Πρόσεξα κάπου στον Τύπο ότι τα περιστέρια της ειρήνης, που άφησε ο Πάπας να πετάξουν από το μπαλκόνι του στην πλατεία του Βατικανού, τα κατασπάραξαν οι γύπες και τα κοράκια μπροστά στα έκπληκτα μάτια του συγκεντρωθέντος πλήθους. Δεν είμαι προληπτικό άτομο, αλλά η εικόνα ταιριάζει γάντι στη σημερινή συγκυρία της Κύπρου. Όσες προσπάθειες και θυσίες κι αν κάνουν οι απλοί άνθρωποι, καθίστανται αναποτελεσματικές και κατασπαράσσονται από την απροθυμία ή ανικανότητα των ιθυνόντων να τις αξιοποιήσουν προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας. Γιατί αξιοποίησης τυγχάνουν η αφαίμαξη των πολιτών και η συλλογή φόρων από τις αβάσταχτες φορολογίες ελέω Τρόικας, αλλά προς όφελος των μερικών.

Πώς αλλιώς να εξηγηθεί το γεγονός ότι για σοβαρά και περίπλοκα ζητήματα, όπως είναι η αποκοπή μισθών, οι μειώσεις συντάξεων, ιδιωτικοποιήσεις κρατικών οργανισμών και τόσων άλλων, να βρίσκονται φόρμουλες και μηχανισμοί χειρισμού τους, και για το ποιοι αξιωματούχοι του κράτους θα χρησιμοποιούν λιμουζίνες να παραμένει άλυτο το θέμα για μήνες; Μα μπορεί ο ανθρώπινος νους να το χωρέσει, να κόβονται τα συσσίτια των μαθητών, να κλείνουν κοινωνικά παντοπωλεία, να απαιτούνται κόμιστρα για τη μεταφορά τους στο σχολείο, άνθρωποι να μην έχουν να φάνε και να ξοδεύονται εκατομμύρια για αγορά, λειτουργία και συντήρηση λιμουζινών από το κράτος για χρήση από μια σειρά προσώπων, που το ίδιο το κράτος να μην μπορεί να προσδιορίσει, ως δικαιούχων;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Ενός κακού μύρια έπονται. Εκεί που η κοινωνία εναποθέτει τις ελπίδες της στη νέα γενιά για το μέλλον της, δεν φτάνει που λόγω της ανεργίας οι νέοι μας ξενιτεύονται, οι μαθητές μας πατώνουν στις επιδόσεις τους, παρά τα υπέρογκα, συγκριτικά, κονδύλια που δαπανώνται για την παιδεία. Κι αυτές οι χαμηλές επιδόσεις συμβαίνουν, όχι εξ υπαιτιότητας των μαθητών, αλλά γιατί φταίει το εκπαιδευτικό σύστημα. Και έπειτα διερωτόμαστε γιατί φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Μα όταν η εκπαίδευση χωλαίνει, όλη η κοινωνία χωλαίνει, δολοφονείται η ελπίδα. Δεν είμαι απαισιόδοξη. Διαπιστώσεις κάνω. Είναι στα χέρια μας να αντιστρέψουμε την πορεία των πραγμάτων. Φτάνει να θέλουμε πραγματικά και αληθινά. Μακριά από ιδεοληψίες και συμφέροντα. Οι αετονύχηδες να τιμωρηθούν, τα συστήματα να αλλάξουν για να βοηθούν τους νέους και να συμβαδίζουμε με τις εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Ίσως τότε να είμαστε σε θέση να ελπίζουμε ακόμη...