Η οικονομική κρίση αρχικά και η υπογραφή των όρων για συμφωνία με την Τρόικα στη συνέχεια αποτελούν δύο κύρια θέματα, για τα οποία η Αριστερά επικέντρωσε την επιχειρηματολογία της, όπως και άλλες δυνάμεις. Το ενδιαφέρον όμως είναι ότι αν προσέξει κανείς, οι επιχειρηματολογίες αυτές έχουν επισκευαστεί ανάλογα με το αν ήταν στην κυβέρνηση ή όχι, παρόλο που η βασική φιλοσοφία στο υπόβαθρο είναι περίπου η ίδια.
Ενώ στο θέμα των εργαζομένων οι διαμαρτυρίες σε ένα βαθμό είναι δικαιολογημένες (μόνο αν θεωρηθούν απομονωμένα όμως), σε άλλα επίπεδα δεν γίνεται το ίδιο.

Οι σημερινές κατηγορίες προς την ευθύνη των δεξιών πολιτικών γενικότερα, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για την κατάντια της οικονομίας έχουν μετασχηματιστεί. Ενώ για παράδειγμα επί προεδρίας Χριστόφια το πρόβλημα με την «οικονομική κρίση» ήταν κάτι που είχε απροσδιόριστη προέλευση, ως σημάδια των καιρών, για να αποενοχοποιηθεί για τους χειρισμούς του, σήμερα έχει καθαρά δυτική προέλευση. Ο σκοπός αυτής της κατασκευής είναι για να ενοχοποιήσει πλήρως την Τρόικα και να υποστηρίξει τις θέσεις του κόμματος για τη δυσμενή τροπή των εργασιακών, αποποιούμενο πλήρη ευθύνη, ενώ επί προεδρίας αυτό δεν επιδεικνυόταν.

Το δεύτερο σημείο είναι η με 180 στροφή στην εκτίμηση για την οικονομία. Ενώ το 14% ανεργίας επί διακυβέρνησης Χριστόφια ήταν «κοντά στο μέσο της Ευρώπης», σήμερα θεωρείται κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό σε σχέση με τις πολιτικές που εφαρμόζονται. Πέρα από αυτό, ας μην ξεχαστεί η εκτίμηση ότι «βλέπεις όλα γύρω δουλεύουν», που σήμερα έχει αντικατασταθεί με το ότι βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού και της πτώχευσης.

Η στροφή αυτή στην εκτίμηση δεν έχει παρατηρηθεί από τους πλείστους παρατηρητές λόγω της ταχύτητας με την οποία κινούνται τα πράγματα και οι εξελίξεις στην Κύπρο τα τελευταία χρόνια, είναι όμως ένα σημάδι ότι οι επισημάνσεις της Αριστεράς παίζουν και αυτές ένα παιχνίδι αντιφάσεων, με σκοπό την εσωτερική κομματική κατανάλωση και όχι την πραγματική εποικοδομητική συνεισφορά που διατείνονται ότι επιτελούν.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής