ΕΠΙ ΤΑΠΗΤΟΣ

Εδώ και μέρες κυβερνητικοί αξιωματούχοι, κοινοβουλευτικά κόμματα και συνδικάτα αναλώνονται σε έναν αγώνα δηλώσεων και αντιδηλώσεων -ποιος να πει την καλύτερη ατάκα για να παίξει στα τηλεοπτικά κανάλια- με επίκεντρο τις αποκρατικοποιήσεις των κερδοφόρων οργανισμών που ελέγχονται από το κράτος.

*Πρώτο, τα συνδικάτα και κατ’ επέκταση οι εργαζόμενοι ενδιαφέρονται για τη διασφάλιση των κεκτημένων τους, για τους μισθούς και τις συντάξεις τους και για το καθεστώς εργοδότησής τους, όταν οι οργανισμοί περάσουν στα χέρια των ιδιωτών.

*Δεύτερο, η Κυβέρνηση επικαλείται τη μνημονιακή σύμβαση για την εξεύρεση 1,4 δις ευρώ που θα «κλειδώσει» με την πώληση των οργανισμών στον ιδιωτικό τομέα και όχι για την αποδοτικότητα και το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα δημιουργηθεί.

*Τρίτο, τα κόμματα που… παίζουν τον ρόλο τού τρίτου προσώπου, γι’ άλλη μια φορά λαϊκίζουν, θέλοντας να αποφύγουν το ρίσκο, να κλονίσουν τις πελατειακές σχέσεις με τους οπαδούς τους και να «τσαλακώσουν» τις κομματικές φιλοδοξίες τους.

Όλες οι τοποθετήσεις εστιάζονται σε μια και μόνο φράση, «εξυπηρέτηση συμφερόντων». Και είναι πραγματικά λυπηρό που δεν είδαμε οποιαδήποτε τεκμηριωμένη και εμπεριστατωμένη άποψη, είτε από τους υπέρμαχους είτε από τους επικριτές των ιδιωτικοποιήσεων.

Η ουσία του θέματος είναι ότι υπάρχουν οργανισμοί που εκ των εξελίξεων θα έπρεπε να μετεξελιχθούν και όχι γιατί το επιβάλλει η Τρόικα. Όχι τώρα που μας... κυνηγούν και μας προειδοποιούν, αλλά από καιρό. Γιατί ο φορολογούμενος πολίτης να πληρώνει για το μεγάλο φαγοπότι στη Cyta και γιατί η ανώτατη ηγεσία του Οργανισμού -πιθανόν και άλλων οργανισμών- που πληρώνεται από τους φορολογούμενους και όφειλε να προστατεύει την κρατική περιουσία, να παραμένει ακόμη εκεί; Γιατί ο συνταξιούχος, ο άνεργος ή το νοικοκυριό που «λαβώθηκε» από την κρίση να χρηματοδοτεί τα υπερ-προνόμιά τους;

Είναι άξιον απορίας γιατί γίνεται τόσος καβγάς για το «πάπλωμα» και στηρίζονται προσπάθειες να κρατηθεί στη ζωή ένα σαθρό σύστημα, που υποτίθεται πως όλοι θέλουν να «καθαρίσουν».