πηγαίνουν στα γήπεδα και ας παρακολουθούν από τηλεοράσεως. Αγαπούν το ποδόσφαιρο οι Κύπριοι, αλλά δεν το βοηθούν με τη νοοτροπία που κουβαλούν. Βλέπουν ποδόσφαιρο και στην κάθε απόφαση του διαιτητή βλέπουν συμφέροντα και σκοπιμότητες. Υπάρχει προκατάληψη, διότι αυτή μεταφέρεται από την κοινωνία. Από τη στιγμή που δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στο πολιτειακό σύστημα, πώς να υπάρχει στο ποδοσφαιρικό;