Η τελευταία φορά που οι reds έφτασαν κοντά στην πηγή για να γευτούν τη δροσιά ενός πρωταθλήματος ήταν το όχι μακρινό -για τα δεδομένα της σύγχρονης Premier League- 2008, όπου έχασαν, με διαφορά… λεπτομερειών, στο φώτο φίνις από τη MU του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον.

Ήταν η πιο σοβαρή διεκδίκηση που προέβαλαν στα (23) πέτρινα χρόνια της αγωνιστικής τους ανομβρίας - εξαιρουμένου, βεβαίως, του «θαύματος» της Πόλης το 2005, που ήταν, όμως, σε «ξένη» αρένα.

Η φετινή πορεία, ωστόσο, της «αρμάδας» του Μπρένταν Ρότζερς δημιουργεί βάσιμες προσδοκίες, πως ο ήλιος της αποτυχίας άρχισε πια να δύει στο Άνφιλντ Ρόουντ. Οι κόκκινοι του Λίβερπουλ βρίσκονται μόλις τέσσερις βαθμούς μακριά από την κορυφή, παίζουν, αυτήν τη στιγμή, εξαιρετικά, περιμένουν όλους τους κύριους συνδιεκδικητές του τίτλου στο Άνφιλντ και, επιπλέον, σε σύγκριση με τους υπολοίπους της τετράδας, έχουν την πολυτέλεια να μην αγωνίζονται Τρίτη-Τετάρτη, Σάββατο-Κυριακή, σε Ευρώπη και Πρέμιερ Λιγκ. Μπορούν, δηλαδή, να διατηρούνται «φρέσκοι» και με απόλυτη προσήλωση στον στόχο της κατάκτησης του τίτλου, κάτι που φάνταζε περίπου άπιαστο όνειρο στην αρχή της σεζόν.

Δεν είναι, ασφαλώς, τυχαίο, που ακόμα και ο Ζοσέ Μουρίνιο έχρισε την ομάδα του Ρότζερς ως το πρώτο φαβορί για τον τίτλο, λόγω, ακριβώς, της «αποχής» που θα έχει από την εβδομαδιαία καταπόνηση της Ευρώπης. Δήλωση ενδεικτική, ταυτόχρονα, ότι ο Πορτογάλος άρχισε να υπολογίζει πολύ σοβαρά την απειλή των «κόκκινων», γι’ αυτό και άρχισε να τους συμπεριλαμβάνει στο… καυτό ρεπερτόριό του των «mind games».

Μόνο και μόνο αυτό αρκεί, για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της φετινής αγωνιστικής παρουσίας της Λίβερπουλ. Που πείθει πως, ακόμη κι αν δεν πάρει την άνοιξη τον τίτλο πίσω στο Άνφιλντ, ετοιμάζεται να επιστρέψει μια και καλή στον δρόμο των διακρίσεων και των επιτυχιών.

Μιχάλης Παπαδόπουλος