ΑΠΟΨΗ

Η σύγχρονη παιδεία δεν έχει καμιά σχέση με την παιδεία που γνώρισαν από τα θρανία μαθητές που κάθισαν στα θρανία πριν από δύο δεκαετίες.
Η σταδιακή μεταλλαγή από τις τάξεις όπου ενθαρρυνόταν ο ανταγωνισμός στις τάξεις όπου προκρίνεται η συνεργασία για επίτευξη των στόχων, η αλλαγή στις διδακτικές φιλοσοφίες με εμφάνιση δογμάτων όπως της εξατομίκευσης και μείωσης της χρήσης του πίνακα, έχουν αλλάξει άρδην το μαθησιακό περιβάλλον. Πολλά πράγματα στηρίζονται στην παιδεία.

Η παιδεία, όμως, σήμερα με όλους τους εκσυγχρονισμούς της, που έδωσαν μια μαθητοκεντρική προσέγγιση η οποία είναι υποβοηθητική και εξάλειψε παθογενείς καταστάσεις του παρελθόντος, σήμερα δεν στερείται ελλείψεων. Και αυτές οι ελλείψεις είναι νοοτροπίες που δημιουργήθηκαν ως προϊόντα αυτών των διορθωτικών κινήσεων και που λίγοι τολμούν να επισημαίνουν σε ένα περιβάλλον που συχνά κυριαρχείται από έναν αυτοευλογούμενο εφησυχασμό.

Οι νοοτροπίες αυτές δεν είναι άλλες από την εξ άνωθεν βοήθεια του παιδιού όταν αυτό δυσκολεύεται, η προτίμηση στην έτοιμη λύση για κάθε πρόβλημα στο πλαίσιο της ξέφρενης πορείας για την τάχιστη κοινωνική πόρευση στον επόμενο σταθμό, είτε αυτός είναι το πανεπιστήμιο ή η εργασία. Η χαρά της πρόκλησης και της κατάκτησης προσπερνιούνται. Οι εκπαιδευτικοί κάποτε αναγκάζονται να διαλέξουν μεταξύ αντιδραστικότητας των εντός και εκτός συντελεστών της παιδείας και της απρόσκοπτης επαγγελματικής συνέχειας.

Αυτή η νοοτροπία προωθείται ακέραιη και στην αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων, και φτάνει και στο εκτελεστικό-νομοθετικό επίπεδο. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που και ο πιο αμύητος στα κοινά πολίτης διέκρινε τις περιπτώσεις που λείπει η σωστή στάθμιση, η σωστή διαχώριση και η σωστή κρίση. Αντίθετα, η κυριαρχούσα νοοτροπία του «έτοιμου», της νομοτελειακής πίστης στην εύκολη ή χωρίς κόπο προσφερόμενη λύση, είναι αυτή που στις περισσότερες περιπτώσεις υπερισχύει.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής