Η Κύπρος βρίσκεται στην τρίτη θέση μεταξύ όλων των χωρών της ΕΕ σε μέγεθος στόλου πλοίων και στη δέκατη παγκοσμίως. Χώρες όπως η Μάλτα, στην οποία η ναυτιλία ήταν μέχρι πρότινος σε νηπιακή κατάσταση, αντέγραψαν το κυπριακό μοντέλο και σήμερα έχουν πετύχει να το ξεπεράσουν. Μεγάλος αριθμός ξένων ναυτιλιακών εταιρειών διατηρούν γραφεία στην Κύπρο και, παρά την τεράστια καταστροφή του 2013, καμία δεν έχει φύγει από τη χώρα μας. Αντίθετα, αναπτύσσουν περαιτέρω δραστηριότητες ενόψει και της προοπτικής που προσφέρει το φυσικό αέριο. Ανάπτυξη πρωτοβουλιών σημαίνει, μεταξύ άλλων, και νέες θέσεις εργασίας.
Η ναυτιλία, λένε αυτοί που ζουν καθημερινά εδώ και 50 χρόνια στη βιομηχανία αυτηή, αποφέρει στο κράτος δισεκατομμύρια, χωρίς να ζητά ούτε ένα σεντ ως επιστροφή. «Ζει» μόνη της. Αυτοσυντήρητη. Κανονικά το κράτος θα έπρεπε να ενδιαφερθεί να μάθει πώς «κινείται» αυτή η βιομηχανία, πώς τα καταφέρνει να μην έχει ανάγκη ενισχύσεων, πώς επιβιώνει και πώς πέτυχε να ανέβει στην κορυφή της διεθνούς λίστας με τα πλοία.
Κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής.
Αντίθετα μάλιστα. Ακόμα και σήμερα, που θα έπρεπε να παρέχονται διευκολύνσεις για τα αυτονόητα, όπως για παράδειγμα η αποτελεσματικότερη διεκπεραίωση γραφειοκρατικών διαδικασιών, το Κυπριακό Ναυτιλιακό Επιμελητήριο μάχεται με νύχια και με δόντια να διέλθει τον λαβύρινθο ενός κράτους που ζητά δεκάδες έγγραφα, ισάριθμες υπογραφές και αναμονή μηνών για εργασία, η οποία θα μπορούσε να γίνει ηλεκτρονικά σε μερικά λεπτά. Αυτό κάνει, όπως πληροφορούμαστε, η Μάλτα για την εξυπηρέτηση της ναυτιλιακής βιομηχανίας, η οποία της αποφέρει, γι’ αυτό και την προσέχει.
Νομίζω πως μπορώ να μετρήσω πάνω από δύο δεκαετίες, αν θυμηθώ πότε άκουσα για πρώτη φορά την ανάγκη για τη δημιουργία Υφυπουργείου -έστω- Ναυτιλίας. Το Υπουργείο Συγκοινωνιών, στο οποίο υπάγονται όσα έχουν σχέση με τη ναυτιλία, υπηρετεί εννέα άλλους τομείς της οικονομίας. Είναι αναμφισβήτητα βαρυφορτωμένο και μόνο αν σκεφτεί κανείς ότι έχει την ευθύνη για τα δημόσια έργα.
Επειδή ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε δεσμευθεί προεκλογικά ότι θα προχωρούσε στη δημιουργία υφυπουργείων, χωρίς μάλιστα να επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό, καλείται να δει την ανάγκη για τη δημιουργία Υφυπουργείου Ναυτιλίας. Απο τη στιγμή, μάλιστα, που μιλά για επανεκκίνηση της οικονομίας, καλό θα ήταν να εξετάσει πόσο η ναυτιλία συμβάλλει σ’ αυτό. Ας το εξετάσει κι ας αποφασίσει με βάση τα ευρήματά του.
