ΑΠΟΨΗ

Θα ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρον αν γινόταν μια μέτρηση της τηλεθέασης για τα συνδρομητικά κανάλια που, πλέον, διαθέτουν αρκετά κυπριακά σπίτια. Το βασίλειο της φύσης, αδιαμφισβήτητα προκαλεί συγκινήσεις που δύσκολα χωράει ο ανθρώπινος νους. Ο κύκλος ζωής των άγριων ζώων, η διαδικασία αναπαραγωγής αυτών, η λειτουργία του ενστίκτου στην καθημερινότητά τους και η αντιμετώπιση των καθημερινών προκλήσεων που κρύβει η φύση, είναι από μόνα τους μοναδικά. Πόσω μάλλον όταν υπάρχει η δυνατότητα να παρακολουθήσεις όλα αυτά μέσα από τη ζεστασιά και την ηρεμία του σπιτιού σου.

Για κάποιους μπορεί να προκαλεί έκπληξη ότι η κυπριακή κοινωνία εδώ και καιρό έχει περιέλθει σε κατάσταση πλήρους αδιαφορίας για τις πράξεις και τα λεγόμενα ολίγων. Ή ακόμη ότι αρκετά σπίτια στις 20:20 παρακολουθούν την καθημερινότητα ενός άγριου λιονταριού, το παρασκήνιο του ναζιστικού καθεστώτος ή, σε πιο εύθυμη διάθεση, ευφάνταστες δημιουργίες στον γαστρονομικό χώρο.

Η αδιαφορία, όμως, δεν σημαίνει ταυτόχρονα αποχαύνωση. Η κυπριακή κοινωνία απαξιοί. Τους πάντες και τα πάντα. Αυτό το καταλαβαίνω εγώ, εσύ, η οικογένειά μας, οι γνωστοί και οι φίλοι που ζήσαμε τι έγινε πριν από έναν περίπου χρόνο, μείναμε άνεργοι, τσακωθήκαμε γιατί δεν βρήκαμε κατανόηση, πέσαμε στις μαύρες μας, μπορεί και σε κατάθλιψη. Κάποιοι άλλοι, δυστυχώς, δεν ήταν σε θέση και ούτε θα είναι ποτέ να νιώσουν τα συναισθήματα αυτά.

Βολεμένοι στις πρώτες θέσεις των αεροπλάνων του κρατικού μας αερομεταφορέα, στις καρέκλες των δημοφιλέστερων ταβερνείων και εστιατορίων του τόπου, στη θέρμη του πολυτελέστατου αμαξιού φυσικό είναι να μην κατάλαβαν το παραμικρό. Οι τέχνες σε τέτοιες περιόδους ανθούν, φυσικά και όχι τεχνητά. Δεν ανθούν με το έτσι θέλω. Ούτε με θυμωμένο υφάκι και καλά για τα όσα συμβαίνουν…και παύσεις -συγκινήθηκα- δεν έχω τι να πω. Η μοναδική μελωδία που μάθαμε να ακούμε τις μέρες αυτές είναι ο εκκωφαντικός ήχος των σειρήνων, που δυστυχώς δεν φτάνει μέχρι Κολωνάκι και Βόρεια Προάστια…