ΑΠΟΨΗ

Η οργανωμένη εκπαίδευση στηρίχτηκε και συνεχίζει να στηρίζεται, τουλάχιστον διαρθρωτικά, στις λεγόμενες παραδοσιακές νοημοσύνες, τη μαθηματική και τη γλωσσική. Τα επιχειρήματα προς αυτήν είναι ότι βοηθούν την ανάπτυξη της πολύπλοκης-διασυνδεδεμένης σκέψης στο άτομο, καθώς και των ικανοτήτων λεξιλογικής επικοινωνίας. Τις τελευταίες δεκαετίες, με την εμφάνιση της θεωρίας των πολλαπλών νοημοσυνών του Gardner, η προσέγγιση αυτή άρχισε να κλονίζεται, αν και τα θεμέλια της εκπαίδευσης έμειναν τα ίδια αφού το υπάρχον μοντέλο αποτελεί ένα βάσιμο σχήμα για τους σκοπούς της εκπαίδευσης.

Παρ΄ όλα αυτά, λανθασμένα θεωρείται ότι είναι το πρότυπο, επειδή οι νέες νοημοσύνες που επισημάνθηκαν είναι πιο δύσκολο να μετρηθούν και κατά συνέπεια να προσεγγιστούν σε ένα πλαίσιο για να διδαχθούν. Ένα παράδειγμα από αυτές τις λανθασμένες αντιλήψεις είναι ότι θεωρείται πως πρέπει να δίνεται μεγαλύτερο βάρος σε γλωσσικά βασισμένες συμβάσεις ή εφαρμογές παρά στην υποβόσκουσα λογική προέκτασή τους. Παρόλο που κανένας δεν αμφισβητεί ότι ένα ανεπτυγμένο γλωσσολογικό υπόβαθρο είναι κύρια προϋπόθεση, όταν κάποιοι συγγραφείς «παίζουν» σταθερά στο απόμακρο επίπεδο όπου οι γλωσσικές συμβάσεις παρά η λογική προέκταση του θέματος ή περιεχομένου είναι το κύριο σημείο που η οποιαδήποτε προσπάθεια άντλησης νοήματος είναι αδύνατη.

Στο πεδίο της λεγόμενης μαθηματικής σκέψης, οι υπερβολές με τη θεώρησή του ως πλαισίου σκέψης είναι πιο δύσκολο να διακριθούν. Η άποψη ότι τα «μαθηματικά είναι παντού» μπορεί να συγκριθεί με τις απόψεις ότι «όλα είναι πολιτική» κτλ. Αυτό που αγνοείται είναι ότι είναι ένα γνωστικό αντικείμενο και ότι παρ’ όλες τις δεξιότητες που παράπλευρα αναπτύσσονται, όπως ικανότητα χρήσης μεθόδων, από τη στιγμή που αποτελεί ένα αντικείμενο με εσωτερική λογική που δεν μπορεί να οριστεί ανεξάρτητα, τότε οι μέθοδοι αυτοί δεν είναι παρά μοντέλα βασισμένα σε πλαίσια.

Παρόλο που πολλές φορές η εξάσκηση μέσω αυτών των πλαισίων δεν είναι απαγορευτική για πλήρεις αντιλήψεις, εντούτοις αυτές, για παράδειγμα η δημιουργική-καλλιτεχνική, θεωρούνται εντελώς ασύμβατες. Υπάρχουν, ωστόσο, αυτοί που υποστηρίζουν ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ορθολογισμού που παρατηρείται σε διάφορους τομείς στην εποχή μας προέρχεται καθαρά ως συνέπεια του μαθηματικού πυλώνα της εκπαίδευσης.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής