ΜΙΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΜΟΝΟΤΟΝΗ, ΣΕ ΚΑΤΑΤΟΝΙΚΟΥΣ ΤΟΝΟΥΣ

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΗΤΑΝ ΟΛΟΦΑΝΕΡΑ ΑΝΑΙΜΑΚΤΕΣ. ΟΛΑ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ «ΑΝΩΔΥΝΑ, ΑΝΕΠΑΙΣΧΥΝΤΑ ΕΙΡΗΝΙΚΑ». ΕΔΕΙΞΑΝ ΟΛΟΙ, ΛΕΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ (ΚΑΙ ΑΥΤΟ-ΕΠΑΙΡΟΝΤΑΙ, ΜΕ ΑΚΡΑ ΣΕΜΝΟΤΗΤΑ), «ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ». ΜΑ ΟΙ ΜΠΗΧΤΕΣ, ΑΥΤΗΝ ΤΗ ΦΟΡΑ, ΓΙΑ ΜΑΣ ΠΟΥ ΕΙΔΑΜΕ ΠΟΛΛΕΣ, ΗΤΑΝ ΠΙΟ ΒΑΘΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ ΠΙΣΩΠΛΑΤΕΣ ΚΑΙ ΧΑΙΝΟΥΣΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ, ΕΠΙ ΠΟΛΥ, ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ

Μην ρωτάς ποτέ «γιατί», φαίνεται να μαθαίνουν τα παιδιά στις… μοδέρνες Δημοσιογραφικές Σχολές. Είναι αγένεια, θα τους λεν… Δεν ρωτούσαν, το λοιπόν, τίποτε οι δημοσιογράφοι. Από ευγένεια, νομίζω. Τουναντίον, όμως: Αν σου βάλουν μπροστά στο... πιάτο έναν υποψήφιο εχθρό. Να τον φας!

Ήταν μια βδομάδα σκληρή, με λιακάδα, όμως. Ο τόπος μετατράπηκε σε μια μικρή Οθόνη της τιβί που τιτίβιζε διαρκώς και τον διαφέντευε. Οι εκλογές. Προεδρικές. Δεν είναι παίξε-γέλασε. Νομίζω είχαν γίνει οικειοθελώς ένας αγώνας per se, ανεξαρτήτως έκβασης, του οποίου, οι πιο πολλοί, χωρίς να απαιτείται από μας ιδιαίτερη ευφυΐα, με τα ανά χείρας δεδομένα, μάντεψαν τα αποτελέσματα. Εξ ου και το cool. Δεν υπήρξαν αγριάδες: Δεν ήταν ο περιλάλητος ‘’πολιτικός πολιτισμός’’, που συχνά- πυκνά μνημονευόταν, σαν επωδός σε χορικό αρχαίας τραγωδίας, που ‘’ε-πίδειξαν’’ (πήδηξαν) οι μετέχοντες, όταν εμείς οι θεατές -όχι όλοι θιασώτες της δημοκρατίας- που έχουμε δει αρκετές κι ανελλιπώς, μπορέσαμε να συγκρίνουμε: ήταν αναίμακτες.

Είχε πέσει κάποια μπουνιά ανήμερα, ακούσαμε, μα τίποτε το σοβαρό, οι ποδοσφαιρικοί αγώνες είναι πολύ πιο βάρβαροι (βαρβάτοι) οπτικά, τα πιο αιματηρά συμβάντα είναι σ’ εμάς οικογενειακά, πατροκτονίες, μητροκτονίες, συχνά πρώην συζύγων, γυναικοκτονίες και κάμποσες δολοφονίες ζώων, με αόρατους κτηνώδεις δολοφόνους, είχαμε και μία καταδίκη τις προάλλες να χαρεί τ’ αχείλι μας. Γιατί;

Να μη ρωτάς γιατί. Οι απαντήσεις ήταν σίγουρες, μονότονες, σε κατατονικούς τόνους. Με το ένα, με το δύο, με το τρία, ξέραμε την απάντηση, την ακούσαμε το πρωί στο ράδιο, το μεσημέρι στο ένα κανάλι, το βράδυ στο διπλανό του (στο τηλεχειριστήριο). Από το πώς εξηγιόταν το Μαρί (2011), αν ήσουν στην κουζίνα, όπου δεν έχεις και εκεί τηλεόραση, θα καταλάβαινες ποιανού κόμματος ήταν αυτός που μιλούσε, αν έλεγε το συμβάν, ατύχημα, δολοφονία ή δυστύχημα. Αν μιλούσαν για το Κούρεμα (2013), εδώ τα πράματα ήταν με μαθηματική ακρίβεια χωρίς καμίαν (ακρίβεια). Αλλιώς, ΚΑΘΕ φορά που μίλαγε κάποιος Μανωλιός… Τελική βερσιόν δεν υπάρχει, θεραπεία καμία, ο Θεός θα σας ανταμείψει για τη ‘’θυσία’’ σας τη Δευτέρα Παρουσία. Ακούω, θα γίνει διαγωνισμός για την εκπόνηση Γλυπτού Μνημείου στον ‘’Εθνικό Μα-άκα’’. (Μετά τη ‘’λύση’’, κι αυτό σαν τα Αέρια).

ΜΗΝ ρωτάς ΠΟΤΕ ‘’γιατί’’, φαίνεται να μαθαίνουν τα παιδιά στις… μοδέρνες Δημοσιογραφικές Σχολές. Είναι αγένεια, θα τους λεν. Μοιάζει με κείνο που σ’ έμαθε, παιδί, η Αθηνά, φαίνεται: ‘’Οταν σε ρωτούν, αν θες να φας ή να πιεις κάτι, λες αμέσως’’, ‘’Όχι, ευχαριστώ’’. Έστω κι αν σου προσφέρουν παγωτό. Δεν ρωτούσαν, το λοιπόν, ΤΙΠΟΤΕ οι δημοσιογράφοι. Από ευγένεια, νομίζω. ΤΟΥΝΑΝΤΙΟΝ, όμως: Αν σου βάλουν μπροστά στο... πιάτο έναν υποψήφιο εχθρό. Να τον φας! Πάραυτα! Έτσι δεν μάθαμε τι σκεφτόταν ο υποψήφιος για τον... δημοσιογράφο και για πολλά άλλα πράματα, αλλά μάθαμε τι σκεφτόταν ο δημοσιογράφος και ποιον θα ψήφιζε. Διότι, η ψήφος τι χάρη έχει, αν δεν το δείξεις και το χαρείς; Αυτή είναι η ηθική καταξίωσή σου, ως επαγγελματίας. Να δείξεις δημόσια, μπροστά στον Μάστρο σου, με τον οποίον συμφωνείς, με ΠΟΙΟΝ ΕΙΣΑΙ ΚΑΙ εσύ!

ΜΗΝ ρωτάς ΠΟΤΕ ‘’γιατί’’. Σε βάζει σε μπελά από... μιτσή. Οι δάσκαλοι δεν το συμπαθούν, σε παίρνουν για ‘’περίεργο’’, με πολλές έννοιες, η εξήγηση είναι ότι μπορεί να μην ξέρουν την εξήγηση ούτε αυτοί, και μερικά πράματα δύσκολα, καλύτερα να μην τα μάθεις ποτέ, όπως, π.χ., ότι οφείλεις να ρωτάς ΓΙΑΤΙ, επειδή θα μάθεις κάτι που δεν ξέρεις καλά, και δεν σου φαίνεται λογικό, και δεν θα ησυχάσεις αν δεν το καταλάβεις. Και δεν προχωρείς και δεν αλλάζεις τίποτε, αν δεν ξέρεις το Γιατί, κι ας σε κάνει περίεργο ακόμα πιο πολύ...

Γι’ αυτό, να ρωτάς ΓΙΑΤΙ, ακόμα και όταν μεγαλώσεις και δεν είσαι παιδί περίεργο, αλλά μεγάλος (περίεργος) να ρωτάς ΓΙΑΤΙ, γιατί έχει το γούστο του να μαθαίνεις το γιατί.

ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ήταν ολοφάνερα αναίμακτες. Όλα τελείωσαν ‘’ανώδυνα, ανεπαίσχυντα ειρηνικά’’. Έδειξαν ΟΛΟΙ, λεν οι ίδιοι (και αυτό - επαίρονται, με άκρα σεμνότητα), ‘’πολιτικό πολιτισμό’’. Μα οι μπηχτές, αυτήν τη φορά, για μας που είδαμε πολλές, ήταν πιο βαθιές και οι μαχαιριές πισώπλατες και χαίνουσες θα είναι, επί πολύ, οι πληγές. Χθεσινοί συνεργάτες μεταξύ τους, απεργάστηκαν πλεκτάνες, επινόησαν παγίδες και φάκες για να πέσει μέσα ο εχθρός, ‘’δεν το ’πε έτσι, το ’πε αλλιώς’’, ο Μανωλιός έτρεχε συνέχεια να βάλει τη σκούφια αλλιώς, ο κοσμάκης παρακολουθεί ενεός...

Τι εννοεί πάλι αυτός; Ποιος είπε αυτό στον Κραν Μοντανά και τι έγινε εκεί πάνω μέσα στα όρη και τα παραρά; Ποιος είναι αυτός που πρόσφερε διορισμό σε ποιον και τι άλλο, ποιος δεν δέχτηκε ποτέ συμβιβασμό και ποιος πριμοδότησε, σαν τότε, τώρα, ποιον; Ποιος δέχεται και ποιος απορρίπτει τη Διζωνική και ποιος θέλει ‘’λύση NOW’’, ή ‘’Φάτε Διχοτόμηση’’, πε χαλί, ποιος!!! Ποιος δεν θα πάει να ψηφίσει, ποιος, και ποιος θα ολιγωρήσει, ποιος την ψήφο του έχει πάλι πουλήσει, ποιος έχει ποτέ το συμφέρον του… «αψηφίσει»; Ποιος; Ποιος αντέχει άλλον Πόνο στο Τόπον αυτόν. Ποιος;!

ΑΝΑΙΜΑΚΤΑ ΚΑΙ... ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΑ; Για μας, που είδαν τα μάτια μας πολλά, ‘’Αγών όδ’ άλλος έρχεται, γόων γόοις διάδοχος’’. ‘’Ερχεται, όμως, αντίπαλος στον πόνον αυτόν, άλλος πόνος, διάδοχος’’. Ευριπίδη «Ικέτιδες». Ελεύθερη μετάφραση. Αυτές ήταν οι προεδρικές εκλογές, ΜΗ εκ-λογικές του 2018. Χωρίς πολλά-πολλά γιατί...

ΥΓ(1*) ‘’Ικετεύω σε, γεραιά, γεραρών, εκ στομάτων προς γόνυ πίπτουσα το σον.’’ Γονυπετής σε ικετεύω, γηραιά κυρά μου, και τα γέρικά μου χείλη σε παρακαλούν... Α’ χορικό από τις Ικέτιδες του Ευριπίδη, μελοποιημένο στα Αρχαία από τον Μιχάλη Χριστοδουλίδη, στην ιστορική Παράσταση του Νίκου Χαραλάμπους στον ΘΟΚ, με την οποία πήγε το Κρατικό της Κύπρου για πρώτη φορά στην Επίδαυρο 1979 (πρώτα στον Λυκαβηττό). Το χορικό αυτό θυμάμαι που αργότερα το τραγουδούσαν... ανέμελα, μικρά παιδάκια, η Νιόβη κι η Δανάη Χαραλάμπους. ΝΚ

ΔΡ ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ
ΚΡΙΤΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚAI ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ