Η «επιστροφή στην κανονικότητα» έχει γίνει ένα από τα κλισέ της εποχής! «Να ξαναγίνουμε κανονική χώρα, κανονική Δημοκρατία, κανονική οικονομία», δηλώνει κάθε τόσο η κυβέρνηση αλλά και η αξιωματική αντιπολίτευση και μολονότι πρεσβεύουν διαφορετικούς δρόμους για την κατάκτηση του στόχου, σ' ένα σημείο συμφωνούν: Η «επιστροφή στην κανονικότητα» προϋποθέτει και συνεπάγεται απαλλαγή από τα Μνημόνια και τις Τρόικες και ανάκτηση της εθνικής κυριαρχίας στις δημοσιονομικές και οικονομικές επιλογές.

Για την κυβέρνηση, η επίτευξη του στόχου πρέπει να γίνει με ασφάλεια και με βασική προϋπόθεση τη διατήρηση της κυβερνητικής σταθερότητας, ώστε να αποφευχθούν «περιπέτειες» που θα έθεταν σε κίνδυνο τις θυσίες του ελληνικού λαού. Για την αξιωματική αντιπολίτευση, η επίτευξη του στόχου προϋποθέτει την απαλλαγή από την «ξενόδουλη κυβέρνηση, που εκποιεί τη χώρα», υποταγμένη στα συμφέροντα των ξένων δανειστών. Με όλες τους τις διαφορές και οι δύο προσεγγίσεις είναι προβληματικές, γιατί υπονοούν ότι η «κανονικότητα» θα κερδηθεί μόλις ανακτήσουμε την κυριαρχία μας κι απαλλαγούμε από την εξάρτηση των ξένων δανειστών και εταίρων. Γιατί επιμένουν να υποτιμούν τις δικές μας ευθύνες και παθογένειες, που αν δεν αντιμετωπιστούν δεν θα γίνουμε μια «κανονική» ευρωπαϊκή χώρα.

Η επικείμενη οριστική διαπραγμάτευση με τους εταίρους/δανειστές για την οριστική διευθέτηση του ελληνικού ζητήματος είναι το κομβικό σημείο για να αρχίσουμε να ανακτούμε την «κανονικότητά» μας. Για να είναι ουσιαστική κι επιτυχής η διαδικασία αυτή πρέπει να υπάρχουν ορισμένες βασικές προϋποθέσεις: Μια ελάχιστη συνεννόηση μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης ώστε να διαμορφωθούν -θα έπρεπε να είχαν ήδη διαμορφωθεί- οι βασικές διαπραγματευτικές γραμμές αλλά και οι βασικοί άξονες ενός σχεδίου ανασυγκρότησης της χώρας.

Η κινητοποίηση όλων των δυνάμεων για την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση του νέου -μετεκλογικού- σκηνικού στην Ευρώπη και η διάρθρωση του «ελληνικού ζητήματος» με τις ευρύτερες ανακατατάξεις που δρομολογούνται στο ευρωπαϊκό επίπεδο, από τις οποίες είμαστε -για άλλη μια φορά- απαράδεκτα απόντες. Έχουμε μπροστά μας δύο επιλογές: Είτε θα αλλάξουμε για να (ξανα)γίνουμε «κανονικοί» υπερβαίνοντας τις αδυναμίες και τις χρόνιες παθογένειές μας είτε θα συνεχίσουμε να επικαλούμαστε την «επιστροφή στην κανονικότητα» ως απατηλή υπόσχεση για επιστροφή στο κακό μας παρελθόν, δηλαδή στην εποχή της ψευδεπίγραφης ευδαιμονίας...

ΑΝΝΥ ΠΟΔΗΜΑΤΑ
«Το Έθνος»